تو روزنه نوری در خانه ظلمت پوش
دیباچه اوازی بر متن شب خاموش
چیزی به من از باران چیزی به من از پرواز
چیزی به من از گریه چیزی به از اواز
میبخشی و میخوابیدر بستری از اعجاز
میمانم و میرویم در سنگر یک اغوش
بر متتن شب خاموش...
بشتاب، درها را بشكن، وهم را دو نیمه كن، كه منم
هسته ی این بار سیاه.
اندوه مرا بچین، كه رسیده است.
دیری است، كه خویش را رنجاندهایم و روزن آتشی بسته
است.
مرا بدان سو بر، به صخره ی برتر من رسان، كه جدا ماندهام.
به سرچشمه ی «ناب» هایم بردی، نگین آرامش گم كردم، و
گریه سر دادم
فرسوده راهم، چادری كو میان شعله و باد، دور از همهمه
خوابستان؟
و مبادا ترس آشفته شود، كه آبشخور جاندار من است.
و مبادا غم فرو ریزد، كه بلند آسمانه ی زیبای من است.
صدا بزن، تا هستی بپاخیزد، گل رنگ بازد، پرنده هوای
فراموش كند.
ترا دیدم، از تنگنای زمان جستم، ترا دیدم، شور ِ عدم
در من گرفت.
و بیندیش كه سودایی مرگم. كنار تو، زنبق سیرابم.
دوست من ، هستی ترس انگیز است.
به صخره ی من ریز، مرا در خود بسای، كه پوشیده از خزه ی
نامم.
بروُی، كه تری تو، چهره خواب اندود مرا خوش است.
غوغای چشم و ستاره فرو نشست ، بمان تا شنوده ی آسمانها
شویم.
بدرآ، بی خدایی مرا بیاگن، محراب بی آغازم شو.
نزدیك آی تا من سراسر «من» شوم.
همیشه فاصله ای هست
اگرچه منحنی اب ،بالش خوبی هست
برای خواب دل آویز و ترد نیلوفر،
همیشه فاصله ای هست
دچار باید بود
وگرنه،
زمزمه ی حیرت میان دوحرف حرام خواهد شد
وعشق سفر به روشی اهتزاز خلوت اشیاست
...وعشق صدای فاصله هاست
صدای فاصله هایی که غرق ابهامند
نه!!
صدای فاصله هایی که مثل نقره تمییزند
و باشنیدن یک هیچ،
می شوند کدر...
همیشه عاشق تنهاست...!
(نمیدونم شعر مال کیه)
چه بی تابانه میخواهمت...
ای دوریت آزمون تلخ زنده به گوری...
در باغ پدرم دو قفس هست در یکی شیری ست
که بردگان پدرم از صحرا اورده اند
در دیگری گنجشکی ست بی اواز
هر روز سحر گاهان گنجشک به شیر می گوید:
بامدادت خوش ای برادر زندانی...
جبران خلیل
تورو به خدا بعد من مواظب خودت باش
گریه نکن آروم بگیر به فکر زندگیت باش
غصه م میشه اگه بفهمم داری غصه میخوری
شکایت از کسی نکن با اینکه خیلی دلخوری
دلت نگیره مهربون عاشقتم اینو بدون
دلم گرفته میدونی از هم جدا کردنمون
دل نگرونتم همش اگه خطا کردم ببخش
بازم منو بخاطر تموم خوبیات ببخش منو ببخش
اصلا فراموشم کن و فکر کن منو نداشتی
اینجوری خیلی بهتره بگو منو نخواستی
برو بگو تنهایی رو خیلی زیاد دوسش داری
اگه تو تنها بمونی با کسی کاری نداری
دلت نگیره مهربون عاشقتم اینو بدون
دلم گرفته میدونی از هم جدا کردنمون
دل نگرونتم همش اگه خطا کردم ببخش
بازم منو به خاطر تموم خوبیات ببخش منو ببخش
دستانم بوی گل می داد
مرا به جرم چیدن گل محکوم کردند
اما کسی نگفت که
شاید من هم گلی کاشته ام...
زبانم را نمی دانی نگاهم را نمی بینی
ز اشکم بی خبر ماندی و آهم را نمی بینی
سخنها خفته در چشمم نگاهم صد زبان دارد
چرا ای بی وفا طرز نگاهم را نمی بینی
چرا یکدم کنار من نمی مانی
چرا یکدم ز یاد من نمی آیی....
