فـــــریاد

با ستاره امشب. 

از عروسک گفتم.

که مرا شاعر کرد..

که مرا برد به خواب..

بی نفس هر نفسم را بوسید..

پر صحبت بودم٬

در خیال ِ خوابی با خیالی کهنه..

هرم تعداد نفسها میگفت..

که ستاره عریان..

گوش شب را پر کرد که به من خواب ندهد...

تقدیم به بزرگترین آرزوی زندگیم:آرزوی من

قیمت پینهء دستان یه مرد..

سایه ای از شب نیست..

که فروغی بزند٬ پس هر تیرکِ ابستن نور..

لج ِ لالای شبانه غزلیست..

 ناخلف من بودم..

در گمانی ساده..

که شرابی کهنه٬ حظی از خاطره ها میسازد...

تو را بر دوش میگیرم..

                                  مثال کوله بار خستگیهایم...

کدامین واژه در عصیان شهوتهای بیمارش مدارا میکند با من؟؟؟

بقا از جنس کفتاری که از پسماندهء این زندگی سیر است بیهودست...

نماز پرسه در بیعاری این شهر تنهاییست...

تو را بر دوش میگیرم...

                         نفس میسابد این خورشید...

تو را بر دوش میگیرم...

                         مثال کوله بار خستگیهایم...

قاصد تاوان تنپوش حریر مرمر شبوسهء دیروز !!

کدامین واژه را افسار میبندی؟

خیال خام و خاموشیست بیداری.....

تو میدانی...

تو میدانی...

مدارا ساز ناکوکیست..

به رقص قاصدک در باد میمیرد.....

نیلبک داره پنج ساله میشه..

تجربه فــراز بر درد فــرودم افزود
مـــن سکوت ســـرد ســـایه های سیــاه را لمس کردم
به دیدار واپسین ستـــاره ها رفتم و خـــاموش ایستادم به انتــظار
در طلب پـــرتوی نوری
آنـــان نیز رسالتشـــان را فـــراموش کرده بودند

تاریخ : / /           زمان: :   

عروسک مست شب و شبوسه های کوچه ها..

رخت تنش جنس حریر مثل همه فرشته ها..

کی میدونه گمشدئ ابر سیاه قصه هاست..

کی میدونه کجا میره ابری که گریون پیش ماست..

واسه کی لالایی بگه؟ توو اسمون بیکسیش..

وقتی نبود عروسکش گریه زده به سادگیش..

گریه کن ای ابر سیاه عروسکا مثل همن..

خاطره هامو پس بزن توو کوچه پرسه میزنم..

میزند ساز به ناز..

که سراغاز زمین اوازیست..

که با اغاز زمین شک دارد..

ساز ادم کوک است؟

یا که از شهوت زائیدن نامی به بلندای خدا میخواند؟

میزند ساز به ناز..

میزند ساز به راز..

من به اواز خودم مشکوکم...

     و یا بهتر بگویم همنشین چندی از عمرم

         چه دنیاییست
 
                مرا دیــــوانه میخانند
  
    به جرم فکر تندیسی ز عشقی پاک
    
                         سر دروازه شهرم مرا دیــــوانه میخوانند

    چه باید کرد؟

  چگونه در درونم ریشیه عشقم بخشکانم؟

   من عمری منتظر ماندم

  هنوزم منتظر ماندن ستونی گشته بر تندیس افکارم

  مرا دیــــوانه میخوانند

   و مـــن دیــــوانه میخوانم کسی را که مرا  دیــــوانه میخواند

یکی ساز تو رو دزدید بازم حرفای تکراری...

دوباره دل سپردنها توو این کابوس بیداری....

هنوز از اخرین واژه نفس عطر تو میگیره..

هنوز تکرار لبخندت رو قاب پیر دیواره...

تو که ناخونده مهمون تموم لحظه هام بودی..

تو که تعبیره خواب عشق واسه پروانه ها بودی..

یکی ساز تو رو دزدید غزل از گریه پرپر شد..

نشونی از تو میگیرم توو رقصی که چشام تر شد..

یکی ساز تو رو دزدید بازم حرفای تکراری...

دوباره دل سپردنها توو این کابوس بیداری....

یه عروسک از پشت پنجره به مترسکی که برف رو شونه هاش نشسته نگاه میکنه...

مترسک دست تکون میده تا عروسک خوشحال شه....

تو خوابیدی ولی من هنوز بیدارم...

