عشق من رویا

بالاخره اومدی؟

وای باورم نمیشه!

چقدر من دنبال تو نگشتم!

سلام چطوری بخوبی؟

خب بیبین  عزیزم این وب یه سری قوانین داره...

بخون بدو:

1_ورود شیرخواره...اطفال...نوجوانان..جونان و پیران ممنوع

2_ورود آقایون و خانوم ها و غیره چی؟ بگو؟ آفرین...ممنوع!

3_روی مبل نشستن روی زمین نشستن ممنوع! قالیچه جادو برا همینه برو یکی بخر پا در هوا

نمونی!
4_استعمال دوخانیات و 3 خانیات و بالاتر چی؟ ممنوع

5_دست زدن و حرکات موزون ممنوع! من اینجا آبرو دارم!

6_نظر ندادن هم ممنوع! وگرنه یه نفرینی میکنم که تا 40 روز دیگه نظرات وبلاگت-0- بشه!

7_ ورود آدم های کم ظرفیت...با ظرفیت...بی ظرفیت...در کل کلمه ی طرفیت ممنوع اوکی؟

8_ ورود آدم های خوشال و ناراحت و عبوس و شوخ و اینا چی ؟ ممنوع

9_ بحث سیاسی و ضد اخلاقی ممنوع...حوصله دردسر ندارم

10_لطفا تقاضای نسیه نکنید(حساب دفتری نداریم!)

11_ آها...ورود افراد بی بخار و بی حال ممنوع!

12_ خواهشا وارد میشید بچتونو بگیرید من حوصله ونگ ونگ بچه ندارم وگرنه یه جوری میزنم

قهرمان چرخش به دور زمین بشه!

13_ انتقاد نداریم مگه اینکه هوس بادمجون کرده باشی! اونم جنس اعلا !

14_ دست توی دماغ کردن ممنوع! فلفل داریما!

14_ همین الان میری میزنی به تخته من که میدونم چشت شوره وبمو چشم میزنی!

15_ گرفتی یا از راه خشونت بگیرونمت؟!!!!

16_ نه جدی بیا 17

17_ نه خوشم اومد سرکار گذاشتنت ملسه!

هههه
...میدونم تا آخرش نمیخونی  . ﺣﻘﻴﻘﺖ “ﻣﻦ ” ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼـــــﻪ ﺩﺭ ﻧـــــﻮﺷﺘﻪ ﻫـــــﺎﯾﻢ ﻣـــــﯿﺨﻮﺍﻧﯽ ، ” ﺗﻠـــــﺨﺘـــــﺭ ” ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ﺭﻓﯿـــــــﻖ…