پیکرم بوی هم آغوشی گرفت
در جهانی این چنین سرد وسیاه
با قدم هایت قدم هایم به راه
ای به زیر پوستم پنهان شده
همچو خون در پوستم جوشان شده
آه ای بیگانه با پیراهنم
آشنای سبزه زاران تنم
آه ای روشن طلوع بی غروب
آفتاب سرزمین های جنوب
عشق چون در سینه ام بیدار شد
از طلب پا تا سرم ایثار شد
ای لبانم بوسه گاه بوسه ات
خیره چشمانم به راه بوسه ات
ای مرا با شور شعر آمیخته
وی همه آتش به شعرم ریخته...
اي صنم
دستهايت را به من بده
با تو پرواز خواهم كرد
با تو رقم ميزنم آرزو ها را
با تو زندگي مي كنم
من با تو عشق را معنا مي كنم
تو را مي خواهم تا هستي را كامل كنم
تا جهان را بيدار كنم
تا آفرينش را فتح كنم
تا مهر را بي تاب كنم
دنيا مرا خواهد بلعيد گر تو نباشي پيش من
بيدار شو
چشمانت را در چشمانم باز كن
برق نگاهت آرامم مي كند،
... بي تابم ،
دستهايت نوازشم.
درياي من با من بخوان
با من از عشق
از روز
از باران .
قلبت را به من بده
ما باهم كلمه را بارور خواهيم كرد ،
باهم بودن را لمس.
از شراب زندگي مست خواهيم شد
بي تو اما من تهي خواهم شد
هيچ ، معناي من است بي تو
سيلاب دوري غرقم مي كند
بي حضور چشمانت
خالي ام من ز خودم وقتي تو نيستي
آبي ديگر اّبي نخواهد بود
ساعت عقربه ها مي كشد
لحظه ها هم ديگر را .
آرامشم تنها طوفان را به ياد مي آورد ، وقتي تو نيستي.
دست روي دستانم بگذار
من اين گرمي را مي خواهم
چشمانت را به نگاهم بسپار
من اين روشني را مي خواهم
لب بگشا بگو كه با مني
يا گذر هر ثانيه
باز برايم بخوان
دست از طلب ندارم.....
پروای چه داری مرا در شب بازوانت سفر ده
انگشتانت شبانه ات را می فشارم
و باد شقایق دور دست را پرپر می کند
به سقف جنگل می نگری
ستارگان در خیسی چشمانت می دوند
بی اشک چشمان تو ناتمام است
ونمناکی چنگل نارساست
دستانت را می گشایی گره تاریکی می گشاید
لبخند می زنی رشته رمز می لرزد
می نگری رسایی چهره ات حیران می کند
بیا با چاده پیوستگی برویم
خزندگان در خوابند
دروازه ابدیت باز است آفتابی شویم
چشمان را بسپاریم که مهتابی آشنا فرود آمد
لبان را گم کنیم که صدا نا به هنگام است
در خواب درختان نوشیده شویم
که شکوه روییدن در ما می گذرد....
امروز اول اردیبهشت روز درخشش آدم آهنی منه.
امدنت را به پهنه گیتی مبارک می دارم.
کوشاترین مردم تارک گناهان است.
اریُ الحَدِید، و أذا وَقَعَت، و الرَّحمن، یُدعَی فِی السَّمواتِ و الأرضِ، سَاکِن الفِردَوسِ
تلاوت کننده سوره حدید و واقعه و الرّحمن در آسمان ها و زمین اهل بهشت خوانده
می شوند.
. نَحنُ وَسِیلَتُهُ فِی خَلقِه و نَحنُ خاصَّتُهُ و مَحلُّ قُدسِهِ و نَحنُ حُجَّتُهُ
فِی غَیبِهِ و نَحنُ وَرثَةُ أنبِیائِه
ما اهل بیت رسول خدا(ص) وسیله ارتباط خدا با مخلوقاتیم، ما برگزیدگان
خداییم و جایگاه پاکی ها، ما دلیل های روشن خدا و وارث پیامبران الهی هستیم.
. إنَّ السَّعِید، کُلّ السَّعِید، حَقّ السَّعید مَن أحَبَّ عَلِیّاً فِی حَیاتِه و بَعد مَوتِه
همانا سعادتمند(به معنای) کامل و حقیقی کسی است که امام علی(ع)
را در دوران زندگی و پس از مرگش دوست داشته باشد.
مجمع الزوائدعلامه هیثمى، ج 9، ص132
. مَن أصعَدَ إلی الله خَالَص عِبادَتِهِ أهبَطَ الله عزوجل إلیهِ أفضَلَ مَصلَحَتِه
کسی که عبادت های خالصانه خود را به سوی خدا فرستد، پروردگار بزرگ برترین
مصلحت را به سویش فرو خواهد فرستاد.
