بیــــــــراهــــــــه

❤

بیــــــــــراهـــــه رَفتـــــــــه بـــــودَم

آن شَـــــــــــب

❤

دَستـــــــم را گِــــــــرفتـــــه بـــود وَ مـــــی کِشــــید

زیــن بَـــــــعد هَمـــــه عُمـــــــرم را

❤

بیـــــــــراهــــــــه خــــــــواهَـــم رَفـــــــت

❤

چه می ‏باری بر این دنیای ناپاکی؟

بر این دنیا که هر جایش

رد پا از خبیثی است مبار ای برف!

تو روح آسمان همراه خود داری

تو پیوندی میان عشق و پروازی

تو را حیف است باریدن به ایوان سیاهی‏ها

تو که فصل سپیدی را سرآغازی

مبار ای برف!

آخر داستان چگونه بود ؟؟؟!!!

آدمای باوفاو مهربون دروغ میگن

اونا که میگن تا همیشه دیونتونن

بزار بی پرده بگم که به شما دروغ میگن

اونا که میان به این بهونه ها ،که اومدن

از توی شهر قشنگ قصه ها دروغ میگن

اونا که فدات بشم تکه کلامشون شده

به تموم آسمونا به خدا دروغ میگن

اونا که با قسم و آیه می خوان بهت بگن

تا قیامت نمی شه ازت جدا اونا هم دروغ

میگن

ندایی از ته دل

  از این شب های بی پایان،

  ببارو جان درون شاهرگ های کویر

 آرزوهایم تو جاری کن

  ♥ ♥ஜஜ

عشق آمد به سراغم،با تو

و تنهایی

بار خود را بست و از اینجا رفت.

و این گونه

روزگارم،زندگی آغاز کرد.

زندگی با فریادی

مملو از عشق و شیفتگی.

آغازی دوباره به همراه

زمزمه ی بودن

زمزمه خواستن

زمزمه دوست داشتن.

با نسیمی از آن سوی مهربانی و جان آفرین

با نسیم خدایی بی نهایت زیبا و بزرگ.

آری عشق قطره ی بارانی از سوی خدا

بر ساقه های خشکیده ی دل من

چگونه وصف کنم این همه شور

چگونه وصف کنم ایه همه شوق

چگونه ترسیم کنم این همه عشق

چگونه شرح کنم این همه احساس.

در شرح نمی کنجد

در وصف نمی گنجد

و شعر هم عاجز است

از این همه لطف خدایی.

فقط به شکرانه ی این سرمایه

این کانون وجود

این عشق

این ویران گر غم و اندوه

خدای را شاهد می گذارم

که قلبم تا ابد

پایبند و همراه و نگهبان این عشق باشد.

و عشق دیگری

هرگز

به پاکی و صداقت این عشق

و جایگاه بزرگ آن

قدم نخواهد گذاشت.

چون

عشق آمد به سراغم،با تو

و من زندگی را صدا کردم.

این شعر زیبا رو تقدیم میکنم به همه دوستان

خوبم

در دوره ی دبستان

دلم برای همشون تنگ شده از همین جا روی ماه

تک تکشون رو

میبوسم و برایشان آرزوی سربلندی و موفقیت دارم.

امیدوارم همشون خوشبخت باشند.

یاد دوران مدرسه رو گرامی می داریم که حیف

شد زود گذشت !!

کاش بیشتر قدر می دونستیم ...

عکس کتابای درسی رو یادتون می آد !؟؟

الان که این صفحه ها رو می بینیم یاد

تک تک

خاطرات خوش

کودکیمون می افتیم .. تصمیم کبری .. بوی

ماه مهر ..

روباه و زاغ ! اشعار گلستان ..

شعر زیبای باز باران .. که هیچوقت فراموش

نمی شن .

