ܓܨدنیایه منܓܨ

برف میاد  این عکسو خودم گرفتم از خیابون سر کوچمونه ...

حس خیلی خوبی دارم ...

 حس پرواز  ...

حس عشق  ...

سایه حضور سنگینت هنوز اینجاست
و مرا تنها نمی گذارد
گویا این زخمها نمی خواهند درمان شوند
این درد بیش از اندازه حقیقی است

چیزهای زیادی است
که زمان نمی تواند آن را التیام ببخشد

پاییز خیلی دوست دارم . فصل خاطره انگیزیه برام . ولی کمی دلگیر .البته سعی میکنم با کار و چیزهای دیگه این خلع رو پر کنم . در کل فصل خوبیه . همیشه دوست داشتم کسی داشته باشم تا باهاش بتونم درد دل کنم نه این که نبوده ولی اون کسی که بتونه من و شرایتمو درک کنه و از ته قلب منو بخواد نبوده .

بی خیال خواستم کمی باهاتون درد دل کنم . سبز باشید  

چقدر شانه هايت را كم دارم...هيچ شانه اي باندازه تو، تحمل امتداد گريه هايم را ندارد

اين بغض مرا ميكشد، وسعت شانه هايت يادم مي‌ آيد وقتي خدا داشت با بي رحمي جدايمان ميكرد

و اشكهاي من در امتداد شانه هايت گم ميشد...

چقدر اين روزها تو را كم دارم

راستي شانه هايت حالا پناه اشكهاي كيست...؟

تمام لحظه ها را آجری

و از هر آجری ديواری ساختم.

هوايی برای نفس کشيدن نيست

و گامهای زيادی تا فاصله ...

ناز دانۀ من!

اگر حجم ثانيه‌ها امانت دادند، بدان:

به اندازه تمام انتظارها، بی قرارت بوده‌ام

راهى براى عبور توست

مى‏دانم

عادت كرده‏اى

رهگذر لحظه‏هاى بارانى‏ام باشى

این بار هم بگذر

و چشم‏هایت را به پنجره‏اى بده

كه شب و روز

مرا نگاه مى‏كند .

خاطرات من را

روزهای بارانی ،گریه ی پنهانی

خنده ها پشت دیوار دلم زندانی

آینه یادت هست

اشکهایم را

آه ، آری سوی چشمم را بُرد

عاشق خنده ی او دگر مُرد

زندگی را از من

دزد تاریکی شب

آرزوهایم را 

 سیل ویرانگر این دنیا بُرد

گاهی چنان به من نزدیكی

و گاهی چنان دور

كه محو بودنم در تو عجیب نیست

از دلم تا دلت راهی نیست

تو مرا بخواه

تا بدانی فاصله ها بی معنی است ...

 

مترسک ناز می کند
کلاغ ها فریاد می زنند

و من سکوت می کنم....

این مزرعه ی زندگی من است
خشک و بی نشان

دنیای این روزای من هم قد تن پوشم شده

اینقدر دورم از تو که دنیا فراموشم شده

دنیای این روزای من درگیر تنهایی شده

تنها مدارا می کنیم دنیا عجب جایی شده

هر شب تو رویای خودم آغوشتو تن میکنم

آینده ی این خونه رو با شمع روشن میکنم

در حسرت فردای تو تقویمو پر می کنم

هر روز این تنهایی رو فردا تصور میکنم

هم سنگ این روزای من تنها شبم تاریک نیست

اینجا به جز دوری تو چیزی به من نزدیک نیست 

" گفته بودي چگونه مي گريم ؟!

به همين سادگي كه مي بيني "

حرفی برای گفتن نمانده

وقتی تو خاموشی چه دلیلی هست برای شادی

وقتی تو نیستی چه بهانه ای برای گریه هست

وقتی حضور چشمانت نیست چه نیازی به زندگی است

وقتی تو می روی چه اهمیتی دارد تپیدن قلب

وقتی عشقت را دریغ کردی بیهوده شد وجود من

نمیدونم چرا من باید بازیچه دست عشق بشم دیگه نمیتونم مگه آدم چقدر ظرفیت داره

این روزا اصلا حال ندارم حوصله هیچ کس رو ندارم...

بدترین خصلت آدما اینه که فراموش کارن

من دارم تاوان چی رو پس میدم ...

تقصیر کسی نیست تقصیر این دل پاک و ساده ی خودمه ...

چتر ها را بايد بست
زير باران بايد رفت

فکر را خاطره را زير باران بايد برد
باهمه مردم شهر زير باران بايد رفت

دوست را زير باران بايد ديد

عشق را زير باران بايد جست
زير باران بايد چيز نوشت حرف زد نيلوفر کاشت

زندگی تر شدن پی در پی
زندگی آبتنی کردن در حوضچه اکنون است

عاشقت خواهم ماند بی انکه بدانی ...
دوستت خواهم داشت بی انکه بگویم ...

درد دل خواهم گفت بی هیچ کلامی ...
گوش خواهم داد بی هیچ سخنی ...

در آغوشت خواهم گریست بی انکه حس کنی ...
در تو ذوب خواهم شد بی هیچ حرارتی !!!...

