سایه های تخیل
از یاد بردی آن همه شیرین زبانی را
آخر ، به کامم تلخ کردی ! زندگانی را
گفتی: که از شهر قشنگ عشق می آیی!
آگاه بودی و غلط دادی نشانی را
هر روز احساس تو با من زرد تر می شد
کردی پر از پاییز ، باغ مهر بانی را
از سور ه های عشق ،یک آیه نمی دانی
هرگز نخواندی این کتاب آسمانی را
من چند روزی میهمان چشم تو بودم
چشمت نمی دانست رسم میزبانی را
من قصّه ی نا مهربانی ِ تو را دارم
هرشب ،چه خواهی کرد تو بی داستانی را
...........یک............
......................
......................
انگشت نمای همه مردم ، شده بودم
قربانی یک سوء تفاهم ، شده بودم
یک قطره مسلمانی و صدحوض پر از آب
بی قدر تر از ، خاک تیمّم ، شده بودم
جرمم همه این بود ، که در باغِ لب تو
من شاهد یک بار تبسم ، شده بودم
در خلوت دنیای خیالی ، دو سه روزی
با عشق تو سرگرم تکلّم ، شده بودم
می سوختم و هیچ نمی سوخت دل تو
من تشنه ی، یک قطره ترحّم ، شده بودم
خوشحالم از این که ، تو خبردار نبودی
در عالم دل واپسی ات ، گم شده بودم.
...........دو.........
....................
...................
کردی به آتش آشنا ، بال و پرم را
دادی به دستِ بادها خاکسترم را
در من غروری هست ، که در ابرها نیست
هرگز نخواهی دید ، چشمان ترم را
بی تو ، خودش را بسکه بر دیوار کو بید
دیوار تنهایی نمی خواهد ، سرم را
وقتی نباشی حس تنهایی ز یاد است
صد بار ، می بینم همه دور و برم را
راحت نبودم ، حرف من ، در سینه ام ماند
با تو ، نگفتم حرف های دیگرم را
دیگر نمی پر سد کسی، احوالی از او
پر کرده ام با خاطراتت ، دفترم را
رفتی و شد دلشوره ای آغاز ، در من
هرگز نخواندی شعر های آخرم را
..........سه.........
...................
...................
در قلب تو من خیمه ی ماتم شده بودم
انگار برای تو محرّم شده بودم
محراب تو من را به رکوع ابدی خواند
از بار غم عشق تو من خم شده بودم
هر روز ، سر کو چه، نگاهم نگران بود
در یافتن مرگ ، مصمّم شده بودم
وقتی که بهشت تو گل فاصله آورد
جانسوز تر از ، وهم جهنم شده بودم
چون ساعتِ خوش کار ، دلم یکسره می زد
من ، بانفس عشق ، منظم شده بودم
با و یژگی سنگ ، در آمیخت بهشتم
در پیش تبر های تو محکم شده بودم
بعد از تو نشد هیچ کسی همنفس من
من عاشق دل سوخته ی غم شده بودم
...........چهار...........
..................
..................
به هیچ سر نکشیده ست ، دست هایش را
ندیده هیچکسی تا کنون ، وفایش را
خیال شیشه ی بی طاقت دلم را داشت
حواله کرد به من سنگ حرف هایش را
وفا نداشت و هر روز از وفا می گفت
هنوز می شنود گوش من ، صدایش را
به باغ قلب من آمد ، بنای ظلم گذاشت
گذاشت ، بر سر گل های شوق ، پایش را
هزار درد ، به قلب من آشنا کرده
که هیچ جا نتوان یافتن ، دوایش را
اگر چه کرد بدی ، با تمام این احوال
نکرده ترک دلم ، لحظه ای دعایش را
.............پنج...........
.......................
.......................
در مجلس شادی ، برایم ماتم آوردی
در خانه ی قلبم ، چرا ؟ نامحرم آوردی
پیش از تو ، گاهی خنده ای روی لبانم بود
در چشم من با اشک یک دریا نم آوردی
مشت خودت را ، از نمک هر بار پر کردی
بر زخم های کهنه ی من ، مرهم آوردی
دیگر به چشمانم ، اطاق شوق پیدا نیست
در خانه ی امیِد من ، دود غم آوردی
در پاسخ ، نامهربانی های خود ، هر روز
یک مشت ، حرف ناحساب و مبهم آوردی
تا زنده ام ، پیچیدگی در من ، نخواهی دید
رو راست می گو یم ، تو در عشقت کم آوردی
..............شش...........
............................
...........................
هر روز ، تا من می کشانی ، لشکر غم را
می آوری در خیمه ی قلبم ، محرٌٍم را
و ا می کنی راهی میان صورت و چشمم
تا خانه گل ، می کشانی پای شبنم را
تب را ، به جان ماه مهمان می کنی هر شب
تا آسمان ها می بری گرمای آهم را
یک سرزمین ، با چشم هایم نیست بیگانه
گشته است ، اشک من تمام جای عالم را
روحم همیشه از تو یک دنیا جراحت داشت
با او نکردی آشنا ، یک بار مرهم را
یک عمر در من، جنگ راه انداختی، حالا
با من بیا و صلح کن این آخر ین دم را .
............هفت........
............................
............................
تو را به آنکه ، برایت عز یز تر باشد
بیا اجازه نده ، چشم شوق تر باشد
نبود قافله ای که نداشت ، مجنونی
کسی نمی شود ، از عشق بی خبر باشد
همیشه ، آمدن تو ! به شرط انجامید
چقدر کار تو ! با شاید و اگر باشد ؟
نبود میوه ای بر شاخه ی درختانش
سفر به باغ تو هر بار بی ثمر باشد
تو را به خاطر تو ، دل همیشه می خواهد
کسی که عشق شناس است ، بی نظر باشد.
.............هشت..........
................................
................................
اگر زمین جهان را ، از اشک آب کنم
هر آنچه ساخته دست بشر ، خراب کنم
عبور می کنم ، از صد هزار میخانه
شراب چشم تو را، تا که انتخاب کنم
امید روشنی از من ، کسی نخواهد داشت
هزار بار ، اگر بی تو آفتاب کنم
فضای کل زمین ، بوی خوب بردارد
اگر من ، از گل تو شیشه را گلاب کنم
کنار خانه ی قلبم ، همیشه خواهد ماند
هزار بار ، اگر عشق را جواب کنم.
..........نه.........
....................