اولین رو ز دبستان ، بازگرد

کودکی ها ، شاد وخندان بازگرد

بازگرد،ای خاطرات کودکی

بر سوار اسب های چوبکی

خاطرات کودکی زیباترند

یادگاران کهن ماناترند

درس های سال اول ساده بود

آب را بابا به سارا داده بود

درس پندآموز روباه و خروس

روبه مکار و دزد و چاپلوس

روز مهمانی کوکب خانم است

سفره پر از بوی نان گندم است

با وجود سوز و سرمای شدید

ریز علی پیراهن از تن می درید

تا درون نیمکت جا می شدیم

ما پر از تصمیم کبری می شدیم

پاک کن هایی ز پاکی داشتیم

یک تراش سرخ لاکی داشتیم

کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت

دوشمان از حلقه هایش درد داشت

گرمی دستانمان از آه بود

برگ دفترهامان به رنگ کاه بود

مانده در گوشم صدایی چون تگرگ

خش خش جاروی بابا روی برگ

همکلاسی های من یادم کنید

باز هم در کوچه فریادم کنید

همکلاسی های درس و رنج و کار

بچه های جامه های وصله دار

کاش هرگز زنگ تفریحی نبود

جمع بودن بود و تفریقی نبود

کاش می شد باز کوچک میشدیم

لااقل یک روز کودک میشدیم

یاد آن آموزگار ساده پوش

یاد آن گچها که بودش روی دوش

ای معلم نام و هم یادت به خیر

یاد درس آب و بابایت به خیر

ای دبستانی ترین احساس من

باز گرد این مشق ها را خط بزن

باز هم میخواهم

برایت یک شعر تازه بنویسم،

چون فراموش نمیشه لحظه بودنت از یادم

آخه نفسهایم را گذاشته ام پای تو

آخه نشستم پای حرفهای تو دل تو

آن زمان که در کنار تو هستم

و پا به پایت ،

در کوچه های عشق قدم می زنم،

ثانیه ها برایم،

ارزش قرنها را دارند،

اما از یک پلک بر هم زدن کوتاه تر.

وقتی نیستی

انتظارت را خیلی می کشم

به پای راهت

به پای قصه هایت

به پای وعده هایت.

نگاهم و خیالم دگرگون می شود.

و این بار

این بار لحظه هایی

که بی تو و با یاد خاطراتت می گذرند

همچون سالها سپری می شوند.

و مرا به اندازه گذشت قرن ها

پژمرده می کنند.

روزهایی که عشق تو

در ذره ذره وجودم می شکفت

و گذر بی وقفه زمان

دقایقش را بر تن روزهایم می کوفت،

دیگر تنها چشمه روشن.

در دیدگانم

خاطرات بی انتهای با من بودنت،می شود.

ببین روزگار که چی بر روز زندگیم می آورد

تو ببین که با من چه ها که نمی کند،

کم کم خون در رگهایم خشکیده،

ثانیه ها ساعت می شوند

دقایق روز می شوند

ساعت ها ماه می شوند

و ماه ها سال می شوند.

یاس و دلتنگی در قلبم ریشه می زند

و دیگر روزها هم ،روز نیستند.

در پوچی روزهای تهی از حضورت

سال ها نیز

بی ارزش و هیچ می شوند.

برادر بزرگترش برای تبریک سال نو یک ماشین زیبا برای

او خریده بود.

روزی بعد از اتمام کارش،وقتی دفترش را ترک کرد،با

تعجب دید که پسر کوچکی در کنار ماشین جدیدش دور می زند

و با نگاه تحسین آمیزی به آن نگاه می کند.

از لباس های پاره و کهنه پسر متوجه شد که احتمالا

امکانات مالی خوبی ندارد.

پسرک هم او را دید که به سوی ماشین می آید.

پسرک پرسید:آقا این ماشین زیبا مال شماست؟

او جواب داد:بله این هدیه عید من است،برادرم برام خریده است.

((هدیه عید؟!))پسر با تعجب صدایش را بلند کرد.

((یعنی برادر شما این ماشین را خریده و شما هیچ پولی برای آن نداده ای؟))

((آری...))!و خندید.

پسرک غبطه ای خورد و گفت:((ای کاش)) حرفش تمام نشده بود که

او فکر کرد پسرک حتما آرزو می کند برادری مانند برادر او داشته باشد.