بیداری خیلی بدِ..

بیداری مجبورت میکنه با چنتا خط سیاه روی یه تیکه کاغذ سفید یه تصویر بکشی..

خطای سیاه....

خطای سیاه....

خطای سیاه....

دارن با هم شبیه یه ادم میشن...

هیچ وقت فکر نمیکردم یه برگ کاغذ سفید با چنتا خط سیاه اینهمه حرف واسه گفتن داشته باشه..

تو خوابیدی ولی من هنوز بیدارم...

چه خوبه که ادما تو اینکه ساعتو به ۱۲قسمت تقسیم کردن تفاهم دارن..

اخه سر شب قبل اینکه با این یاروی  تو اینه دعوام بشه یکی از من پرسید ساعت چنده؟

من گفتم ندارم...

الان که اومدم بیرون میدونم ساعت چنده ولی هیشکی نیست ازم سوال کنه...

.

.

سایمم داره امشب بازی در میاره...

مثل اون یاروی تو اینه...

هی کوچیک بزرگ میشه..

یه کم جا میمونه یه کمم اینقد میره جلو که قدم نمیرسه دستمو بزارم رو شونش بگم واستا با هم بریم...

.

.

یکی داره از دور میاد ولی ساعت دستشه..

بزا ازش بپرسم ببینم راست میگه یا نه؟

اقا..

اقااا...ساعت چنده؟

.

.

اِِا - میبینی تورو خدا!!!

میگه ۳.۴۰....

ولی من وقتی به ساعت نگاه کردم ۱.۱۰ بود....

این یارو هم مثل اونی که تو اینه بود داره دروغ میگه...

مثل همه اونایی که فقط تو این تفاهم دارن که ساعت ۱۲ قسمت مساویه...

در این محدودهء محدود...

حصارک های ناموزون٬به دور از تنهایی باغ و مترسکها میرویند.

کسی هرگز نپرسید از مترسکها...

شقایق عاشق خودرویی عشق است؟

    یا بهتان است این دچار بودنها...

دمی روشن ٬ دمی خاموش...

چراغی از رفاقت لابلای محکومین دزدیدن سارا میسوزد...

حراس ژنده پوشی نیست...

بر باغی که در خمیازهء عریانیش شرمی نمیگنجد....

در این محدودهء محدود...

حصارک های ناموزون٬به دور از تنهایی باغ و مترسکهاست که میرویند.... 

پیش پای تو همین نزدیکی..

مطربی ساز به اواز فروخت..

واژه ها را دزدید..

واژه ها را تن داد..

کوچه باغ شب را..

 یک به یک قصه نوشت..

تا به تا نام نهاد..

مهر سجادهء مادر را برد..

تن به سجادهء نیلوفر داد..

در سکو تی ساده ، همهء فاصله ها  جاری شد...

از حضوری مبهم غزلی تاره نوشت..

پیش پای تو همین نزدیکی..

نان به اندازهء نان زیبا شد...

هنوز عشوه گری را ٬از یاد نبرده ای...

چون دختران ده٬ که بلوغ شان را

                                     به رنگهایی نامزون ساب میدهند..

ای پیر٬ گرم.........

ای ٬افتاب........

در کدام چشمک٬ کدام ثانیه بود؟

چشمان خفته خاک سرد زمستان را فریفتی٬به مساوات بوسه ای...

اینجا٬عشق را در پیچیدگیء چند گره قربانی میکنند..

میفروشند...

میدزدند.....

هر جا که نرگسی باشد.

شب میلاد من گم بود ، بدون مرز و محدوده...

نفسهام خسته از هم بود، از این تکرار بیهوده...

شب خاکستری گم بود ،شب ابی خیالی بود.

برای بوسه شبها ، سحر وقت جدایی بود..

نه تنهایی به تنهایی ، نه بودن جنس بودن بود...

واسه پایان این تقویم ، فقط این معجزه کم بود..

تو(ی) قلب نرگس پاییز ، کنار مرگ این قصه...

تو میلادو به من دادی، واسه دلبستگی بسه...

هنوز چند قدمی هست مرا...

بیا که میهمان٫ کوچه ها باشیم٬

                                       با آرایش باران..

     بودن٫ دیریست آبستن ِ نبودن است..

بیا لحضه ای برقصانیم٬ برگهای باران خوردهء کوچه ها را..

                                   ¤¤¤¤

خجل تر از ٬

                  تمام چراغهای روشن مانده از دیشب.