قرار بود که تردید را صدا نکنیم
زیاد گوش به حرف غریبه ها نکنیم
اگر به کوچه ی ما غصه راه پیدا کرد
محل به او نگذار یم و راه وا نکنیم
شبیه کوه ، بمانیم روی پاهامان
پناهٍ دامنٍ امید را ، رها نکنیم
هزار قافله ی راهزن ، اگر دیدیم
مسیر خویش بگیریم و اعتنا نکنیم
قرار بود که در بین مان بماند عشق
برای هیچ کسی شرح ماجرا نکنیم.
............ده...........
..........................
...........................
کجایی ای سبب ، درد بیقراری من ؟
دلیل اصلی، شب های اشک باری من
کسی از ابر نگیرد ، سراغ باران را
تمام تا نشود ، اشک های جاری من
بگو به راه بیاید ، شراب دیدن تو
گرفته دامن اندوه را ، خماری من
تمام می شود ای غم پدیده ی طوفان
اگر عبور کنی از دل غباری من
دل شکسته ی من را نگاه داری کن
اگر چه قابل تو نیست ، یادگاری من.
...............یازده.............
..................................
..................................
از چشم من گرفته خیال تو ، خواب را
هر صبح ، دید ه آمدن آفتاب را
بر تشنه وعده های تو آبی نداده است
دیگر نکن حواله به من ، این سراب را
در سینه ام همیشه تب بیقراری است
کردی مقیم خانه ی من، اضظراب را
در قصه ات ، نشان محبت ندیده است
صد بار دوره کرده دلم ، این کتاب را
اشکم به شوق روی تو بوی خوشی گرفت
دیگر کسی قبول ندارد ، گلاب را
در قصه ی لطافت تو هیچ حرف نیست
گل ها نمی خورند بدون تو آب را.
..............دوازده............
..................................
.................................
آتش زده برق نگاهت آشیانم را
چشمت به خاکستر مبدل کرد، جانم را
شیرینی فرهاد شد در قصه اش مدفون
هر جا که وا کردم کتاب داستانم را
هم سفر ه ام تا غصه ات باشد همین باشد
تر می کنم در خون خود هر روز نانم را
تا راست می گو یم ، سخن هایم همه تلخ است
از ته بر یدن ، می کند شیرین زبانم را
خورشید بودی و نشانی از تو پیدا نیست
تار یک کردی با غروبت آسمانم را
...............سیزده..............
......................................
در خاطراتم، از تو ! تنها یک نشانی بود
قلبت مقیم خانه ی نا مهربانی بود
ورد زبان تو : دروغ دوستت دارم
در اصل ، هر حرف قشنگ تو زبانی بود
می خواستی تا قصه ی سرگرمی ات باشم
با من نشستن ، از سر بی داستانی بود
با این که احساس بهاری داشت ،حرف تو
اما تمام ریشه های آن ، خزانی بود
این روز ها ، تنها برای مرگ دل تنگ است
قلبی که لبریز از نشاط زندگانی بود
روح من و آتش به یک قالب نمی گنجید
عاشق شدن ، یک اتفاق ناگهانی بود.
.............چهارده............
.........................
..........................
مشت تمام حرف هایت زود وا شد
نامهربانی ، با نگاهت آشنا شد
دیگر نخواهد دید ، روی ساحلی را
بر کشتی من، نا امیدی نا خدا شد
نبض تمام چهر ه ها ، در دست زشتی ست
روز سیاه غربت آیینه ها شد
دیوار خود خواهی و خود بینی ،بلند است
باید از این زندان بدبختی رها شد
ای عشق از چشم تو می بیند، دل من
طوفان نوحی را که در روحم به پا شد.
...............پانزده..............
.....................................
.....................................
خرابه ی دل من ، آشیانه ی غم بود
محل زندگی، جغد های ماتم بود
برایم از همه جا ، شعله می کشید آتش
بهشت ، بی گل تو ، بدتر از جهنم بود
هزار مرتبه ، رحمت به گور خاموشی
چقدر ؟ نور وفای چراغ تو کم بود
نبود بی عطش خون من ، در آرامش
همیشه چشم تو در کشتنم مصمم بود
هنوز جای سیاهی ، به صورتم پیداست
چقدر سیلی دست غم تو محکم بود
غمت خیال رفتن از این خانه را نداشت
همیشه در دل من ، تکیه ی محرم بود .
...........شانزده.........
..............................
..............................
قلب پر از احساس را تسخیر کردی
جان را میان سینه غافلگیر کردی
رفتار تو ، آهنگ یک رنگی نمی زد
روزی هزاران مرتبه تغییر کردی
بی آبرو کردی بزرگی های او را
کوه شکوه عشق را تحقیر کردی
روباه بود و در نمی افتاد با من
غم را برای جنگ با من شیر کردی
در من که یک دنیا شکوه زندگی بود
سلول های مرگ را تکثیر کردی
گفتم که خورشید است فردا میهمانم
این خواب را بسیار بد تعبیر کردی
بی بودن خورشید ،درک روز سخت است
این بار بر عکس همیشه ، دیر کردی
..............هفده...........
................................
................................
یک عمر قانون دلت ، نامهربانی بود
از عاشقی ، حرفی که می گفتی زبانی بود
من فکر می کردم خدایی غافل از این که
در قلب تو ، شیطان به تخت حکمرانی بود
یک روز باور داشتم ، هر چه که می گفتی
حرف تو ، فرمان کتاب آسمانی بود
می گفتی : از شهر قشنگ عشق می آیی!
جایی که اصلا در وجودت بی نشانی بود
می خواستی تا میزبان گر یه ها باشم
از خنده ، بر روی لبانت میهمانی بود
در آتش نیرنگ بازی های تو خشکید
دریای عشقی که شکوهش بیکرانی بود
امروز در کنج دلت جایی ندارم من
آنجا برای من، بهشت جاودانی بود.
..............هیجده...........
..................................
..................................
یک ذره در وجود تو نور وفا نبود
خورشید ، با تو هیچ زمان آشنا نبود
بنشین و با کلاه خودت کن قضاوتی
اینقدر بی محبتی از تو روا نبود
باید به درد دوستی ات ناگز یر ساخت
درد ی که تا همیشه برایش دوا نبود
روحت نداشت کار به کار فروتنی
سنگینی غرور تو در کو ه ها نبود
نشنیدی و شکست دلم را، نگاه تو
این شیشه را زمان شکستن صدا نبود
پر کرده بود کینه همه سینه ی تو را
دیگر برای عشق در این خانه جا نبود
از صبح تا غروب ، گل انتظار چید
خورشید پشت پنجره هایی که وا نبود
...............نوزده...............
.....................................
.....................................
