نیلآسمان

که لحظه لحظه ی مرا

پر از صداقت و امید می کنی

و من همیشه عاشقت

نه آهنگی

نه هیچ شعرِ خیال انگیزِ قشنگی...

گلایه نکن خوبِ من

عزیزِ دل

میدانی، ازتو چه پنهان

فکرمیکنم این روزها

حسرت یک شعرِ موزونِ عاشقانه

تمام ذوقِ شاعرانه ام را

به آتش کشیده است...!

اینجا

من از تـــــــــــــــــــــــــو لبریزم

اماخوب میدانم

در هرلحظه

وهرجا

تو از من درحالِ گریزی!

چه خوب قانون های فیزیک راگلچین کرده ای

تا وجودِ مرا نقض کنی...!

کاش به جای نیروی "گریز از مرکز"

کمی هم به "قانون سوم نیوتون"

فکر میکردی.....!

اما از گم شدن این ذوق شاعرانه می ترسم!

می ترسم فراموش کنم

که چگونه

احساساتم را

در قاب شیشه ای اشعارم

به نمایش درآورم...

اگر باشد

حسی برای سرودن

                        می سرایم...

فقط کافیست "دلم" چیزی را بخواهد

آنگاه

ذهنم تراوشاتش را

روی این کاغذ زخمی

با همین قلمِ خسته

پیاده میکند

                      "اینجا هیچوقت تعطیل نیست...!!"

در فکر و خیال هم به جمکران سر زده است

در غیبت تو ناجی موعود زمان

انگار دلم به سیم آخر زده است...!

و شعر آسمان چشم های تو را 

                                می سرایم...

چقدر غم انگیزست

     که هیچگاه

      نگاهمان

به هم گره نمی خورد

تو چشم هایت را

به شیشه ای می دوزی

که مـــــــــــــــن

دلم را

         به آن

              دوخته ام...!

تو چشمهای مرا نمی بینی

ولی من هیچ چیز را

                      به جز چشم های تو

                                               نمی بینم!...

پ.ن= خیال قشنگ است ... خیال اینکه عاشق باشی و معشوق کسی!

              وقتی عشق را  در دنیای واقعی نمی یابی!

                  خیال برای تو می شود

                                        " تنفس مصنوعی "

به قول حضرت حافظ:

                زهی مراتب خوابی که به ز بیداریست...

همیشه منتظرت بودم

ولی هیچگاه

            نه انتظارم را

           نه تنهایی هایم

   از چشمان اشکبارم نخواندی

همیشه مثل امروزست

همین روزهای تکراری

که بی تو به سر می شود

             روحم را می خورد

               جسمم را فرسوده می کند

                               قلبم را افسرده تر

از این پس هرگاه که برسی

مرا شکسته تر از سال های قبل

             روزهای قبل

      یا حتی ساعتی پیش تر

            خواهی یافت

همیشه مثل همین روز

حافظ را می گشایم

بوی یاس می آید

    بوی تو

بوی عشق هایی که هیچگاه

در حقیقت من

               جاری نمی شود...

نیلآسمان

                      بسرایم این تصنیف غم انگیز را

  اما نه !

          انگار سفره ی هفت رنگ دل آسمان

                با هیچ زبانی گویا نیست

و انگار گاهی

             همه چیز در همین "هیچ" خلاصه می شود...

نیلآسمان

عزیز بی بدیل قلب ریش خویش می کشم

در خیال خاطرم

فرشته ای نجیب می کشم

طبیب دردهای خویش می کشم

دو لعل سرخ فام

دو قطره اشک که جز به یاد عشق نمی چکد

در خیال خاطرم

دو چشم مست می کشم

و طره ای درون دست می کشم

در خیال خاطرم

عزیز بی بدیل قلب ریش خویش می کشم...

نیلآسمان

بیماری سخت است

دلداری می دهند

دلسوزی می کنند

می گویند:

خوش باش و زندگی کن!

غصه نخور...

جوانی....

من می خندم

بغضم را فرو می برم

سرم را بالا می گیرم

مثل همیشه...

می گویم:چیزی نیست

من غصه نمی خورم

                          آ.......ی  زندگی

             شاید هنوز کسی نمی داند،

      این غصه است که وجودم را می خورد!!

            من      غصه      نمی خورم...

نیلآسمان

چشم هایم هوای گریه می کند

                        می دانی؟!

             پیوند دل تو با چشم های من

                  ناگسستنی ست...!

نیلآسمان

من بهانه می خواهم

                      برای زندگی

من برای زنده ماندنم

                  من برای زندگی

                                    بهانه می خواهم

باران ببار

به خاطر تمام غصه های انسانها

باران ببار

به خاطر مادری که رفت

غصه های من تمام نمی شود

به خاطر تمام لحظه لحظه های زندگی من

                  ببار...

مادر بزرگ من امروز رفت

غصه های من

                همچنان

                        ادامه یافته است...

دنیا

        برای من

                  هیچ چیز جالبی نداشت!

نمی دانم

دعاهای من

               کی

                  مستجاب می شوند؟!

من برای زندگی

                بهانه می خواهم...

نیلآسمان

 تاریخ سرودن ۶/۹/۹۱

باورم نمی شود

تو رفته ای

یعنی باید باور کنم ؟!

