بوف کور

در سیاهترین روزهای زندگی

به تابستان ۸۸ فکر میکنم

                                 در اوج بردگی و اسارت و ذلت

                                  در آزادی خرمشهر جشن می گیرم

در بالاترین بهای نفت خام

به لقمه ای نان خشک کفایت میکنم

                                  در مرور تاکتیکهای کیروش

                                   به ضعف عمق دفاع تیم ملی فکر میکنم

در آستانه پائیز ۲۹ سالگی

هنوز به بهار ۷ سالگی فکر میکنم

                                 در پیچیدگیهای وجود خالقی یگانه

                                 به دوگانه سوز شدن ماشینم فکر میکنم

در اوج اجرای طرح حجاب و عفاف

به خبر تجاوز ۵۰ مرد به یک زن گوش میکنم

                                 در سایه سرد سکوتی سربی

                                  به صدای فریدون فروغی فکر میکنم

در حکومت گرگهای گرسنه و وحشی

به تولد بزغاله ای سبز نگاه میکنم

                                در ست سوم پرس سینه از جلو

                                به شاهرگ دریده داداشی فکر میکنم

سرخوش از خودکفائی گندم

به برنامه ششم توسعه فکر میکنم

                                در ثانیه های مرداب گونه عمرم

                                به روانی اشک چشمانم دلخوش میکنم...

تقدیم به این روزها...

(مرگ)

مرگ بر باتوم ؛ مرگ بر طبر ؛ مرگ بر مُردن !

                      مرگ بر جواني ؛ مرگ بر هوس ؛ مرگ بر عشق !

مرگ بر شرق ؛ مرگ بر غرب ؛ مرگ بر جغرافيا !

                      مرگ بر عقيده ؛ مرگ بر شرف ؛ مرگ بر زيبايي !

مرگ بر شماره ؛ مرگ بر صندوق ؛ مرگ بر سياست !

       مرگ بر تابستان12سالگي ؛ مرگ بر شهادت ؛ مرگ بر ترانه!

مرگ بر عزاي پدر ؛ مرگ بر مهر مادر ؛ مرگ بر انسان !

                           مرگ بر بنزين ؛ مرگ بر فوتبال ؛ مرگ بر داور !

مرگ بر قهرمان ؛ مرگ بر مدال ؛ مرگ بر المپيك !

                         مرگ بر خاك ؛ مرگ بر گربه ؛ مرگ بر نفت !

مرگ بر قنداق ؛ مرگ بر تفنگ ؛ مرگ بر تير مستقيم !

                  مرگ بر نارنجي ؛ مرگ بر سبز ؛ مرگ بر مداد رنگي !

مرگ بر شوروي سابق ؛ مرگ بر دارسي ؛ مرگ بر عرب !

                         مرگ بر آه ؛ مرگ بر آواز ؛ مرگ بر صدای بريده !

مرگ بر حال ؛ مرگ بر گذشته ؛ مرگ بر فردا !

             مرگ بر مست ؛ مرگ بر هر كه هست ؛ مرگ بر مفتي !

مرگ بر چشم ؛ مرگ بر فكر ؛ مرگ بر زبان !

                                مرگ بر من ؛ مرگ بر تو ؛ مرگ بر ترس !!!!

(تقديم به خودم )

خداحافظ!

دیگر برای تو که زنده تر از مایی

برای  آدمهایی که از جنس دیوارهای سنگی هستند.

حرفی ندارم

نمی خواهم آزارشان بدهم

بگذار تا به آن چه که خو گرفته اند زندگی کنند.

برای آنها چه فرق می کند

که از این سرمای ناروای زمستان نگاه ها دلی بلرزد.

یا که

مورچه ای از تنهایی به خود بپیچد!...

همان بهتر که نباشی و دق نکنی

برای آنهایی که بسیار،بسيارتر خوشبخت ترند

برو،

برو كه در اين دو وجب خاك خدا

جايي براي تو نيست كه باشي !

(حسين پناهي)          

    روحش شاد.....

این منم تنها منم

عرق سرد سکوت روی تنم

چنگک تفتیش فکرم میمونه توی سرم

گل فرداهام رو پر پر میبینم پشت نگاه مادرم

دل ساده.پای خسته.ذهن سوخته.

