اخه من نمیدونم این جاویدان جون نمیدونه نباید این خبر رو با این هیجان جلوی این دوتا کرد گروه  بگه ... البته به شکر خدا متوجه شدیم که خانواده های کردو و کردک در سلامت کامل هستند و سوغاتی هایمان هم در جای امنی از منزل قرار دارد . در نتیجه جلسه هفت نفرمان تصمیم گرفتیم که همگی در اتاق تلویزین بخوابیم ، به دو دلیل :

اول اینکه در جلو در ورودی ساختمان قرار دارد و در صورت وقوع زلزله به سریعت می توانیم از ساختمان خارج شویم 

و دوم اینکه تنها اتاقی بود که همگی می توانستیم در کنار هم و در یک اتاق بخوابیم و قرار شد در هنگام وقوع زلزله من همه بچه ها رو از خواب بیدار کنم ، چون خواب من بسیار سبک است ( در حدی که من خواب هستم ، هم اتاقیم نباید توی اتاق راه بره ) .

وقتی همه ما رخت خواب هایمان را در اتاق پهن کردیم و در انتظار وقوع زلزله بودیم ،که این انتظار همراه با صدای فینگ فینگ کردن های کردو و صدای سشوار کردک همراه بود ، شیرازی جان یک سره پارازیت می انداخت که اتاق می لرزد و زلزله امده است و در این هنگام من یاد خاطره ای از خودم افتادم که دلم می خواست بلند بلند بخندم ولی از انجایی که دقیقا روبه رو کردو نشسته بودم نمی توانستم بخندم . زیرا در صورت خندیدن من ، این کردو جسارت کرده و سر مرا از تن جدا می کرد .

قضیه از این قرار بود که من کلاس دوم ابتدایی بودم و از طرف حلال احمر برایمان مانور زلزله گذاشته بودند و به ما یاد دادند که در هنگام وقوع زلزله چه باید انجام دهیم ؛ ما نیز سرخوش انگار یاد گرفته ایم آپولو هوا کنیم . حدود دو یا سه روز از این قضیه می گذشت که من تنها خونه بودم و داشتم تلویزیون نگاه می کردم که برنامه عمو پورنگ پخش می شد . یک دفعه آنتن تلویزیون رفت و یک لرزش بسیار کوتاه ... بعد حدود دو یا سه دقیقه یک دفعه خونمون لرزید و من وسط خونه ایستاده بودم و به در و دیوار خونه نگاه می کردم که چرا خونمون می لرزه ...و بعد لرزش تموم شد . 

دوباره نشستم سر جام و به ادامه برنامه نگاه کردم که عموپورنگ آهنگ می خوند . بعد 10 دقیقه دوباره لرزش ... این دفعه با پرشی مثل پرش اسفندیار روئین تن بر اسبش به سمت گوشه خونه پریدم و گلدون مامان کوچ کن رو انداختم یه طرف دیکه که موجب شد گلدون بشکنه و خودم رو کنج دیوار جا کردم و نشستم .... دوباره بعد چند دقیقه لرزش تموم شد ...و دوباره لرزش ... 6 یا 7 بار لرزش خونه باعث شده بود که من از اعماق وجودم گریه کنم و با خدا صحبت کنم ... به خدا می گفتم خدا جون قول میدم از الان که به سن تکلیف  نرسیدم همه نماز هامو بخونم . قول میدم عروسکا و ماشین هامو بدم لوسْــیَن باهاشون بازی کنه و اگه خرابشون کرد ،من دعواش نکنم . 

بعد هفتیم لرزش بود که یک نفر آیفون خونه رو به صدا در آورد و من بهش توجه نکردم و بعد 5 بار صدا خوردن آیفون مجبور شدم که برم و در رو باز کنم . پس سینه خیز به سمت آیفون خونه حرکت کردم و بعد از اینکه در رو برای مامانم باز کردم به سمت مقر خودم یعنی کنج دیوار خونموون دویدم . وقتی مامانم اومد داخل و منو دید ، پرسید چرا گریه می کنم و منم با گریه گفتم :

مامانی ، مامان خوشگلم برو یه کنج دیوار بشین .. برو زیر میز پناه بگیر ، مامان خوشگلم من اگه مُردم تو ناراحت نشیا ... گریه نکنیا .. زلزله هست دیگه ،چیزی نیست که ...

یک دفعه وسط حرف های من مامانم با صدای بلند خندید و منم عصبانی شدم و گفتم :وسط این زلزله می خندیدی ؟ببین لوستر تکون می خوره .ببین خونه میلرزه .مامانم گفت اخه عزیز من زلزله نیست ، شهرداری می خواد کوچه رو آسفالت کنه ، قیر ریختن حالا غلتک داره از روی قیر حرکت می کنه و باعث میشه خونه بلرزه .

این شد درس عبرتی برای من تا قبل از اینکه برم کنج خونه و گلدون مامان کوچ کن رو بشکونم ، بپرم توی کوچه و عکس العمل بقیه مردم رو ببینم و اگه واقعا زلزله بود به کار های مربوط به زلزله بپردازم . 

+ چه قدر سخته که در اوج تنهایی به یکی وابسطه بشی و اون بره ... نه اینکه عاشق بشیا .. نه ... فقط وابسطه بشی ... شدیدا به یک دوست نیازمندیم ... باید درآگهی چاپ کنم ..

+ ممنونم از همه شما ها که بازم به من لطف دارید و با اینکه من فعالیتی ندارم من رو شرمنده می کنید و برام پیام میزارید ...

کاسْــیَن