نداشت همدلی ، آواز همزبانی تو
شبیه ساز دهل بود ، مهر بانی تو
شبانه چشم من، از اشک های ناکامی
هزار نامه فرستاد ، در نشانی تو
چه زود رنگ عوض کرده و زمینی شد
شکوه آن همه پرواز آسمانی تو
چنان تو جا زده بودی به جای گل خود را
که هر نسیم می آمد به میهمانی تو
هزار مرتبه با صلح مشورت کردم
بهانه بود فقط ، قهر ناگهانی تو
به قصد کشتن من، دشمنانه می آید
همیشه لشکر اندوه با تبانی تو
.................بیست...............
.........................................
.........................................
بر هم زدی قانون عشق جاودانی را
بردی تمام آبروی مهر بانی را
من فکر میکردم ز عمق سینه می گو یی
افسانه های دوستی های زبانی را
هر روز می آمد سراسیمه سراغ من
چند ی ست گم کرده ست احساست نشانی را
تا حالت پرواز ، بال و پر به من دادی
گفتی و گفتی حرف های آسمانی را
گفتم که از فرهاد بودن سخت می ترسم
شیر ین نکن اینقدر بر من زندگانی را
از میهمانش کرد با تلخی پذیرایی
چشمت نمی دانست، رسم میزبانی را.
.............بیست و یک.........
......................................
.......................................
نپرس این که ز عشقت چه آمده به سرم
به پای دوستی تو در آ مده پدرم
گذاشتی به دلم داغ آسمان ها را
گر فت سنگ تو بسکه سراغ بال و پرم
ز سوز تشنگی دیدنٍ تو می سوزم
بیار جرعه ی آبی و از عطش ببرم
به اشتیاق گل ات عاشقانه می گردم
برای یافتنت من نسیم دربدرم
ز بیقراری من ، خواستی اگر خبری
بگیر راه به طوفان ، بپرس از او خبرم
نگاه من به مسیر تو خشک شد، برگرد
به راه آمدن تو ، همیشه منتظرم
درست نیست که آتش به راه اندازم
زشرح قصه ی جانسوز عشق می گذرم .
..............بیست و دو............
...........................................
..........................................
دست از سر این قول ، هرگز بر ندارم
من هیچکس را بعد از این باور ندارم
گفتی تو یی ! پیغمبر و آیین و دینم
من کار با پیغمبری دیگر ندارم
مانند دشمن می کنی ! برخورد با من
گفتی که از تو دوستی، بهتر ندارم
مثل کلافی که برایش وا شدن نیست
پیچیده ام در خود ، خبر از سر ندارم
بیخود تمام عمر دنبالت دو یدم
دیگر برایت یک قدم هم بر ندارم
با دست غم ،مهر شکوهم را گرفتی
من آن سلیمانم که انگشتر ندارم
بر باد خواهد داد طوفان تو ، من را
می سوزم و ازخو یش خاکستر ندارم
دل پر شده از بیت های شکوه آمیز
دلخواه تو شعری در این دفتر ندارم
.................بیست وسه................
بر هم زده ست ناله ی من باز خواب تو
کی می شوم خلاص ز دست عذاب تو
من سطر سطر ، واژه به واژه ، ورق ورق
خواندم ، نداشت حرف محبت ،کتاب تو
هر حرف گفته ای همه اش را شنیده ام
هرگز به من نبو د نگاه خطاب تو
در شهر هر که هست ،بدهکار قهر توست
نام همه نو شته شده در حساب تو
می سوزم و به لطف تو هیچ احتیاج نیست
بدتر از آتش است تسلای آب تو
...............بیست وچهار..............
..............................................
..............................................
تو را به جان خودت این همه بهانه نگیر
به سنگ فتنه ، دل عشق را نشانه نگیر
شکوه دام تو ، چشم مرا هوایی کرد
مرا مقصر دلبستگی به دانه نگیر
تمام عمر ، فقط ساز دشمنی زده ای
قیافه ی غلط انداز دوستانه نگیر
چه نسبتی ست که تو با عقاب ها داری
به روی کوه بلند غرور خانه نگیر
کنار میکده ی چشم های خود من را
به جرم مست شدن ز یر تازیانه نگیر
..........بیست و پنج........
..................................
...................................
مردی که با تو صادقانه آشنا شد
در بیکسی هایش غریبانه رها شد
از اقتدار او دگر چیزی نمانده ست
در کشورش با لشکر تو کودتا شد
تو آنکه می گفتی برای او نبودی
مشت تمام حرف هایت زود وا شد
پر پر به روی خاک، ز یر پای بادند
از شاخه ی امید ، گل هایش جدا شد
قلبش اسیر موج های بی قراری ست
با دست تو طوفان در این در یا به پا شد
................بیست و شش.............
................................................
.................................................
گل می کند هر وقت در من حرف هایت
چشم من و دامانی از خار بلایت
تو حرف هایت، با حقیقت دشمنی داشت
من راست میگفتم که میمیرم برایت
جدی نمی گفتی که من را دوست داری
وا شد برایم ، مشت تردید صدایت
در عمق در یای غرورت غرق بودی
هر گاه می بوسید موج ٍ عشق ، پایت
بعد از تو در گوش ٍ دلم ، صد بار خواندم
وقتی که می نالید از دست وفایت
ای کشتی افتاده در چنگالٍ طو فان
ای کاش می بودی به حرفٍ نا خدایت !
رفتی و بعد از تو غمت شرمنده ام کرد
تا پر شود تنهاییم ، آمد به جایت
در امتحان عشق ماندی ، پس چه می گفت
حاضر جوابی های روز ابتدایت
وقتی که فصل درس تو پایان پذیرفت
رنگ خجالت بود روی نمره هایت
................بیست و هفت........
..........................................
..........................................
در من یکی هر روز و هر شب بیقرار است
مانند بیماری که دردش انتظار است
از گل چه می پرسی ، که جز غم در دلم نیست
در باغ من چیزی که روئیده ست خار است
پاییز در پاییز می بینم جهان را
فصلی که در دنیا نمی یابم بهار است
هر وقت میلش بود می آید سراغم
غم با دل درد آشنای من ندار است
دائم به یاد وسعت در یا می افتم
در بی تو بودن اشک هایم موج دار است
از چشم تیر مرگ پنهان هیچکس نیست
هر کس که می بینی در این صحرا شکار است
.............بیست و هشت............
..............................................
..............................................