و حالا سلام ... حسین هستم . !! آدم راحتی هستم اهل کلاس و فخر فروشی واسه دیگران نیستم .با آدم های از خود راضی و مغرور مشکل دارم. اجتماعی ،خونگرم و از دوستی های سالم و منطقی و گرم استقبال میکنم .قابل اعتمادم،دوست داشتنی،در خلوت شوخ طبعم.خیلی زود با همه صمیمی می شم..از منت کشی ، منت گذاشتن بیزارم ( حتی شما دوست عزیز) دوستانم رو با وسواس انتخاب میکنم!!! كه اين وسواس را فقط خودم ميتونم معني كنم. و براشون بی نهایت ارزش قایلم! بعضی از دوستان رو بنا به دلایل شخصی مخفی میکنم!خیلی ایجاد دوستی نمی کنم اگه این کارو کردم طرف واسم مهم بوده..!! اینجا دنبال رفیق فاب یا هر چیزی که میخوای اسمشو بگذاری نیستم! خیال اویزون شدن و چتر بازی رو هم ندارم! هیچ وقت به خودم اجازه نمیدم که به حریم شخصی و خصوصی روابط دیگران وارد شم و دخالت کنم!این اجازه رو هم به هیشکی نمیدم که به قلمرو دوستیهای من هجوم بیاره و قصد تخریب اونا رو داشته باشه ! تو زندگیم عقاید خودمو دارم! در گیر هیچ عقیده خاصي نیستم و هیچ قید و بندی رو تحمل نمیکنم! اون چیزی رو که فکر کنم درسته، انجام میدم! خدا رو دوست دارم و بیشتر مواقع باهاش خلوت میکنم! به مشیت الهی و به نورهای راهنما تو زندگیم خیلی اعتقاد دارم! تو هر چیزی دنبال یه پیامی از کاینات هستم! همیشه دوست دارم دیگران رو غافل گیر کنم! از کارهای ظریف و اجرائی خوشم میاد! کار هرچه ظریفتر باشه بهتر انجامش میدم! از کارهای قدرتی و سخت عاجزم! این یه خصیصه بارزدر منه.
:اطلاعات اضافی دیگر
همیشه سعی کردم در نهایت جدیت دوست خوبی برای دوستانم باشم!..........اما زیادی خوب بودن درست نیست چون درک انسانهای امروزی از کلمه مقدس دوستی خیلی پایینه! انحصار طلبی رو دوست ندارم! ولی تو دوستیهام محدودیتهائی را برای خود و اونیکه دوستش دارم قایلم! خوشم نمیاد دوستانم از کسی که از من بدش میاد گرم بگيرن، در بقيه موارد دوستانم آزادند تا هر طور كه دلشان بخواهند زندگي كنند،در ازای همين آزادی که به دوستانم میدم ازشون انتظار راستی و صداقت دارم! بی احترامی و توهین به شخصیت خودمو از جانب هیشکی قبول نمیکنم! اونی که بخواد با دلایل واهی خوشو توجیه و رفتارشو تغییر بده و بخواد این جوری شعور منو به بازی بگیره! این جور آدمها برام هیچ ارزشی ندارن! یه مورد دیگه که خیلی بهش اعتقاد دارم اینه که هیچ وقت دو تا ادم بیخود سر راه هم سبز نمیشن! در هر ارتباطی پیامی از جانب خداوند نهفته است و آدمها در هر ارتباطی رسالتی نسبت به هم دارن! و تا زمانی که این رسالت رو به پایان نرسونن اون ارتباط پایان نمیگیره! ... البته همه پیامهای کاینات هم نمیشه که خوب باشه یا توسط ادمهای خوب بهت برسه! گاهی لازمه آدمهای بد رو هم تجربه کنی تا فولاد آب دیده بشی! پس صبور باش و اروم! زندگی ما آدمها مثل یه کاروان سراست! خیلی ها میان و میرن! گاهی که سر بر میگردونی به عقب میبینی که چه قدر آدمهای متفاوت اومدن و رفتن! به اون آدمها نگاه نکن به نقشی که از خودشون به جا گذاشتن و به درسی که بهت دادن توجه کن!!!! این جوری واسه اون لحظه تحول بزرگ تو زندگیت زودتر آماده میشی! لحظه ای که نیمه گمشده خودت رو پیدا میکنی!!!!!!!!
و بازم سلام،سلام به همۀ اونهایی که دوستشون داریم و نمی‌دونند،سلام به همۀ اونهایی که دوستمون دارند و نمی‌دونیم ،سلام به همۀ اونهایی که می‌دونند دوستشون داریم،سلام به همۀ اونهایی که می‌دونیم دوستمون دارند،سلام به همۀ اونهایی که یه روز اشتباهی دوستشون داشتیم،سلام به همۀ اونهایی که هنوز اشتباهی دوستمون دارند،سلام به همۀ اونهایی که نشد پا به دنیای ما بذارند، و اگر می‌شد، چقدر دوستشون داشتیم،سلام به همۀ اونهایی که قسمت نبود پا به دنیاشون بذاریم و اگر می‌شد، شاید خیلی دوستمون می‌داشتند،سلام به همۀ اونهایی که دوستمونند،سلام به همۀ اونهایی که شاید دوستمون باشند،سلام به همۀ اونهایی که شاید یه روز دوستمون بشن،سلام دوست من

دلم تنگ عبرت گرفتن است...
گره بزن... دلم را، محکم به گوشه آن آسمانی دلت ، گره بزن، به کناره ی آن سپید بی کران، به ذره ای از آن خلوص بی وصف،به صمیمیت آن لحظه هایخدایی و به منتهای تقوا داشتن..دلم را به گوشه تقوایت گره بزن، دلم تنگ عبرت گرفتن است...
خوبه هرکس یه اسم سرخپوستی که نشاندهنده تفکراتش هست داشته باشه!من ایستاده چون کوه هستم بخشیدم... همه آدمهایی رو که بخشش من رو میخوان امیدوارم من رو ببخشن همه کسایی که به بخشش اونها نیاز دارم و زیبا ترین لحظه عمرم را آخرین لحظه تجربه خواهم کرد؛ آن زمان که فرشته مرگ بر من نازل خواهد شد و من پیش معبود خود خواهم رفت ...
احساس رقابت ،احساس حقارت است.بگذار که هزار تیر انداز به روی یک پرنده تیر بیاندازند.
من از آنکه دو انگشت بر او باشد انگشت بر می دارم.رقیب،یک آزمایشگر حقیر بیش نیست.
بگذار آنچه از دست رفتنی ست از دست برود...از انکار تو می آیم ..تمام باور دیروز سرابی بودی از آغاز .. نه یک فانوس یلدا سوز ..از انکار تو می آیم .. رفیق نارفیقی ها..شکستن های بی وقفه .. تمام سهم من از ما ...مرا این گونه در برزخ .. رها کردی به آسانی...نه هم دستی .. نه همپایی .. من و این بغض پنهانی ..!!