                  تو نیستی...

آ...............ی

مادر

تازه می فهمم

چقدر بودنت

آرامشم می داد

تازه می فهمم

تکیه گاه لحظه های سختمان

شکسته است

آه

سنگ  صبور من

مادر خوب من

بعد از تو

بدون تو

         زندگی چه سخت می شود

تمام لحظه های من

         درون خاطرات تو

                           غرق می شود

بعد از تو

این اتاق

که تو در آن نفس کشیده ای

تنها جاییست

که می شود در آن

                      عمیق نفس کشید

مادر!

زندگی بدون تو

طعم زندگی نمی دهد...

هنوز

      باورم نمی شود

                        تو رفته ای.........

نیلآسمان

اماچشمه ی خروشان اشکهایم

از بس گریستم

خشک شده

دیگر نه اشکی برای ریختن دارم

نه توانی برای گریستن

نفسم بالا نمی آید

هوای اینجا به طرز زجر آوری

خفه ات می کند

در هوایی که عشق نفس نمی کشد

دیگر فرو بردن اکسیژن

باعث حیات نیست

عامل مرگست!

گاه انسانها فقط زنده اند

                         زندگی نمی کنند!!!

اینجا همه باید

باور کرده باشند

"مرگ یک حادثه ی نزدیکست..."

نیلآسمان

اندوه همچنان مرا آزار می دهد

اشک هایم فکر می کنند،

به خاطر کدام درد من

فرو ریزند؟

من و خیال تو

              گوشه ی اتاق

                              کنار ازدحام غربت و اندوه

                                                              نشسته ایم!

خوبی قصه ی ما اینجاست

که ما

      تنها نیستیم!

من و

خیال و

غربت واندوه

           گوشه ی اتاق....

نیلآسمان

به این هست و نیست

به این بودن و نبودن

و این لحظه های تکراری

چشم های تو

              باید 

                  از آن من باشد!

مرا در خیال خود بِکِش

رنگ بزن

به جای من هم تو گاهی

حرف بزن

اما مگذار محو شوم

به چشم های من اعتماد کن

نمی خواهم قلب تو به سان قلب من

اتاق درد و غصه ی نگفته ات شود

من پناهگاه لحظه های غربت تو می شوم

و تکیه گاه لحظه های سخت...

به چشم های من اعتماد کن...

نیلآسمان

خود را به کجای این ویرانی عظیم می کشانم؟!

لحظه ها در حیرت انسانها مانده اند؟

                       که این گونه سخت می گذرند!

و به عکس اینجا شادی از چشم به هم زدنی

                  کوتاه تر است...

نمی دانم چرا

حال و هوای اندوه اینگونه مرا

     در آغوش گرفته است.....

آه و صد آه

          که اینجا

                   جرعه ای از لب یار

                                          هنوز هم خیال باطل است!

آسمان بخواب

               بخواب

                       شاید اشارتی برسد...

نیلآسمان

      سير شدم

كاش يك نفر

         اين سفره را جمع كند!...

نيلآسمان

سهم من از دوست داشتنت

شاید همین بغض و سکوت و تنهاییست

من از گلایه می ترسم

        شکر،

سهم من از گلایه

همین حرف های تکراریست

من بغض می کنم

اما تو زود می شکنی

انگار این اشکها یک بهای اجباریست!

فهمیده ام به خاطر یاس من از خودم

          چند مدتیست

شادی برای من

                    روا نمی داری!

اشکال ندارد

گفتم گلایه ندارم

غریب تر از من کجا تو می یابی؟!

من آرزوی زیادی ندارم

اما کاش

یادت بماند

بیش از سه بار آمدم و لایق نمی دانی...

هرچند که فکر می کنم از من تو دلخوری

از درب خانه نمی روم

چون دوست می داری!

چندیست نمی پرسی از این بیمار بی رفیق

حالت چگونه است؟

انگار تو خوب می دانی

من باز هم

به خنده می گویم

خوبم شکر

من راضی ام به هدیه ای

که تو

     به من دادی...

کاش باور کنی

که تنها پناه من

این دفتر و نگاه تو و

چشم های بارانیست...

نیلآسمان

خیره

به چشمانت بنگرم

ولی افسوس

که فاصله ها

هنوز

غربت چشمانم را درک نکرده اند

کاش قاصدک های همین باغ

نوشته هایی را

که به دستان باد سپرده بودم

         برگیرند

تا شاید به کوی تو گذری کنند

و گرهی بگشایند

تو را حس می کنم

هر لحظه در من

بهانه های عشق تو

متولد می شود

                  اشتیاق دیدنت

                  به بلوغ می رسد

                                       و درست در همین لحظه

                                          صبر بانگ می زند:

                                         "بس است هجران!"

در انتهای چرخه من

به خاطر ندیدن و نبودنت

دلتنگ می شوم

و باز فرآیند عشق

تکرار می شود

دوباره آن بهانه ها و اشتیاق دیدنت

باز می گویم:

                  "دوست دارم

                                خیره

                                     به چشمانت بنگرم

                                         ولی افسوس

                                           فاصله ها

                                                      هنوز

                                                           غربت چشمانم را

                                                             درک نکرده اند......"

نیلآسمان