دارم دوباره توشه ای از غم می آورم
با خود هزار سال محرم می آورم
درد و بلا ز یاد می آید سراغ من
هر بار بی حضور تو من کم می آورم
با دوری تو حس پر یدن نمانده است
یک آسمان دلایل محکم می آورم
آرام گر یه می کنم از اشتیاق گل
اشکی شبیه قطره ی شبنم می آورم
میخانه ی نگاه تو در من ظهور کرد
دارم بساط عیش فراهم می آورم.
...................بیست و نه..................
....................................................
.....................................................
دل ،هیچکس را غیر تو باور ندارد
رو یی به سوی قبله ای دیگر ندارد
انگار با سر در گمی باید بسازم
من هر چه می گردم کلافم سر ندارد
هر لحظه صد ها بار می آید سراغم
یاد ت چرا دست از سر من بر ندارد ؟
از هر طرف غم در دل من می نشیند
این خانه انگاری در و پیکر ندارد
تا زند ه ام در دین تو باید بمانم
عاشق به جز معشوق ، پیغمبر ندارد
ای دیو های غم کجا بردید دل را
من آن سلیمانم که انگشتر ندارد.
..................سی.................
.........................................
...........................................
از چشم او شراب گو ارا بیاور ید
هستم خمار ، حال مر ا جا بیاور ید
در دستهای یوسف عشرت طراوت است
عمری جوان برای زلیخا بیاور ید
از مادران مست عزا حالمان گرفت
دوشیزگان عیش به د نیا بیاور ید
چشمم ز اشک شوق، ملاقات خواسته است
ای قطر ه ها نو ید ز در یا بیاور ید
مجنون گرفته ماتم غم های کهنه را
پیغام های تازه ز لیلا بیاور ید
امشب جواب های اجابت شنید نی ست
تا صبح ، نامه های تمنا بیا ور ید
..................سی و یک....................
.....................................................
برده صحرا دگر از یاد هیاهو ها را
کرده ای ساکن چشمان خود آهوها را
در کنار تو پر از لذت آسودگی ام
برکه احساس کند راحتی قو ها را
اگر از درد به تنگ آمده ای شیرین کن
چند روزی به تنت تلخی دارو ها را
بسکه طوفانی ام امروز به در یا زده ام
کرده پیدا دل من جرات جاشو ها را
بعد از این سخت به دنبال خودم خواهم گشت
نپسند ید کسی کار خدا جوها را
گر به دنبال بهاری به نگاهت بسپار
تا زخاطر نبرد کو چ پرستو ها را
دیگر امشب به چه امید به گلزار رو یم
یک نفر چیده تمام گل شب بو ها را.
................سی ودو................
.............................................
............................................
بال و پر دلبستگی را باز کردم
یک عمر با امید تو پرواز کردم
هر روز شکلی از شکست آمد سراغم
صد بار من از ابتدا آغاز کردم
پوشیدگی با راز هایم قهر کرده
من هر کجا شد سفره ام را باز کردم
بی آنکه از پیغمبری چیزی بدانم
من بارها با عشق تو اعجاز کردم
خواهش وجودم را به حال خو یش نگذاشت
خود را فقط با آرزو دمساز کردم.
.................سی وسه................
.......................................
وقتی تو هستی لحظه های من همه شاد است
روحم ز چنگ د یو های غصه آزاد است
بوی خوش شیر ین اگر در یاد ها پیچد
در باور هر کوچه ای یک شهر ، فرهاد است
با دل جناغی بسته ام تا از تو نستانم
چیزی اگر آورده ای با خود مرا یاد است
حتما برای جغد ها و یرانه ی خو بی ست
شهری که با آوارهای شیون، آ باد است
پروانه را عزم شکایت نیست از شمعی
وقتی که چشم عدل ز یر پای بیداد است
.............سی و چهار..........
........................................
........................................
هرگز دل تو رابطه ای با وفا نداشت
جز کینه و غرور و ستم ،آشنا نداشت
باید چه کرد حجم دل کوچک تو را
در یای عشق من به حباب تو جا نداشت
بیش از هزار مرتبه بر گل نشست ،دل
این کشتی بلا زده ام نا خدا نداشت
در روز گار حاصل مان درد عشق بود
درد ی که هیچ رابطه ای با دوا نداشت
عمری حضور داشت و کاری نبرد پیش
در من امید، هیچ زمان دست و پا نداشت
بیچاره دل مقابل سنگت سکوت کرد
روزی هزار بار شکست و صدا نداشت
جز من نبو د در نظر او نشا نه ای
تیر نگاه های تو هرگز خطا نداشت
دائم کنار خانه ی من غم مقیم بود
شاد آن دلی که دغدغه های تو را نداشت.
............سی و پنج............
.......................................
.......................................
یک عمر چشمت در دلم زهر بلا ر یخت
بیگا نگی ها را به جام آشنا ر یخت
ای غم چرا با سنگ می خوانی دلم را
با ید که در این شیشه معجون وفا ر یخت
با هر صدایی با خودم گفتم تو هستی
قلبم به امید حضورت بارها ر یخت
هر کس که زیبا د ید د نیا را نگاهش
باید که در چشمان تشخیصش دوا ر یخت
روز عمل د ید یم در گل ماند پایش
آنکس که عمری از کلامش ادعا ر یخت
بیگانگی با عشق را باید رها کرد
در جام دل باید شراب آشنا ریخت
..............سی و شش...........
............................................
هر که قانون محبت را رعایت می کند
عشق از او در مصیبت ها حمایت می کند
با نگاهی غم دلم را آشنای ناله کرد
در نیستان زود تر آتش سرایت می کند
سرگذشت عاشقان دراصل جز یک قصه نیست
هر شبی پروانه ای آن را حکایت می کند
در حضور عشق تلخی هایمان شیرینی است
عاشق از احوال خود ، بیخود شکایت می کند
عشق یک روح است و در صد جسم ظاهر می شود
هر که در هر شکل می بیند روایت می کند
اختلاف غصه و دل کهنه شد، از یاد رفت
اندک اندک گل به رنج خار عادت می کند
دامن تسلیم در دستان دل افتاده است
سال ها ی سال دارد استقامت می کند
در نگاه هرزه بینان خار صد گل می رود
ای خوش آن چشمی که با یک گل قناعت می کند.
..........سی و هفت........
همیشه از دل امید آه رو ییده است
به وسعتی که زصحرا گیاه روئیده است
چه ساده ام که سراغ بهشت می گیرم
ز دامنی که از آنجا گناه رو یید ه است
گلی که سلطنت مصر را به ماه رساند
اگر درست ببینی ز چاه رو ییده است
دگر ز مزرعه ی من امید حاصل نیست
تمام عمر از آن اشتباه رو ییده است
کلافه گشته ام اینکه کدام را بروم
ز بسکه در گذر عمر راه رو ییده است
شمیم عطر هزاران بهشت را دارد
گلی که از نفس عذر خواه رو ییده است
شب است و رفته سیاهی ز میهمانی من
از آسمان خیال تو ماه رو ییده است
.............سی و هشت............