اما صدای شیرین پسرک به گوش رسید که می گفت:

((ای کاش من چنین برادری بودم))

او بسیار سخت تحت تاثیر قرار گرفت. احساس کرد

بهترین هدیه را دریافت کرده.پسرک به او آموخته بود

خوشحال کردن دیگران بهترین هدیه است.

تقدیم به او...

که بذر عشق را دوباره

در وجودم کاشت

و آن را گرامی داشت

و بزرگش کرد

در قلبم گلستانی از عشق آفرید

همه وجود شد

همه نفس شد

تقدیم به او که

همه ی عشق است

جاودانه ی همیشگی بهار

شعر و امید زمستان

باور فردا و زیستن

بودن،

دوست داشتن

و عشق ورزیدن

همه ی عشق است.

این زمزمه ها

این خاکسترهای وجود

فدای او

برای او

و تقدیم به او

دیگه از این نگاه های ساکت بی رنگ

بیزار و دلسردم.

خداحافظ حلالم کن

که دیگر نمی مانم.

چه بی وقفه از آینده های پاییزی

و روزهای تاریک گفتی.

چه بیهوده برایت/شعرهای سبز می گفتم و می آوردم.

اگر در لحظه های با هم بودن

در نگاهت

در کلماتت

کمی عشق و صداقت جاری بود

تورا

در تولد چشمهایم گم نمی کردم

حتی اگر که

از ته دل نبود

و از سر زبان عشق را

با صداقت به من هدیه می کردی

تورا دوست داشتم

و با برگ های زردت

برای تمدید فرداهایم

خانه ای ساخته بودم

اما

ببین با من چه کردی

که امروز در تب رفتن و نماندن

این طور پاییزی و زردم

انگاه که نیلوفرهای برکه وفا پرپر شدند و گلبرگ های عهد تو خشکید/یاس های

وحشی لبخند تلخی زدند و تو مرا از یاد بردی.انگاه که ابرها/اشکهایشان را نثار

ادمیان کردند تا بذر محبت جوانه بزند/زیرچتر سیاه خود پنهان شدی و مرا از یاد

بردی.دیگر به فلک شکایتی نخواهم کرد.بر لب همان برکه طلایی که روزی

نیلوفرهای عشق در ان می روییدند خواهم رفت وخواهم گفت:«من نیز تو را از یاد

خواهم برد. 

   

پرنده بر شانه های انسان نشست.

انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت:

اما من درخت نیستم.تو نمی توانی

روی شانه من آشیانه بسازی.

پرنده گفت:من فرق درخت ها و

آدمهارا می دانم.اما گاهی پرنده ها

و انسانها را اشتباه می گیرم.

انسان خندیدو به نظرش این بزرگترین

اشتباه ممکن بود.

پرنده گفت:راستی!چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟

انسان منظور پرنده را نفهمید،اما باز هم خندید.

پرنده گفت:نمی دانی توی آسمان چقدر جای تو

خالی است.

انسان دیگر نخندید.انگار ته خاطراتش چیزی را به یاد

آورد،چیزی که نمیدانست چیست،

شاید یک آبی دور،یک اوج دوست داشتنی.

پرنده گفت:غیر از تو پرنده های دیگری را هم

می شناسم که پر زدن از یادشان رفته است.

درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت

است،امااگر تمرین نکند فراموشش می شود.

پرنده این را گفت و پر زد. انسان رد پرنده را دنبال

کردتا اینکه چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به

یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش

آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی تو دلش موج زد.

آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت

و گفت:یادت می آید تورو دو بال و دو پا آفریده بودم؟

زمین و آسمان هر دو برای تو بود.

                 اما تو آسمان را ندیدی.

راستی عزیزم،بال هایت را کجا جا گذاشتی؟

                       به امید پرواز.....

روز اوج بندگي و تجلي ايثار ابراهيمي مبارک. عيد اضحي رسم و آئين خليل

آزرست بعد آن ،عيد غدير، روز ولاي حيدر است عيد قربان و پيشاپيش عيد

سعيد غدير مبارک...