                             این منم فقط منم

                                غرق خون غرق سیاهی و دروغ شد وطنم.

                                 لشکری پر از خلا پشت سرم

                                داغ سرخ بردگی رو صورتم

                                 این منه بی وطنم . این منه پاره تنم.

                                 من عروس هجله تعصب و درد و غم          

          این منم . من آخرین حرف نگفته رو لبم.......

.

.

.

ثانبه های بی نفس عاقبت از راه میرسن

                           تو نبض یک ساعت ناب صورت مرگ رو می بوسن.

مردمک چشم کلاغ پر میشه از مترسکها

                           یه روزی این مردم پست می رن به جنگ سایه ها.

روزی که عشق معجزه ای تو دل آدمها میشه

                              روزی که لذت از گناه آسونترین دعا میشه.

.

..............بدرود........

                        ساعت هفت غروب.

رقص پائیز تو بهار

                   زردی برگ چنار

                                    آدمهای خط خطی

                                                          صورتها خاکستری.

زین اسب کدخدا

                    پشت مردم گدا

                                      رگ چشم پاسبون

                                                           رنگ سرخ آسمون.

تیک تاک ساعت مچی

                  تو گوشم با پچ پچی

                                   میگه جشن سایه هاست

                                                         عروسیه پتک سیاست.

صورتک به من نخند

                     به سیاهی دل نبند

                                          آدمها سایه شدن

                                                          تو سیاهی گم شدن.

ساز بادی بی نفس

                    مرگ ققنوس تو قفس

                                          صورتک خسته شدم

                                                            تو زمان بسته شدم.

تو هجوم سایه ها

                      دل سرد آدمها

                                      لب خیس سگ هار

                                                            گفت امید دوام بیار.

قصه مادربزرگ

             شنگول و منگول و گرگ

                                      زندگی یه قصه بود

                                                             ته گنبد کبود.

               جز سیاهی جز دروغ.

               به خدا هیچی نبود

               به خدا هیچکس نبود.!

                  ساعت هفت غروب........

زمان جلوتر از من میدود

میبیند مرا هر بار که بر میگردد؟؟

و اینک در قحطی سایه به نور کنایه می زنم در حسرت قامتی بلند.

جسمم را به کافور هدیه می کنم در تبسمی زیبا از مرگ.

وجودم در آینه انعکاس درون من است در تصویری از خودم.

زندانی کینه اعرابم.تنهائی خاک نجیبم گواه من.

باز هم خدا کابوس شیطان میبیند!!

شیطان! ! چرا سجده نکردی؟؟

چرا سجده نمی کنی؟؟

دوزخ به وسعت خلاء.بهشت به طول یک وجب.

انسان محکوم به کدام گناه است؟؟

سگ نه طوله دارد و هشت پستان.

سگ گرسنه . سگ لاغر . سگ مادر.!!

سگ به مفهوم اشک خندید.

سگ به بعد از سوال پرواز کرد.

سگ مرد!!

از سکوت ترانه ای میسازم.میخوانم در باور تنهائیم.

از نا امیدی شعری می سرایم.منویسم بر در باغ امید.

از مرگ ناله ای میسازم.میسپارم به نسیم.

و عقل را به عشق می فروشم .

پس اشک میخرم از چشم دختر همسایه.

............بدرود............

درود.این مطالب شعر نیست.به واقع من شاعر نیستم.اینا بازی  من با کلمات محسوب میشن.

من از این بازی لذت می برم.دستور ادبی ندارن چون تحصیلات من در یه رشته فنی مهندسی بوده.و تخصصی در مورد شعر ندارم.

شما هم به عنوان شعر نخونین.این بازی با کلمات در محدوده تشبیه.