............................................
ببخش با نوی خورشید اشتباه شده
کنار تو همه ی روز من سیاه شده
امید عفو ز چشمان مست تو دارد
دلی که مرتکب یک جهان گناه شده
شب است وخانه ی من در هجوم تار یکی ست
نگاه پنجره اش بیقرار ماه شده
حراج کرده ای از بس شکوه و عزت را
گدای ملک تو منت گذار شاه شده
به سوی من بفرستد نگاه را گاهی
دو باره چشم تو انگار سر به راه شده
.............سی و نه.............
........................................
آتش ،میان سینه ی من آشیان کرد
یک بار دیگر غم وجودم را نشان کرد
احساس پو چی با زبانی صادقانه
با من تمام حرف هایش را بیان کرد
صد سال رفت و یک بهاران چهره ننمود
یک سال ، صدها بار باغ من خزان کرد
دنیا شبیه منزل است و د یر یا زود
باید که رفتن را ، رفیق کاروان کرد
با ناله های این پر و بال شکسته
د یگر نبا ید آرزوی آسمان کرد
دنیا تمام لطف خود را بست بر کار
تا این که با من غصه را هم آشیان کرد
ابر غمت بد جور لطفش را نشان داد
سیلاب را از چشم های من روان کرد
عشقت سر یک نمره ی بسیار ناچیز
صد بار احساساتمان را امتحان کرد
.............چهل.........
.............................
احساس من با تو همیشه کار دارد
قلبم برای د ید نت اصرار دارد
چشمان تو خون هزاران مثل من را
با ز یرکی می ریزد و انکار دارد
از دست آن یک لحظه آسایش ندارم
گل های عشقت یک بیابان خار دارد
می آید و بی وقفه می کو بد دلم را
هر ثانیه غم با دل من کار دارد
با خون دستم خار، انشا می نو یسد:
د نیا کجا گل های بی آزار دارد؟
آرام تا چشم تو می آید نگاهم
می داند این که خانه ات بیمار دارد.
.............چهل و یک.........
.....................................
ای بخت کار تو مصیبت ، بار آورد
هر سال جای گل درختت ،خار آورد
امید زندانی ست ،حکم مرگ دارد
باید برای او طناب دار آ ور د
هرگز کسی را در کنار خود نپرور
با خود تمام آستین ها مار آورد
یک بار اگر روی لبانم خنده گل کرد
پشت سر آن غصه صد اخطار آورد
در عشق استمرار می چسبد وگرنه
هر چیز دیگر ، تلخی تکرار آورد
........چهل و دو........
..............................
بی تو در پیراهن آسایش من خار بود
چشم های انتظار از دور یت بیدار بود
در تمام ز ند گی امید آزادی نداشت
پیش روی بخت من از هر طرف دیوار بود
هر نفس دستور اعدام مرا در دست داشت
لحظه های ز ندگی شکل طناب دار بود
هر چه شد گرم تماشا روی خوشبختی ند ید
در تمام عمر چشمان امیدم تار بود
با لباس گل به استقبال عشقم آمدی
بیخبر بودم من و در دامن تو خار بود
............چهل وسه............
.......................................
آتش به خشم آمد و رو بر ز بانه کرد
قاصد برای سو ختن من روانه کرد
بی تو کمان غصه مسلح به تیر شد
روزی هزار مرتبه دل را نشانه کرد
عطر ش بهشت را به خجالت حواله داد
وقتی که گیسوان تو را باد ، شانه کرد
تا آدم نبی بگذارد قدم به دام
اول خدای عزوجل فکر د ا نه کرد
از بسکه کار غصه به دیوانگی کشید
باید برای ز ندگی اش فکر خانه کرد
فر یاد می ز ند که شرابی بیاور ید
چشم تو را دو باره دل من بهانه کرد
زد بر شناسنامه ی خود مهر مرگ را
هر کس که ترک زندگی عاشقانه کرد.
...........چهل و چهار............
........................................
در شهر چشمان تو شور و حال مهمانی ست
اینجا همیشه عشق گرم دست افشانی ست
با گیسوان درهم تو بی شباهت نیست
هر آرزوی من گرفتار پریشا نی ست
پروانه و فرهاد و مجنون خوب می دانند
پایان کار عشقبازی نا بساما نی ست
بی خود نباید زحمت سیلاب را دادن
اینجا تمام خانه هایش رو به و یرانی ست
از مردگان هم مرده تر هستیم وقتی که
عقل سبک اند یش مان در دست نادانی ست
در بوق ها با افتخار این را بپیچانید
یوسف به حکم پادشاه عشق زندانی ست
.............چهل و پنج.........
......................................
جایی برایم در کنار آسمان نیست
پرواز با بال و پر من مهر بان نیست
هر جا که باشی، در تو احساس غریبی ست
ای غم تو را غیر از دل من آشیان نیست
سنگ و محبت هیچ پیو ندی ندارند
از مهربانی در دل مردم نشان نیست
تا اینکه مجنو نی در آن آتش نر یزد
حس تنور عاشقی دلگرم نان نیست
د نیا نمی داند رسوم میزبانی
آسودگی در انتظار میزبان نیست
...........چهل وشش..........
......................................
مانند ماهیی که به قلاب مانده ا یم
در موج خیز حادثه ، بی تاب مانده ایم
تنها مگر غبار بگیرد سراغمان
آن عکس کهنه ایم که در قاب ماند ه ایم
در یا از آشنا یی ما دست شسته است
منت کش رفاقت مرداب مانده ایم
مانند خانه ای که برایش فرار نیست
در رهگذار کینه ی سیلاب مانده ایم
یک کاروان عیش نپرسید حال ما
یک عمر در مسیر جهان خواب مانده ایم
.............چهل و هفت..........
.........................................
غم شکل اقیانوس های بیکرا نه ست
باران از ابر چشم های من روانه است
تقو یم ما صحرایی از مجنون و لیلا
د نیا پر از اند یشه های عاشقانه ست
مانند آن طفلی که صدها درد دارد
در چشم ،اشک من به دنبال بهانه ست
در روح من هر روز می گر دد غم تو
د نبال یک شاخه برای آشیانه ست
گسترده در سر تا سر د نیا ی ما دام
چشمت به هر چیزی که عادت کرد دانه ست
حس می کند در آخر صحرا گلی را
روی لب سر گشتگی هایم ترانه ست.