به یاد داشته باش،من مي‌توانم سکوت کنم، نادان و يا دانا باشم، چرا که من يک انسانم، و اين‌ها صفات انسانى است، و تو هم به ياد داشته باش؛ من نبايد چيزى باشم که تو مي‌خواهى، من را خودم از خودم ساخته‌ام، تو را ديگرى بايد برايت بسازد. تو هم به ياد داشته باش؛ منى که من از خود ساخته‌ام، آمال من است، تويى که تو از من مي‌سازى آرزوهايت و يا کمبودهايت هستند. لياقت انسان‌ها کيفيت زندگى را تعيين مي‌کند نه آرزوهايشان و من متعهد نيستم که چيزى باشم که تو مي‌خواهى و تو هم مي‌توانى انتخاب کنى که من را مي‌خواهى يا نه ولى نمي‌توانى انتخاب کنى که از من چه مي‌خواهى. مي توانى دوستم داشته باشى همين گونه که هستم، و هم مي توانى از من متنفر باشى بى هيچ دليلى و من هم چرا که ما هر دو انسانيم. اين جهان مملو از انسان‌هاست، پس اين جهان مي‌تواند هر لحظه مالک احساسى جديد باشد. تو نمي‌توانى برايم به قضاوت بنشينى و حکمي صادر کني و من هم، قضاوت و صدور حکم بر عهده نيروى ماورايى خداوندگار است. دوستانم مرا همين گونه پيدا مي‌کنند و مي‌ستايند، حسودان از من متنفرند ولى باز مي‌ستايند، دشمنانم کمر به نابوديم بسته‌اند و همچنان مي‌ستايندم، چرا که من اگر قابل ستايش نباشم نه دوستى خواهم داشت، نه حسودى و نه دشمنى و نه حتى رقيبى. من قابل ستايشم، و تو هم. يادت باشد اگر چشمت به اين دست نوشته افتاد به خاطر بياورى که آنهايى که هر روز مي‌بينى و مراوده مي‌کنى همه انسان هستند و داراى خصوصيات يک انسان، با نقابى متفاوت، اما همگى جايزالخطا. نامت را انسانى باهوش بگذار اگر انسان‌ها را از پشت نقاب‌هاى متفاوتشان شناختى، و يادت باشد که کارى نه چندان راحت است.

یاد گرفتم که : با احمق بحث نکنم و بگذارم در دنیای احمقانه خویش خوشبخت زندگی کند.
با وقیح جدل نکنم چون چیزی برای از دست دادن ندارد و روحم را تباه می کند .از حسود دوری کنم چون حتی اگر دنیا را هم به او تقدیم کنم باز هم از من بیزار خواهد بود .تنهایی را به بودن در جمعی که به آن تعلق ندارم ترجیح دهم.از «از دست دادن» نهراسم که ثروت ما به اندازه شهامت ما در نداشتن است.بیشتر را بر کمتر ترجیح ندهم که قدرت ما در نخواستن و منفعت ما در سبکباری است.کمتر سخن بگویم كه بزرگی ما در حرفهایی است که برای نهفتن داریم، نه برای گفتن.از سرعت خود بکاهم، که آنان که سریع تر می دوند،فرصت اندیشیدن به خود نمی­دهند. (آهسته و پيوسته).دیگران را ببینم، تا در دام خویشتن محوری، اسیر نشوم.و در آخر از کودکان بیاموزم، پیش از آن که بزرگ شوند و دیگر نتوان از آنان آموخت...
و تو عزیز دلم ’به خاطر روی زیبای تو بود که نگاهم به روی هیچ کس خیره نماند به خاطر دستان پر مهر و گرم تو بود که دست هیچ کس را در هم نفشردم به خاطر حرفهای عاشقانه تو بود
که حرفهای هیچ کس را باورنداشتم به خاطر دل پاک تو بود که پاکی باران را درک نکردم
به خاطر عشق بی ریای تو بود که عشق هیچ کس را بی ریا ندانستم به خاطر صدای دلنشین تو بود که حتی صدای هزار نی روی دلم ننشست و به خاطر خود تو بود فقط به خاطر تو .. تو ای سوره توحید.دوستت دارم ... و این جمله ای است که هرگز آن را به زمان گذشته نخواهم نوشت ...
عطر تو بوی همان سیبی است که حوا به خاطرش زمین را به نام آدم کرد تو از تبار همان آدمی هستی که همواره به رویای بهشت نشست و زمین را به رویایش فروخت آدمی که فهمید خدا حوا و زمین را بحر عشقی آفرید که در آسمانها نمی شود پیدایش کرد. و حالا از تماشایت