دوباره دل شکستن               دوباره گریه کردن

دوباره یک خاطره                  دوباره رگ دریدن

                 یه عشق یه عمر یه عکس

دوباره درد دوری                   دوباره چشم و کوری

دوباره آه و حسرت                 دوباره عشق و سردی

                یه درد یه دوست یه دشنه

دوباره عقرب مست                دوباره مردم پست

دو باره شاه و گدا                   دوباره قطع یک دست

                 یه سرباز یه سر نیزه یه سینه

دوباره سایه مرگ                    دوباره گریه سگ

دوباره ناله باد                         دوباره خنده سنگ

                 یه قاضی یه قناری یه قفس

دوباره شیون درد                     دوباره آه یک مرد

دوباره سیلی از آب                  دوباره عقل در بند

                   یه مرد یه مذهب یه مرگ

دوباره یک جغد شوم                دوباره رنگ بی بوم

دوباره قحطی فکر                     دوباره تیغ در موم

                     یه زندان یه زنجیر یه زن

دوباره سینه ای پاک                   دوباره بوسه بر خاک

دوباره حوا و سیب                      دوباره یک زخم چاک

                    یه شهر یه شمع یه شهید

دوباره حکم جهاد                       دوباره شک در معاد

دوباره زوزه گرگ                         دوباره نسلی به باد

                       یه خلوت یه خدا یه خونبس

دوباره آبی و خون                         دوباره عشق تا جنون

دوباره شرم زمان                          دوباره فقر قارون

                       یه سرخ یه سفید یه سبز

...............بدرود......................

درود.

تق تق تق!!!!!!!!

بازم تو سرم یکی در می زنه,

کیه؟؟

منم خدا.

خدا!!

چیکارم داری؟؟

اومدم ببرمت.

کجا؟

به پشت سوال..

کی برم میگردونی؟

روزی که دوباره سیب بخوری.

اونجا خوشبختم؟

آره.اونجا همه چیز داری جز خاطرات.

ولی بدون خاطرات زندگی معنی نداره.

اونجا مفهوم زندگی فرق می کنه.

تو کجائی؟

اونطرف خوبی و بدی.بالاتر از درد.تو فشردگی ابر.تو آواز کلاغ .زیر درخت سیب.

چرا همه میمیرن؟

چون متولد میشن.همه قصه ها پایان دارن.

اونا کجان؟

خارج از زمان.تو فاصله دو چشم منتظرن.

حسین پناهی می گه بام ذهن آدمی حیاط خانه خداست.!!

یعنی چی؟

درست میگه ولی نه همه آدمها.همه جز اونایی که خداشون سیاه و سفیده.

من خدای رنگهام من خدای اوناییم که عاشق رنگهان.

همه تعاریف زندگی از رنگه.

تابحال به زردی آفتابگردون.به آبی دریا.به سبزی علفزار.به سرخی لب خیره شدی من خدای اینام.

نه خدای فقط سفیدی و سیاهی.

من خدای باغچه کوچولوی ذهن آدمهام با کلی گلهای رنگارنگ.

من خدای لذت خوردن آبم در اوج تشنگی.

من خدای پاهای خسته پدر و چشم خیس مادرم.

خدای خوبم منو ببر.هر چه زودتر.خیلی خستم خداجون خیلی....!

بدرود 

درود

باز در وحشت مرگ یکنفر می خندد.

باز در شیون درد یکنفر می رقصد.

باز در سرخی خون یکنفر می غلطد.

باز در سبزی برگ یکنفر پائیز است.

قامت سرو بلند به طبر بوسه بزن.

باز در سختی سنگ یکنفر نقش رهائی انداخت.

باز در زردی چشم مادر پسری پرپر شد.

باز از پیشانی پر چین پدر دختری پرواز کرد.

بازدست باغبان گل یخ در سینیه قبرستان کاشت.

باز قابیل زمان به خدا طعنه بزن.

(تقدیم به زندانیان سیاسی)

درود.

برای زنده موندن باید از خوکهای جامعه اطاعت کنی.

برای زنده موندن از سگهای جامعه بترس.

برای زنده موندن با گوسفندهای جامعه به نحوه راه رفتن

اردکها بخند.

برای زنده موندن موری که دانه کش است رو آزار نده.

برای زنده موندن در هفت سالگی بالغ شو.

برای زنده موندن گاوهای جامعه رو رم نده.

برای زنده موندن وانمود کن مردی.

برای زنده موندن یه عینک خاکستری بزن به

چشمات.هیچوقتم چشمات رو نشور.

برای زنده موندن سعی کن نمیری.

برای زنده موندن فریاد بزن تا می تونی فریاد بزن شاید

خدا از خواب بیدار بشه و کمکت کنه.

بدرود.