چیز هایی هست که از دست رفتنشان را هیچ چیزی در دنیا نمی تواند جبران کند.

نمی دانی چه روزهایی را بی تو گذرانده ام...

به خاطر این روزها از تو بدم می آید.

می توانستیم

با هم خوشبخت باشیم

می توانستیم

با هم خوشبخت باشیم...

پارادوکس یعنی ؛

ندارمت

و گاهی فکر از دست دادنت دیوانه ام می کند...

 

قابل ترحم ترین آدما ، اونایین که بلد نیستن کسایی که دوسشون دارنو تو زندگی حفظ کنن...

غمگین ترین
 درد
 مرگ
 نیست. . .

دلتنگی به کسی است
 که بدانی هست


 اما


نیست.

دلم ... يک اتفاق تازه مى خواهد ...

نه مثل عشق و دل دادن ...
نه در دام غم افتادن ...
دگر اينها گذشت از ما ☺️😊

شبيه شوق يک کودک
که کفش نو به پا دارد
و گويى کل دنيا را
در آن لحظه به زير کفشها دارد ...
دلم يک شور بى اندازه مى خواهد ... 🍁🍁

فقط گاهى ...
دلم ... يک اتفاق تازه میخواهد ... 😴❄️

همه ی درد من!

پس کجایی ک بیایی ک مرا رها کنی از خودم...

تنها مانده ام...

میان تمام چیزهای بد..

میان زشتی ها و پلیدی ها...

این حق من نیست...

تنهایی سهم من از داشتن تو نیست...

همه ی درد من!

زودتر بیا

دیر وقتیست ک در انتظار میسوزم...

پ.ن1: نابود میشوم گاهی از اینکه همه ی درد من باشی و نباشی

پ.ن2: متن نوشت بالا یهویی همین الان تایپ شد...

پ.ن3: آهنگ وبمو دوس دارم

پ.ن4: دست ب قلم شده ام آیا؟ نشانه ی خوبی نیست...

پ.ن5: دعا کنید خوب شم

پ.ن6: همه ی درد من! این است ک یک نفر در زندگی من هست...ک نیست...

برچسب‌ها: شعر من

بﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ..

ﺩﻧﯿﺎ ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﯿﺴﺖ..

ﻭ ﻣﻦ ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩﻡ ﻧﯿﺴﺘﻢ..

ﻣﻦ ﺯﻧﺪﮔﯿﻢ ﺭﺍ..

ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺲ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮﺩﻡ..

ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﮐﯿﺴﺖ!!

ﺷﺎﻣﻠﻮ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ :
ﺑﺘﺮﺱ ﺍﺯ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﺮﺩ ﻭﻗﺘﯽ ﺩﻟﺶ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺘﯽ .
. .
ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺟﺎﯼ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺯﺩ . . .
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺏ ﮔﻮﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺏ ﺗﺮ ﯾﺎﺩﺵ ﻣﯿﻤﺎﻧﺪ .
. .
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﯿﺪ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺮﻓﻬﺎﯼ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺳﺮﺕ
ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﯿﺪ . . .
ﻭ ﺗﻮ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺩﺭﮎ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﮐﺮﺩ ﭼﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ :
ﺩﻧﯿﺎ ﺩﺍﺭ ﻣﮑﺎﻓﺎﺕ ﺍﺳﺖ......!

تکلیف من و عشق تو روشن شدنی نیست
.
رفتن شدنی نیست و ماندن شدنی نیست
.

شاید بروم دور شوم تا تو بفهمی
.
من نیستم و هیچ کسی من شدنی نیست
.

باید بروم تا که کمی مثل تو باشم
.
نه قلب بلورین من آهن شدنی نیست
.

خودخواه شدم در اثر خواستن تو
.
این عاشق مغرور فروتن شدنی نیست

در حرف چه ساده است جدایی من و تو
.
سخت است بفهمیم که اصلا شدنی نیست
.

تکلیف من و عشق تو تکلیف من و عقل
.
تکلیف من و چشم تو روشن شدنی نیست.

یک روز بعد از آمدنم ، تو بال گشودی و رفتی...

94/7/4

یادم هست پیش از ازدواجم، مدتی با همسرم همکار بودم.

فضای کار باعث شده بود که او از شخصیت و اطلاعاتِ من خوشش بیاید.

ناگفته هم نماند که خودم بدم نمی‌آمد که او این قدر شیفته‌ی یک آدمِ فراواقعی و به قولِ خودش «عجیب و غریب» شده!

ما با هم ازدواج کردیم.

سالِ اول را پشتِ سر گذاشتیم و مثلِ همه‌ی زن و شوهرهای دیگر، بالاخره یک روزی دعوای سختی با هم کردیم.

در آن دعوا چیزی از همسرم شنیدم که حالا بعد از جدایی‌مان، چراغِ راهِ آینده‌ی رفتارهایم شده:

-«منو باش که خیال می‌کردم تو چه آدمِ بزرگ و خاصی هستی!... ولی می‌بینم الآن هیچ ‌چی نیستی!... یه آدمِ معمولی!»