سرمست می‌شوم بی‌خویش می‌شوم سیراب می‌شوم ولی سیر نمی‌شوم
همه میترسند..اما منو تو ..به چراغ و آب و آیینه پیوستیم و نترسیدیم.سخن از پیوند سست دو نام
و هم آغوشی در اوراق کهنه یک دفتر نیست،سخن از گیسوی خوشبخت من است با شقایق های سوخته بوسه تو
خدا شبی به نامم سرنوشت را نوشت و بهشتی برداشت .این روزهای رفته بر من بهشت را تکه تکه ساخت و در همه ی این احوال تنها خود بودم که سرنوشتی را برای خود رقم زدم و تکه ای دیگر از بهشت را از دست دادم .نه شکوه ای است و نه جای شکوه ای . من مدت هاست که فهمیده ام همین که آب ها از آسیاب بیفتد و همین که رودخانه ای هرچه رفته را برگرداند باز دل ِ من برای کسی تنگ خواهد شد .گیرم که روزها و هفته ها بر من رفته است .گیرم که موهایم سپیدی را به تجربه نشسته است باز من بی هواتر از همیشه دلم برای کسی تنگ خواهد شد .به هر دامی که بر می خورم یا قبل ها در آن افتاده ام یا بعدها در آن می افتم ...اینها را گفتم که فقط بخوانیدمرا و قضاوت نکنید که بر دیده قدوم دوست را این رفیق بی ریا و بی منت, منت دارد .
و حالا ...
خدای من! با نعمتت مرا آغاز كردى؛ پیش از آن كه چیزى به یادآمدنى باشم و از خاكم آفریدى و سپس در صلب‏ها جایم دادى؛ ایمن از سختى‏هاى دوران و رفت و آمد سالیان و روزگاران و من در دهلیزهاى تاریخ و زوایاى قرون، هماره از صلبى به رحمى كوچ مى‏كردم و این لطف و احسان تو بود كه مرا در زمان حكام كفر و در زمان عهدشكنان پیامبرْ ناشناس، لباس خلقت نپوشاندى و در وجود نیاوردى؛ بلكه زمانى روح آفرینش در من دمیدى كه بستر هدایت را از پیش گسترده بودى و جاده سعادت را هموار كرده بودى.
تو مرا از آبى ریختنى سرشتى و در ظلمات سه گانه میان گوشت و پوست و خون، سكنایم دادى. نه مرا در كار خلقتم گواه گرفتى و نه كارى از آفرینش را بر دوش من گذاشتى و سپس، مرا تمام و كمال، بى‏هیچ عیب و نقص، بر هودج هدایت نشاندى و به سوى دنیا گسیل داشتى و مرا در گهواره كودكى با دست‏هاى ملاطفتت حفظ كردى و از میان غذاها، شیرى خوشگوار برایم برگزیدى و دل‏هاى پرستاران را بر من مهربان كردى و مهربانى مادران را به كفالت من گماشتى و مرا از شر جن و انس در امان داشتى و مرا در مسیر تعادل از پرتگاه‏هاى زیادى و كاستى محافظت كردى.

پس تو بزرگ و عزیز و بلند مرتبه‏اى؛ اى بخشندگى محض واى مهربانى تمام!