...........چهل وهشت........
......................................
تنها نه در من اشتیاقت خانه دارد
شمع امیدت یک جهان پروانه دارد
راه عبور سنگ ها را می شناسد
در سینه اش هر کس دلی دیوانه دارد
چشم انتظار تو نشسته دام ، ای کبک
منزل نکن هر جا که د یدی دانه دارد
گیسو یت از احوال دل های پریشان
صد پرده اسرار نگو با شانه دارد
چشم تو بعد از این همه سال آشنایی
چند یست با من حالتی بیگانه دارد
ای خانه ها در راه اشک من نمانید
دلبستگی سیلاب با و یرانه دارد.
...........چهل و نه.........
..................................
دیگر به لب آورده ای، ای عشق جان را
در دل اقامت داده ای آه و فغان را
د نیا ندا ند راه و رسم میز با نی
بر خاک ذلت می نشاند میهمان را
پرواز را تا می تو انی کم محل کن
تا این که د نبالت فرستند آسمان را
لیلا بیا و شو ر مجنو نی به پا کن
در جنب و جوش انداز با عشقت جهان را
آتش دو باره در تنور شوق افروز
در سفره های عاشقی بگذار نان را
.................پنجاه...............
......................................
تا اینکه ای گل آرزو های تو جان دارد
در من خیال چشم هایت آشیان دارد
درخرمی ها ر یشه ی پژمردگی سبز است
هر جا بهاری گل کند ترس خزان دارد
باید کنارش هر چه مجنون است مهمان کرد
تا سفره های عاشقی دستی به نان دارد
حتی قفس هم شوق پرواز مرا نشکست
محبوسم و روحم هوای آسمان دارد
یک لحظه دل از دیدن آن بر نمی دارم
چشمان تو راز بهشت جاودان دارد
بی هیچ تردیدی کمانت را مصمم کن
وقتی که تیر تو دل من را نشان دارد
...........پنجاه و یک..........
.....................................
دلت همیشه سر جنگ با وفا دارد
ستمگر است و فقط کینه ی مرا دارد
مدام بیت دو ابروی دلکشت ای گل
هزار بلبل مست غزل سرا دارد
کشیده پیر هنش را گلاب در آغوش
همیشه باد صبا از تو حرف ها دارد
نگو که قلب شکسته صدا نخواهد داشت
دلی که بشکند از عشق تو صدا دارد
بیا تمام کنیم این غر یبگی ها را
نگاه های تو پیغام آشنا دارد
............پنجاه و دو...........
......................................
دیگر نمی خواهد دلم مهمانی ات را
ای غم بیا آزاد کن ز ندا نی ات را
حتی به صحرا هم نگو ای باد هرگز
در خود بپیجان راز سر گر دانی ات را
با رفتن او ابر، روزت را گرفته است
ای چشم می بینم شب بارانی ات را
آهنگ لطف و قهر تو شور آفرین بود
نشناختم قدر مخالف خوانی ات را
پایم تمام طاقتش از دست رفته است
ای راه دارد رنج بی پایانی ات را
کاش ای پدر چشم تو گندم را نمی د ید
تا کی دهم تاوان نا فرمانی ات را
..........پنجاه وسه.......
................................
صحرا پر از دلشوره های کاروان است
در یای اشک از چشم های من روان است
بردار دام مرگ را از پیش رو یش
کبک امید از دوری تو نیمه جان است
ای دل نمانده جا برای شادمانی
در خا نه ی تو نا امیدی میز بان است
باید به حفظ نمره های خود بکوشیم
در زندگی هر روز ، روز امتحان است
از پیش غارت رفته دان هر چه که داری
آنجا که دزدی در لباس پاسبان است
رفتی و چشمم اشک می ریزد شب و روز
بی تو در این بازار ،گوهر رایگان است
یک روز خواهد ر یخت بر روی تو خود را
ای که سرت در زیر سقف آسمان است
..........پنجاه و چهار ..........
......................................
چشم دلم همیشه ببیند سراب را
هرگز ند ید تشنه ی عشق تو آب را
در ابر شرم تا سفر دور می رود
رو یت ! اگر مجال دهد آفتاب را
هر لحظه با پیمبر چشمت ! به قلب من
نازل کن آیه های شد ید عذاب را
هنگام خشم ،موج عرق های چهره ات
نگذار بشکنند ، غرور گلاب را
امشب نسیم های دل انگیز زلف تو
آورده اند مژده ی یک وعده خواب را
با ظاهرم تفاوت آن در تضاد نیست
و ا کرده ام ز صورت باطن نقاب را
...........پنجاه و پنج.............
........................................
ماه منی و هفت خورشید ادعا داری
بر روی چشم آسمان هر روز جا داری
قطعا نخو اهد دید روی صلح را هرگز
جنگی که تو با امپراتور و فا داری
ای دل کسی را سوی تو چشم تعرض نیست
تا عشق رادر ملک خود فرمانروا داری
با غمزه ی خو نریز خود جدی بگو یک بار
تا کی ستم بر دوستدارانت روا داری؟
ماهی دلها دسته دسته در تو می ر یزند
تا زیر پیراهن تنی در یا نما داری
لیلای این صحرای پر مجنون تو یی امروز
باید بیایی خیمه ی خود را به پا داری.
.............پنجاه وشش............
..........................................
ای ماه گیسوی تو دنبال بهانه ست
امشب پرستوی دلم بی آشیانه ست
آوارگی آغو ش خو د را باز کر ده
اینجا تمام راه هایش بی نشانه ست
خشکی نخواهد د ید هرگز چشم هایم
آبی که از این چشمه جوشد جاودانه ست
هر جا دلی دیدیم عقل از دست داده
د نیایمان انگار که دیوانه خانه ست
در هر قدم چشم انتظار ماست، دامی
در زندگی هر چیز می بینیم دانه ست
احساس تو ! با دشمنی قهر است انگار
رفتار چشمانت دو باره دوستانه ست
گلهای خوشبختی نگاه شوق دارند
روی لب امید، باغی از ترا نه ست
................پنجاه وهفت..............
...............................................
بگیر دست نفس های بیقرارم را
تمام کن شب تار یک انتظارم را
ز غصه ام همه دل ها به درد آمده اند
ز روی آینه ها پاک کن غبارم را
به روی چشم طلا راه می کند پیدا
اگر به پای کشی خاک رهگذارم را
خزانه ی گل پژمردگی ست انگاری
شکوه جلوه ی پاییز کن بهارم را
به قصد دیدن در یا دگر نخواهی رفت
اگر نگاه کنی چشم اشکبارم را
ز دست میکده ها کار بر نمی آید
فقط نگاه تو درمان کند خمارم را
ببند راه به طوفان و پرس وجو یی کن
که خوب شرح دهد حال بیقرارم را
...........(پنجاه و هشت).......