میهمان٬ 

          پوزخند خورشید بوده ام.

اندم که٬

         شب را به اغوش کشید.

هیچگاه...

اری هیچگاه٬

                شمارش ستارگان پایانی ندارد مرا.

زمستان!!!

با درختانی که لالایی قصه هایم را میفهمند.خصومت کرده ای امسال؟

هنوز از خود ٬چیزی نگفتم با درختانم.

داستان٬بی مهری خورشید را در مهر.

خروش رود٬ از نم نم باران.

هجوم برف٬ بر تنهایی این باغ.

شروع عشق٬ با تابوت برف زمستان را نگفتم با درختانم.

هنوز این اشکها٬این برگها سبزند.

تو را بر دوش میگیرم..

                                  مثال کوله بار خستگیهایم...

کدامین واژه در عصیان شهوتهای بیمارش مدارا میکند با من؟؟؟

بقا از جنس کفتاری که از پسماندهء این زندگی سیر است بیهودست...

نماز پرسه در بیعاری این شهر تنهاییست...

تو را بر دوش میگیرم...

                         نفس میسابد این خورشید...

تو را بر دوش میگیرم...

                         مثال کوله بار خستگیهایم...

تو ترسیدی از این تاریکیه بیشه..

چشاتو بستیو رفتی..

نفهمیدی که زیر پات..

گل مریم زده ریشه...

نفهمیدی٬ نفهمیدی..

تو شعر وحشی بادو..

توی رقص برگای پاییز..

حدیث مرگ گلهارو..

اگه این خونه تاریکه..

اگه سرد اگه تنها..

چرا این شاخهء مریم..

هنوز دلتنگ اون شبهاست..

نمیدونم.نمیدونم..

کجا میمیره این ریشه..

کجای قصه  میمونه..

کجای این شب بیشه..

پشت این پنجره میمانم من...

خیرهء غسل سحر با شبنم..

مات جان دادن شب..

تا نگوید کوچه..

رهگزر تاب نداشت...

رهگزر هر قدمش عادت بود..

پشت این پنجره میمانم من...

کوچه با رهگزران دم صبح میخندد..

چشم من میگرید..

چشم من میگرید..

تل خاک کوچه ٫که به من تعنه زدی..!

من به تو خندیدم..

تو سحر با دگری...!             

پشت این پنجره میمانم من...

کوچه با رهگزران دم صبح میخندد..

چشم من میگرید..

چشم من میخندد..

قیمت پینهء دستان یه مرد..

سایه ای از شب نیست..

که فروغی بزند٬ پس هر تیرکِ ابستن نور..

لج ِ لالای شبانه غزلیست..

 ناخلف من بودم..

در گمانی ساده..

که شرابی کهنه٬ حظی از خاطره ها میسازد...

جبری کهنه..

مرگی تازه..

فصلی دوباره سرک میکشد از دیواره های باغ..

مشام کدامتان هراسی بر بزکهاتان نهاده است؟؟؟

های گلها..

های جوانه ها..

مترسک وارث دردیست از مرگی...

                            ...........................................................................

                            جبر تلخ فصل تازه

                            بزک شبونهء گل

                            گریه هایی از مترسک

                            واسه تنهاییء بلبل

باد بد دوباره پیچید

نعره زد تو گوش کوچه

فصل پاییز و مرگ

واسه برگا وقت کوچ ِ

                         رقص سایه های دیروز

                         دیگه وارثی نداره

                         باغبون با خونه قهره

                         وقتی باد بد بیداره

من به باد بد سپردم

تک تک برگای سبزو

تکو تنها پر کشیدم

تا به بیشهء تن تو

             روبان سیاه گلهای سرخش را

                                                       عاشقانه میبافد.

هوای تازه٬

         از پنجره پاسبان پسوند رود سیاه می اید.

   در تبادل نفسهای هرز ادمکان مإدوم به دیوار اتاق.

فاحشه ای ناقوس میکشد شب را        

                                       در جبر نا عادلانه٬اعداد.

                               عشق تنهاست.

با ستاره امشب.

از عروسک گفتم.

که مرا شاعر کرد..

که مرا برد به خواب..

بی نفس هر نفسم را بوسید..

پر صحبت بودم٬

در خیال ِ خوابی با خیالی کهنه..

هرم تعداد نفسها میگفت..

که ستاره عریان..

گوش شب را پر کرد که به من خواب ندهد...