چرا به وبلاگ برگشتم؟ به هزار و یک دلیل
اول: چون هیچ جا دیگه امن نیست.
هزارتای بقیه رو پس از احساس امنیت برخواهم شمارد.
وقتی چند بار در معرض یک اتفاق یهویی قرار می گیرید و یا با دلیل «یهویی شد» شما را از سر باز می کنند در عکس العمل هایتان نسبت به اطرافیانتان تجدید نظر کنید.
اصرار نکنید و منتظر نمانید.
همه نشانه ها از اهمیت یکسان برخوردارند.
اصلاحات زمان بر و هزینه بر است.
اگر عکس نمیگذارید عکس ها دیگران را هم تماشا نکنید. آلبوم بازی روشی از زندگی است که با فضول بازی تداخل دارد.
جواب بعضی چراها آدم را میترساند
همین جواب ها ما را از هم متمایز میکند. دنیایمان را. ریشه همه فکرهایمان. آن چیزهایی از ما را رو می آورد که می فهمی با خیلی ها مشترک نیست.
...و تو در همین حین که من دارم به چراهایم فکر میکنم با آدم های جدید دوست می شوی. شیرینی پز ها، عکاس ها، آدم هایی که من نمیدانم باید برای دوستی با آن ها اقدام بکنم یا نه و چرا؟
تو در حال مواجه شدن با بحران اتفاق هیجان انگیز زندگی ات هستی و من دارم سعی میکنم به خودم پاسخ دهم کجای این ماجرا هستم و چرا؟
...و مواجه شدن با وقایعی که گر چه همزمان رخ می دهند اما یک جای قصه ام میلنگد برای به هم چسباندنشان و نمیدانم چرا؟
.تو حوصله ای برای شنیدن چراهایم نداری و من به ناچار چاره ای جز فروخوردنشان.
اینجا جوریست که برخلاف تو فکر میکنم کسی که می خواهم خطابش کنم نمی خواهد مطلبم را بخواند