.........................................
پروانه با من تا ابد هم داستان است
در عالم دلداد گی آتش به جان است
پر می کند بی تابی تنها یی ام را
غم بر خلاف آنچه هستی مهربان است
بال و پرم را بسته می خواهد همیشه
پرواز من ، انگار مرگ اسمان است
دیوان او را منتشر کرده ست، طوفان
بر برگ های زرد ، اشعار خزان است
در ز یر چتر گل نشسته خار، اما
من ظهر تابستان ،سرم بی سایبان است
هرشب هجوم بیقرار اشکهایم
در دشت تاریکی عبورکاروان است.
................پنجاه و نه........
.......................................
در چشم هایت شور و حالی بی کران داری
ز یبا یی در یا چه ی ماز ند را ن داری
هر روز چشمانم گل نور از تو می چیند
خورشید را انگار اینکه باغبان داری
فکر کمان ابرو یت بر تیر پیچید ه
قطعا برای خود کسی را هم نشان داری
می گو یی این که ماه او ، پیش تو ناچیز است
تو اختلاف کو چکی با آسمان داری
گفتم به غنچه از لب تو شرمگین باشد
اصلا نمی فهمد کسی این که دهان داری
دلها تنورند و به امید تو می سوزند
در سفر ه های عشق حق آب و نان داری
یک شب برای شرح ز یبایی ت کافی نیست
حتما برای هر شبت یک داستان داری
هر خانه را نورت نوازش می کند هرروز
خورشید هستی دست های مهربان داری
...........شصت ................
.....................................
ای دل ببر از خانه ی خود پای او را
راهش نده آ تش بیار آرزو را
ای درد تا در من گیاهت تازه باشد
با گریه وا کردم کنارت پای جو را
در گوش کشتی ، ناخدا صد بار گفته
طوفان نمی فهمد زبان گفتگو را
چشمان من هر چه بخواهی مهربانند
نشناختی این مردمان صلح جو را
هر جا غرورت را به آتش می نشاند
باید به روی خاک ریزی آبرو را
دارد خمار من خیال دیگر انگار
ساقی شراب از چشم هایت کن سبو را
بگذار تا با پارگی هایش بماند
وقتی که پیراهن نمی خواهد رفو را
مهمان چندین روز ه ای هستند اینها
جدی نگیر ای گل حضور رنگ و بو را
شاید نماز من قبول عشق گردد
حالا که با اشک آشتی دادم وضو را
...........(شصت و یک ).......
.......................................
یک حس روشن در وجودم جا ندارد
امروز من امید فردا را ندارد
ای عشق! من هر قصه را صد بار خواندم
بی تو تمام جمله ها معنا ندارد
دامان طغیان را غمت در من گرفته
در چشم هایم اشک هایم جا ندارد
احساس اقیانوس بودن می کند چشم
کاری به کار وسعت در یا ندارد
کافی ست از مجنون خود یک نکته گو ید
در یا گهر هم ر تبه ی صحرا ندارد
دیوان حافظ با همه آوازه ، یک بیت
مانند ابروهای تو زیبا ندارد
مجنون نخواهد مرد، اما مرده پندار
هر زنده ای که عشق لیلا را ندارد
..............شصت و دو........
.......................................
خورشید انگاری میان آسمان نیست
وقتی نگاه چشم هایش مهربان نیست
قهرند با ما ابر ها و قحط سالی ست
در سفره های آشتی امید نان نیست
تعطیل شد د یگر نماز عشق انگار
گلد سته ها را شور آواز اذان نیست
ای غصه آتش می کنی هر لحظه بر پا
در اشتباهی سینه ام آتش فشان نیست
خواندم تمام قصه های عاشقان را
امروز بامن هیچ کس هم داستان نیست
از میهمانی در بهشت اندوهگینم
وقتی گل روی تو آنجا میزبان نیست
...........شصت و سه.............
............................................
در کشتی قلبم بلا را، ناخدا کن
ای عشق در در یای من طوفان به پا کن
با این همه لشکر که چشمان تو دارد
در کشور ، معشوق خواهان کودتا کن
حسم که در شهر نگاه تو غریبه ست
با دست های مهربانت آشنا کن
من دردمند و تو شفای درد هایی
این درد های بی تحمل را دوا کن
آوارگی ها را به صحرا می کشاند
فکری به حال کاروان اشک ها کن
صد بار کردم تا به گیسو یت بگو یم
زنجیر را از دست و پای صید وا کن
اصلا نمی آید به تو این صید وحشی
از دام خود خواهی غرورت را رها کن
..............شصت و چهار...............
...............................................
امشب تمام آرزو هایی که دارم
ای ماه ! پای آسمانت می گذارم
تشبیهی از در یای طوفان خیز هستم
از بسکه با امواج عشقت! بی قرارم
یک بار من سود از سفر کردن ندیدم
مانده پشیمانی فقط در کوله بارم
در اضطراب این که تو شاید بیایی
در ذهن گیج جاده ها چشم انتظارم
دیگر هوای سبز ماندن در سرش نیست
پاییز افتاده است بر جان بهارم
غیر از پشیمانی نخواهی داشت ای عشق
بگذار از ر یشه نهالت را بر آرم
در من حضور آرزو یت خار رو یاند
نگذاشت در گلدان حسم گل بکارم
اصرار از رو رفت، با او گفته بودم
دیگر نمی خواهی بمانی در کنارم
یک بار اگر انصاف می رو یید در من
در پیش گل اقرار می کردم که خارم
..............شصت و پنج..............
...............................................
در ا بر های چشم من باران نمانده
دیگر نشان از اشک بی پایان نمانده
هرگز نبا ید خورد گو ل عهد ها را
با شیشه ها یک سنگ بر پیمان نمانده
از تن میان ازدحام سیل اشکم
بر جا به غیر از خانه ای و یران نمانده
ایمان مردم ر یشه در نیرنگ دارد
بر نیزه ها جز غربت قرآن نمانده
پژ مردگی بد جور افتاده به جانش
از چشم آفت ، باغ ما پنهان نمانده
گو یی دل ما زادگاه جنب و جوش است
در یایمان آسوده از طوفان نمانده
خورشید می خواهد که بیرون آید از کوه
وقت ز یادی تا سحر گاهان نمانده
...........شصت و شش..........