این گونه شاید احساساتم نمیرد

سکون ساکت سنگین سرد شب

مرا در قعر این گرداب بی پایاب می گیرد

دو چشم خسته ام را خواب می گیرد

 من اما دیگر از هر خواب بیزارم

حرامم باد خواب و راحت و شادی

حرامم باد آسایش ...من امشب باز بیدارم  

ويرانه ها به ماتم عالم نشسته اند
من بر بهار مرده ي خود گريه مي كنم
اما كسي به گريه ي من دل نمي دهد
جز بوته هاي هرزه و گل هاي بي نشاط
اين دانه هاي ريخته حاصل نمي دهد
ديگر سبوي باده ي لذت تهي شده

ديگر زمان خنده ي مستي گذشته است
زان پس كه شادي از دل من پر كشيده است
اندوه ، سوي لانه ي خود باز گشته است
بگذار تا چو ابر بگريم به سوگ خويش

ارغوان شاخه همخون جدا مانده من
آسمان تو چه رنگ است امروز؟
آفتابي‌ست هوا يا گرفته‌ست هنوز؟
من در اين گوشه که از دنيا بيرون است
آسماني به سرم نيست
از بهاران خبرم نيست
آنچه مي‌بينم ديوار است
آه اين سخت سياه آن چنان نزديک است
که چو بر مي‌کشم از سينه نفس
نفسم را بر مي‌گرداند
ره چنان بسته که پرواز نگه در همين يک قدمي مي‌ماند
کورسويي ز چراغي رنجور قصه‌پرداز شب ظلماني‌ست
نفسم مي‌گيرد که هوا هم اينجا زنداني‌ست

^{بر پلی معلق از زندگی ایستاده ام}

همه چیز ممکن است

هوا سرشار ا ز رویا

رویا سرشــار از تو

تو سرشار از  خدایی که ستایشش می کنم

دوستت دارم واین ادامه همان دوست داشتن های همیشگی است

 تا به عمق دل یک پیچک تنها که چرا اینچنین سخت به خود می پیچد شاید

 از راز درونش بشود کشفی کرد شاید او هم به کسی دل بسته ست

من عاقبت از اینجا خواهم رفت پروانه ای که با شب می رفت این فال را برای دلم دید

زندگي دفتري از خاطرهاست ...

يک نفر در دل شب ، يک نفر در دل خاک ...

يک نفر همدم خوشبختي هاست ، يک نفر همسفر سختي هاست .

چشم تا باز کنيم عمرمان مي گذرد...

می خواهم با تو سخن بگویم....

می خواهم باز چهره ات را با همان لبخند کودکانه ببینم...

می خواهم هر چه انتهایش به اسم تو و یاد تو ختم می شود...

شعر هایم ناتمام ماندند...اسیر دلتنگی شدم من...

و خواب مرا به رویای با تو بودن می رساند...

کاش خیابان های شلوغ سهم ما نبود...

اما..غصه ای نخواهم خورد...اشکهایم را برای شانه های تو ذخیره خواهم کرد...

حرف های ناتمامم را به روی دیوار قلبم حک می کنم و با دیدنت همه را تکمیل می کنم...

پاییز از راه می رسد و ما دوباره به بودن و رسیدن به انتهای جاده ی سرنوشت می اندیشیم...

           من به خورشید کمی مظنونم

           شاید او فاصله ای بود میان من و تو

           که ز هم دور شویم

           بنهیم پای بر آن عهد که با هم بستیم

           من چو مهتاب بسی محزونم

           شاید این بازی بود

           خیمه شب بازی و ما هم دو عروسک بودیم

           ناتوان، بسته به نخ های بلندی که فراری نکنیم
            
           من به زندان غمی محبوسم

           من بسی آه و بسی افسوسم
         
           شاید از من گنهی سر زده بود

           یا که خورشید گنهکارم کرد

           که ز هم دور شویم

            ...

           من به خورشید کمی مظنونم

           من چو مهتاب بسی محزونم

منو حالا نوازش کن ... که اين فرصت نره از دست

شايد اين اخرين باره ... که اين احساسه زيبا هست

منو حالا نوازش کن ... همين حالا که تب کردم

اگه لمسم کني شايد ... به دنياي تو برگردم

هنورم ميشه عاشق بود ... تو باشي کاره سختي نيست

بدون مزر با من باش ... اگرچه ديگه وقتي نيست

نبينم اين دمه رفتن ... تو چشمات غصه ميشينه

همه اشکاتو ميبوسم ... ميدونم قسمتم اينه

زدم از خانه برون.تا بروم آن جایی

که تو از پنجره خاطره اش پیدایی

در مسیری که پر از پیچ و خم و غوغا بود

همرهم سایه شب بود و تنهایی

آنقدر رفتم و باریدم و پیمودم راه

که نه در تن رمقی ماند و نه در جان نایی

تا رسیدم.به همان جا که پی اش می گشتم

به همان معبد و پنجره رویایی

به همان معبد سنگی که بر آن مکتوب است

"هیچ کس منتظرت نیست.چرا می آیی؟!" 

           غروب  يک ستاره دنيامو زيرو رو کرد                                               

                                                     دلم تو اوج ترديد فقط يه آرزو کرد
                                                       

          کاشکی سفر ميرسوند ما رو به بی تنهايت

 

                                              اما حالا جاده ها ميره به سمت  غربت 
                                                     

         همخونه ی قديمی سقفمو از من نگير

                                                     تو واژه بودنی؛معنی رفتن نگير
                                                     

          شاید که لحظه هامون غريبه باشه با هم 

                                               نگو که فرصتی نيست؛نگو آخر راهم
                                                    

           تو اين غروب دلگير ای از ترانه لبريز

                                                  نذار بپيچه اينجا بوی غريب پاييز...

      شب آغاز دیدار غزل انگیز عشق تو

                                  شب خاموش و بیداری حضور روشن قلبت   

                          شکوه عشقی رویایی تو قلب ساده هر بیت                      

                 من واحساس یک دیدار پس از عُمری جدایی ها             

            تو و یک شاخه گل در دست به رسم آشنایی ها        

     جدایی حرف دیروز بود توی تنهایی غربت  

                                بدون تو نکردم من به این تنهایی ها عادت  

چه صدائیست که پیچیده در این جنگل مرگ

چه کسی تیشه بر این شاخه ی افتاده زمین می کوبد