خدایا! من شهادت مى‏دهم با تمامى وجودم، از قله حقیقت ایمانم و از بلنداى بناى محكم یقینم، با خلوص و صراحت توحیدى‏ام و از اعماق پوشیده ضمیرم، با بندبند رگ‏هاى دیدگانم و روشنایى چشمانم، با چین‏ها و چروك‏هاى صفحه پیشانى‏ام، با زوایاى حفره‏هاى وجودم، با نرمینه پره‏هاى بینى‏ام، با تارها و دهلیزهاى پرده شنوایى‏ام، با تك‏تك اجزاى لب‏هایم و با تمامى حركات كلام آفرین زبانم، با فراز و نشیب‏ها و چم و خم‏هاى دهان و آرواره‏ام و رستنگاه دندان‏هایم، با همه مجارى خوردن و آشامیدنم، با جزء جزء بشره مغزم و پوست سرم، بانخاع و رگ‏هاى ریسمان گونه گردنم، با قفسه سینه‏ام، با رگ‏هاى طناب آساى حمایل بر دل و جگرم، با بندهاى پوشیده دلم، با اجزاى كناره‏هاى جگرم، با محتویات غضروف‏هاى دنده‏هایم، با گیره‏هاى بندبند مفاصلم، با انقباض عضلاتم، با گوشه‏هاى سرانگشتانم، با گوشتم، خونم، مویم، پوستم، عصبم، نایم، استخوان‏هایم، مغزم، رگ‏هایم و با همه اعضا و جوارحم كه از اوان كودكى و شیر خوارگى در من تافته و بافته شده، با آن چه زمین از من مى‏شناسد و حمل مى‏كند، با خواب و بیدارى‏ام، با حركت و سكونم و با ركوع و سجودم؛ خداى من! با همه اینها شهادت مى‏دهم كه اگر در عمرى جاودانه سر كنم و تمام هم و غم و تلاشم را بر شكرگزارى یكى از نعمت‏هاى تو بگذارم، نمى‏توانم. خداى من! حتى شكر یكى از نعمت‏هاى تو را نمى‏توانم؛ مگر باز به لطف و عنایت و توفیق تو كه آن نیز شكرى تازه و جاودانه مى‏طلبد و ثنایى تازه‏تر و ماندگارتر.

آرى معبودم! اگر من و تمام خلق شمارنده‏ات، همت كنیم و حرص بورزیم كه نعمت‏هاى قدیم و جدید تو را ـ نه سپاس بگزاریم كه ـ بشناسیم و در شماره آوریم، نمى‏توانیم؛ محال است بتوانیم.

... و چگونه بتوانیم؛ در حالى كه خودت در كتاب ناطقت و اخبار صادقت گفته‏اى:

«وَ اِنْ تَعُدّوا نِعْمَةَ اللّهِ لا تُحْصوها؛ اگر بخواهید نعمتهاى خداوند را بشمارید، نمى‏توانید».

خدایا! مرا آزرمناك خویش قرار ده، بدان‏سان كه انگار مى‏بینمت و مرا آن گونه حیامند كن كه گویى حضور عزیزت را احساس مى‏كنم.

من می‌‌توانم خوب، بد، خائن، وفادار، فرشته‌خو یا شیطان‌ صفت باشم.من می توانم تو را دوست داشته یا از تو متنفر باشم.من می‌توانم سکوت کنم، نادان و یا دانا باشم.
اگر انسان‌ها را از پشت نقاب‌هاى متفاوتشان شناختى و یادت باشد که این ها رموز بهتر زیستن هستند
این زندگی بوی بهشت میدهد
به شرط آنکه آدمهای بد را از دنیایم حذف کنم....
و حذفشان چه آسان است...