بیا وقتی برای عشق هورا می کشد احساس
به روی اجتماع بغض حسرت گاز اشک آور بپاشیم
بیا با خود بیاندیشیم اگر یک روز تمام جاده های عشق را بستند
اگر یک سال چندین فصل برف بی کسی بارید
اگر یک روز نرگس در کنار چشمه غیبش زد
اگر یک شب شقایق مرد تکلیف دل ما چیست
ومن احساس سرخی می کنم چندیست
ومن از چند شبنم پیشتر در خوابم نزول عشق را دیدم
چرا بعضی برای عشق دل هاشان نمی لرزد
چرا بعضی نمی دانند که این دنیا به تار موی یک عاشق نمی اررزد
چرا بعضی تمام فکرشان ذکر است و درآن ذکر هم یاد خدا خالیست
وگویی میوه اخلاصشان کال است
چرا در اقتصاد راکد احساس این مکاره بازاران صداقت نیز دلالیست
کاش می شد لحظه ای پرواز کرد حرفهای تازه را آغاز کرد
کاش می شد خالی از تشویش بود برگ سبزی لایق درویش بود
کاش تا دل می گرفت و می شکست عشق می آمد کنارش
می نشست
کاش با هر دل دلی پیوند اشت هر نگاهی یک سبد لبخند داشت
کاشکی لبخند ها پایان نداشت سفره ها تشویش آب و نان نداشت
کاش می شد ناز را دزدید و برد بوسه را با غنچه هایش چید و برد
کاش دیواری میان ما نبود بلکه می شد آن طرف تر را سرود
کاش من هم یک قناری می شدم در تب آواز جاری می شدم
با پرستو ها غزل خوان می شدم پشت هر آواز پنهان می شدم
بال در بال کبوتر می زدم آن طرفتر ها کمی سر میزدم
کاش هم رنگ تبسم می شدم در میان خنده ها گم می شدم
آی مردم:
من غریبستانی ام امتداد لحظه ای بارانی ام
شهر من آن سوتر از پروانه هاست در حریم ابی افسانه هاست
شهر من بوی تغزل می دهد هر که می آید به او گل می دهد
دشت های سبز وسعت های ناب نسترن نسرین شقایق آفتاب
باز این اطراف حالم را گرفت لحظه ی پرواز بالم را گرفت
می روم آن سو تو را پیدا کنم در دل آیینه جایی وا کنم.
دکتر انوشه.
هوا هوای بهار است
باده باده ی ناب
در این پیاله ندانم چه ریختی
پیداست که خوش به جان هم افتاده اند آتش و آب
فرشته روی من ای آفتاب صبح بهار
مرا به جامی از این آب آتشین دریاب
به جام هستی ما ای شراب بجوش
به بزم ساده ی ما ای چراغ ماه بتاب
گل من امشب شکفته در بر من
بیا و یک نفس ای چشم سرنوشت بخواب
مگر نه خاک ره این خرابه باید شد
بیا که کام بگیرم از این جهان خراب
عید همگی مبارک
سرگشته شو اما سرگردان مشو
به شانه هایم تکیه کن
و گوش بسپار به صدایی که
بی وقفه در عطش خواستن می سوزد و خاکستر می شود
حرفی به من بزن ،زمزمه کن!
بگذار آن زمان که خورشید اولین تشعشع خود را بر زمین می پاشد
هنوز شنونده زمزمه تو باشم!
تو اگر عاشق باشی
به وقت سرگردانی
فقط نشانه ی مقصد گمشده را
از قلبت طلب می کنی
و فقط قلب می داند در جهان عشق، سرگردانی و شکست وجود دارد
و آتش کوچکی از عشق که بر دل عاشق می افتد با تماشای روی
محبوب،به بادی می ماند
که بر خرمنی عظیم شعله می افکند
اما ای خدای یکتا!
وقتی جسم عاشقم سوخت
خاکسترش را پیشکش محبوب کن
تا شاید گرمای آن
مانع یخ زدن قلب ماتم زده اش باشد
تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم چگونه دل اسیرت شد؟
قسم به شب نمی دانم، تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زیبای ،
و من در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم ،
و دریایی آبی و آرام و بی پایان
و من موج گرفتاری اسیر دست طوفانم ، تو مثل....
بوي تو نغس من خواهد شد و ما با هم فصل هاي زندگي شاد و مسرور خواهيم شد
تودرراهي من رسيده ام