امروز که دقت می‌کنم، می‌بینم تقریبا همه‌ی ما در طولِ زند‌گی، به لحظه‌ یی می‌رسیم که آدم‌های خاص و افسانه ‌یی ‌مان، تبدیل به آدمی واقعی و معمولی می‌شوند.

و درست در همان لحظه، آن آدمی که همیشه برایمان بُت بوده، به طرزِ دهشتناکی خُرد و خاکشیر خواهد شد.

ما اغلب دوست داریم از کسانی که خوش‌مان می‌آید، بُت درست کنیم و از آن‌ها «اَبَر انسان» بسازیم.

وقتی آن شخصیتِ ابر انسانی تبدیل به یک انسانِ عادی شد، از او متنفر شویم.

واقعیت آن است که همه ، آدم‌های معمولی‌یی هستند.

حتی آن‌هایی که ما ابر انسان می‌پنداریم هم وقتی دست‌شویی می‌روند، وقتی می‌خوابند، آبِ دهن‌شان روی بالش می‌ریزد، آن‌ها هم دچار اسهال و یبوست می‌شوند، می‌ترسند، دروغ می‌گویند، عرقِ‌شان بوی گند می‌دهد و دهن‌شان سرِ صبح، بوی ....!
.
بعدها که فرصتی شد تا به هنرجویانِ ادبیات و تئاتر آموزش بدهم، احساس کردم هنرجویانم ناخواسته و از روی لطف، دوست داشتند بگویند که مربی‌ ما، آدمِ خیلی عجیب و غریبی ست!
.
اولین چاره‌ی کار این بود که از آن‌ها بخواهم «استاد» خطابم نکنند. چون اصولا این لفظ برای منی که سطحِ علمی و آکادمیکِ لازم را ندارم، عنوانِ اشتباهی است.

در قدم بعد، سعی کردم ‌بهشان نشان دهم که من هم مثلِ همه‌ی آدم‌های دیگر، نیازهای طبیعی‌ دارم.

عصبانی می‌شوم، غمگین می‌شوم، گرسنه می‌شوم، دستشویی میروم، دست و بالم درد می‌گیرد و هزار و یک چیزِ دیگر که همه‌ی آدم‌ها دارند.

اما به نظرم، دو چیز خیلی مهم هست که باید هر کس به خودش بگوید و نگذارد دیگران از او تصویری فراانسانی و غیرواقعی بسازند:

اول؛ احترام
حتی جلوی پای یک پسربچه‌ی 7 ساله هم باید بلند شد و یا بعد از یک دخترِ 5 ساله از در عبور کرد.
باید آن قدر به دیگران احترام گذاشت که بدانند نه تنها از تو چیزی کم ندارند که به مراتب از تو با ارزش‌تر و مهم‌ترند.

و بعد؛ راست‌گویی
به عقیده‌ی من هیچ ارزشی و خصلتی بزرگ‌تر و انسانی‌تر از راست‌گویی نیست.

اعترافِ به «ندانستن» و «نتوانستن» یکی از بزرگ‌ترین سدهایی ست که ما در طولِ عمرمان باید از آن بگذریم.
.
اطرافیان اگر بدانند که ما هم مثلِ همه‌ی آدم‌های دیگر، یک آدمِ با نیازهای عادی هستیم، هرگز تصورشان از ما، تصوری فراواقعی نخواهد شد.
.
این‌هایی که گفتم، فقط مخصوصِ هنرجو و مربی نیست. خیلی به کارِ عاشق و معشوق‌ها هم می‌آید.
به یک ‌دلداده‌ی شیفته باید گفت:

-«کسی که تو امروز در بهترین لباس و عطر و قیافه می‌بینی، در خلوتش، شامپانزه‌ی تمام‌عیار می‌شود!... تو با یک آدمِ معمولی طرفی، نه یک ابرقهرمانِ سوپراستار!»

همه‌ی ما آدم یم. آدم‌های خیلی معمولی.


 دالتون ترومبو

 فیلم‌نامه‌نویس و نویسنده‌ی امریکایی
1905 - 1976🌺

" احمد شاملو "
تکیه کلامش بود؛
فرق نمی کرد موقع سلام یا وقت خداحافظی ،می گفت
"تنور دلت گرم..."
معنی این جمله را بعدها فهمیدم ...
هرجا که از دلم مایه گذاشتم و اتفاق خوبی افتاد یاد حرفش افتادم .
انگار تنور دلت که گرم باشد نان مهربانی اش را می خوری
هرچه دلت گرمتر ،مهربانی ات بیشتر و روزگارت آبادتر است.


""""""تنور دلت گرم..""""

مهمترین کاری که یک پدر می تواند برای فرزندانش انجام دهد

این است که عاشق مادرشان باشد...

چون بچه ها با لبخند مادر میخندند و با گریه اش میگریند...!

 

"تئودور هیسبورگ"

پ.ن:روز مامانی که گذشت و روز بابایی که داره میاد مبارک:)

2/2/94