                        نمیدونم چرا بعضی از آدمها  از

شوخی های دوستانه از

                     جمله های معمولی می رنجند 

 و ادعا می کنن که ............

                                      دلم از همه شون گرفته  

                                                   از همه!

گفتم:خدایا از همه دلگیرم،

گفت:حتی از من؟

گفتم:خدایا دلم را ربودند،

گفت:پیش از من؟

گفتم:خدایا چقدر دوری،

گفت:تو یا من؟

گفتم:خدایا تنهاترینم،

گفت:پس من؟

گفتم:خدایا کمک خواستم،

گفت:از غیر من؟

گفتم:خدایا دوستت دارم،

گفت:بیش از من؟

گفتم:خدایا اینقدر نگو من،

گفت:من توام تو من......

بذار گریه کنم نه برای تو!

برای عشقی که مرده!

بذار گریه کنم نه برای تو!

برای صداقتت که کمرنگ شده!

بذار گریه کنم نه برای تو!

برای آرزوها که از بین رفتن!

بذار گریه کنم نه برای تو!

برای غم ها که یکنواخت شدن!

بذار گریه کنم نه برای تو!

برای محبت ها که ساکت شدن!

 سلام بچه ها به وب گروهیمون

سر بزنید نظر هم یادتون نره.

http://www.delejavoon.blogfa.com

دلم

           خیلی

                      گرفته!

خدایا !من دلم قرصه،

کسی غیر از تو با من نیست.

خیالت از زمین  راحت ،

که حتی روز ،روشن نیست،

کسی اینجا نمی بینه ،که دنیا

زیر چشماته، 

یه عمره یادمون رفته ،زمین

دار مکافاته،فراموشم شده گاهی

که این پایین چه ها کردم،

که روزی باید از اینجا،

بازم پیش تو برگردم،

خدایا وقت برگشتن،

یه کم با من مدارا کن،

شنیدم گرمه آغوشت،

  اگه میشه منم جا کن! 

  من خدایی دارم، که در این نزدیکی است

نه در ان بالاها

مهربان، خوب، قشنگ

چهره اش نورانیست

گاهگاهی سخنی می گوید، با

دل کوچک من، ساده تر از سخن ساده من

می خواستم زندگی کنم،راهم را بستند.عاشق شدم ،گفتند دروغ

است.گریستم

،گفتند بهانه است.خندیدم،گفتند دیوانه ا

ست.اصلا دنیا را نگه دارید میخواهم پیاده

شوم!

                                                                             (دکترشریعتی)

دلم تنگ شده.دلم تنگ شده برای بوییدن صدای دریا/

برای جای پای باد بر مثنوی درختان.من به لبخندم اخم می کنم

تا برکه هم بداند من واقعا دلتنگم.دلتنگم وحنجره ام نایی برای اواز درد ندارد.

قلک دل هم پر شده از سکه های غم واین سنگینی و رنج نمی گذارد

نفس هایم به اسمان برود و نگاهم هم اغوش ستاره شود.

ولی چه کنم که نمی توانم پرواز چشمهایت را وقت رفتن از یاد ببرم.

به او گفتم قلبت را بفرست/سنگ فرستاد.

اه/برگ ها را پس بزنید وقلب دخترک را در یابید که چقد غمگین است.

نادیده می گیرنت  کور مردمانی که جدا

زهراس های همیشه ی تکرار/بیم پذیرفتن دارند.

بیم به دل بودن  وبه دل ماندنت را.طاقتی نیست

برای ماندن/توانی نیست برای گفتن/تنها نرم خنده ای از

طفلی که حصار کودکی بیهوده می کوشد/مهر

سکوت کهنه را بشکند.

وحشت اموزد و خیانت و ریو/

از بدان جز بدی نیاموزی/

نکند گرگ پوستین دوزی/

پس از این/دیگر نه به خواب قاصدکی خواهم رفت و نه تو/

رویای شبانه ام را به بازی بگیر!نمیدانم به کجای این قصه عادت کنم/

وقتی تو می روی و من حتی در میان اشک هایم نیز اواره می شوم......