از این که خودم هستم خوشحالم شاید کامل نباشم اما صادق،دوست داشتنی و خوشبختم سعی نمیکنم کسی باشم که نیستم و تلاش نمیکنم که همه را تحت تائثیر قرار دهم مـــن خـــودم هـــســتـــم !!!خدایا به من زیستنی عطا کن که در لحظه ی مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم و مردنی عطا کن که بر بیهودگی اش سوگوار نباشم از هر چیز تعریف کردند بگو مال خداست وکار خداست. نکند خدا را بپوشانی وآن را به خودت یا دیگران نسبت بدهی که ظلمی بزرگتر از این نیست. هر زیبایی وخوبی که دیدی رب خود را یاد کن. همه تنهایی من پر از یاد خداست، پس به "تنهایی" من جسارت نکنید!
مُهِـــم نيـسـت کُجــاييــم و چـه کــارِه ايــم ، اگـر بخواهيــم مي تَوانيــم بـراي ديگــران بـال و پَـر باشيــم. همیشه به خودت٬ تنها به خودت اطمینان داشته باش و در هنگام مشکلات به آسمان نگاه کن. چرا که معمولا"... اطرافت خالی از دوستانی می شود که تا دیروز به پای رفاقت جان می دادند... این روزها برای تنها شدن، کافیست صــــــــــــــــادق باشی ســـــلامتیه کــسی که نمــیشناســــه منو اما نوشــــته هامو میــخونـــــه تا از درونــم با خــبر شه و زیرش نظر میــزاره
نه واســه اینکه خوشــش اومــده واســه اینــکه بهت بفهــمونه که تنــها نیــستی سلامتیه همه ی شما دوستایه خوبم:)
خوشحال ميشم شما هم به دنياي من پا بذاريدو با کمک هم آرامش و بهم هديه کنيم آرامشي که تنها تو وجود مقدس يکي معني ميشه ...خدا که عشق مطلق است ...اينجا پشت اين صفحات دل من يه دنيا حرف واسه شنيدنه ... حرفايي‌که فقط کافيه يه لحظه بهشون فکرکنيد فقط يه لحظه... هميشه نگاهت به آن بالا باشد تا دلت از کارها و آدم هاي اين پايين نشکند!!!
عادتم به نوشتـ ـن اتفاق تازه اي نيست هر وقت با دنيا غريبـ ـه ميشوم بيشتـ ـر مينويسم !!! و نوشتن... فرياديست که سکوتـ ـــــم را ميشکند... از چه بنويســـــم؟؟ از آسمانــــــي که هميشـــــه در حال عبور استــــــ؟ يا از دلــــي که سوتو کور استـــــ؟ از زمين بنويســـــم يا از زمان يا از يکـــــ نگاه مهربان؟ از خاطراتــــي که با تو در بـــاران خيس شـــــد؟ يا از غزلهــــايي که هيچ وقتــــ سروده نشد؟ از چه بنويســــم ؟؟ از نامه هايــي که هيچوقتـــــ بسويتـــــ نفرستادم ؟ يا از ترانه هايي که هرگز برايـــت نخواندم؟ از چـــتري که هــــرگز زير آن نايستاديـــــم؟ يا از بدرودي که هرگـــــز بر زبان نياورديم؟ من عاشق بيابانــــي هســــتم که هرگز قسمتـــــ نشد با هـــم در آن قدم بزنيـــــم… من دل بســـــته درختي هستــــم که فرصتــــت نشد اسم مان را رويش حک کــــنيم….. من منــــتظر پنجرهايي هستـــــم که عطــــر تو را دوباره به من نشـــان دهــــد…. ! مـُخـاطـبِ خاص من به سادگي يک لبخند رهايـــ ــم کرد ... تو رفـتـه اي و من ، عاشقانه هاي بي مخاطبـ ــم را ، به حراج گـذاشـته ام... مـُخـاطــ ـــب ، بي مـُخـاطــــب خوش نميگذره...خوشيم که ميگذره ...
نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مي نويسم: درعصرهاي انتظار، به حوالي بي کسي قدم بگذار! خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو! کلبه ي غريبي ام را پيدا کن، کنار بيدمجنون خزان زده و کنار مرداب آرزوهاي رنگي ام! درکلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس پنجره برو! حرير غمش را کنار بزن! مرا مي يابي.
به سکوت آرام خانه کاغذی ات قسم که می دانم رویاهای تو به زیبایی خیالات من باورکردنی است. تو از سکوت من به باور عرفانی عشق رسیده ای. من از سکوت تو به نقطه نهایی ایمان رسیده ام. شاید نتوان درک کرد که گفته های ما از آن دنیای کاغذی که ساخته ایم، شنیدنی است. ولی می شود دست به کار شد و رنگ سبز به شاخه های خاکستری درختهای کاغذی کشید. من که نقاشی کردن می دانم. تو هم که نقاشی کردن می دانی. پس چرا دست به کار نمی شوی؟ وقتی بچه بودم، برایم آبرنگ نمی خریدند. می رفتم سراغ باغچه کنار رودخانه هر چه گلهای رنگی بود می چیدم و نقاشی می کردم. اگر کمی در باغ کاغذی کنار خانه کاغذی مان جستجو کنیم حتماً گلهای کاغذی دارد که رنگ قرمز عشق به باورهایمان بکشیم

آخرين سنگر سکوته خيلي حرفا گفتني نيست...........
و حرف آخر هر روز بزرگتر می شویم و دنیا کوچکتر
دٍ برو آپم از دهن افتاد! گیر داده به اینجا! آدم نباید هر چرندی رو بخونه که! بدو برو!