.........................................
گاهی دلم گرفته تر از چشم ابر هاست
در من هزار چشمه ی باران بی صداست
جز من نشان حاد ثه پیدا نمی کنی
ای تیر بی حواس! نگاه تو بر کجاست؟
با ید چه کرد با سفر اشتباه من
در لحظه ای که راه به نزدیک انتها ست
دیگر هوای هیچ کسی نیست در سرت
ای غم فقط نگاه تو انگار سوی ماست
هر راه او به منزل مقصود می رسد
هر کس که با مسیر تو ای عشق آشناست
در یا اگر خروش کند بی دلیل نیست
چشمان فتنه ساز تو بر عرشه ناخداست
...........شصت و هفت........
.........................................
بی تو تمام روزهای من سیاه است
تنها چراغم در شب تار یک آه است
وقتی که دارد می درخشد ما ه رو یت !
چیزی که چشمم آرزو دارد نگاه است
آخر برایم عشق ا فشا کرد این را
عاشق نوازی در مرام او گناه است
یک بار حتی ، روی مقصد را ند یدی
ای دل تمام راه هایت اشتباه است
بر بام ز یبا یی تو هستی این و یا باز
خورشید ،روی قله های صبحگاه است
روشن نکردی خانه ی تاریک او را
عمری ست چشمان امید من به راه است
ای پیر آن بی پردگی های تو در عشق
مسوول پنهان کردن یوسف به چاه است
............شصت و هشت.........
...........................................
با چهر ه ام خون دلم را آشنا کردی
چشم مرا در یای سرخ اشک ها کردی
بر ضد من تشو یق کردی دشمنی ها را
حق تمام دوستی ها را ادا کر دی
دارد دل بی طاقتم از درد می نا لد
در این نیستان بسکه تو آتش به پا کردی
هر روز بامن از شکوه عاشقی گفتی
یک عمر چیزی که نبودی ادعا کردی
مانند گرگی که به جان گله می افتد
در من تمام درد ها یت را رها کردی
می خواست تا بامن ، تو جور دیگری باشی
ای غصه ممنو نم که بامن خوب تا کردی
با ید طبیبان کار را از تو بیا مو ز ند
ای مرگ صدها درد را یکجا دوا کردی
.............شصت و نه............................
.........................................................
می خواستی ! با گر یه ام تنها بمانم
در حمله ی طو فان تو ، در یا بمانم
امروز را با وعده هایت! آشتی ده
تا کی اسیر حسرت فردا بمانم
بردی چراغ شادمانی را به همراه
تا بی تو در تاریکی غم ها بمانم
ای عشق ! طوفان می کنی بر پا روا نیست
بگذار تا مجنون این صحرا بمانم
لیلای من ! مجنون خود را زود دریاب
نگذار تا از کارو ا نت جا بما نم
در خا نه ی من سایه ی حس غریبی ست
ا نگار با ید تا ا بد تنها بما نم
...........هفتاد ..................
......................................
یک روز می خواهم بگیری دست هایم را !
بشنو ! در ا ین کابوس تنهایی صدایم را
بد د ید ه ام در ز ندگی از خیر خواهی ها
نفر ین اجابت می کند بی تو دعایم را
رفتم به راهی که نمی بایست می رفتم
ای سنگ باید می شکستی هر دو پایم را
آبی بزن بر آتش عاشق کشی هایت
دارم برایت می فرستم اشک هایم را
عمری کشیدم بر سر بی لطف تنهایی
این دست های با محبت آشنا یم را
ثابت نماند خانه ی من در هجوم سیل
تغییر داری می دهی ای اشک جایم را
گر او خدا باشد به خو بی درک خواهد کرد
تصمیم دارم تا بگردا نم خدا یم را
............هفتا و یک...........
....................................
چیزی که سر وقتم نمی آید قرار است
چشم تمام لحظه ها یم اشکبار است
با این همه می خواندت در دل صدایی
امید کنج خانه ام چشم انتظار است
د نیا برای چشم هامان خواب د یده
هر گل که در این باغ می بینیم خار است
آرامش از در یای من بار سفر بست
طوفان به روی دوش هر موجش سوار است
ای دل تو تنها نیستی، طاقت بیاور
صحرا تمام لاله هایش داغدار است
پا ییز از د یو ار و در بالا می آ ید
وقتی که احساس تو محتاج بهار است
هرگز نخواهد داشت چشم د ید نم را
بعد از تو خوشبختی ز دست من شکار است
.............هفتاد و دو..............
............................................
چیده نگاه تو گل امید ها را
ر نگ محرم داده چشمت عید ها را
آیینگی را شیوه ی خود ساز ای دل
تا بشکنی آیینه ی جمشید ها را
هر دین خدا را می شناساند به رنگی
باید چه کردن اختلاف دید ها را ؟
بزم نشاطی کرده بر پا مطرب عشق
آورده بر روی زمین نا هید ها را
از برق سنگ غصه می خوانم که آخر
خواهد شکست آیینه ی امید ها را
با حرف هایت ساز رفتن می نوازی
رنگ حقیقت می زنی تردید ها را
بی تو چراغ عیش من با نور قهر است
بیهوده زحمت میدهم خورشید ها را
من را بیاید بر سر ایمان ببیند
هرکس که در طوفان ندیده بیدها را
.................هفتاد و سه............
اشکم چراغ راههای انتظار است
بی تو همه دنیا به چشمم تار تار است
غم سهم هر کس را برایش می گذارد
حقی اگر از او طلب داری کنار است
من از نگاه سرد گلها خوانده بودم
پاییز پنهان پشت چشمان بهار است
عطشا نم و اینجا گلو هایی که تشنه است
سقا یشان شمشیر های آبدار است
در هیچ میدانی نشان رستمی نیست
هر جا که نقش رخش مانده ، بی سوار است
ای ابر های ساکن دریا بجنبید
اینجا کو یر تشنه ای چشم انتظار است
دارد به شعر تند طوفان میدهد گوش
موجی که روی دوش دریاها سوار است
جای شکایت نیست ، گلها بی گناهند
انگار تنها سهم من از باغ خار است
ای تیشه ی فرهاد ! شیرین کاریت کو؟
روی کتاب عشق ، کوهی از غبار است
ای عشق می دانستم از بدو تو لد
در راه تو مردن شکوه افتخار است
.....................هفتاد و چهار..............
...................................................
همیشه از نفسم ، اشتباه می رو ید
بباغ سینه ی من ، بی تو آه می رو ید
ببین به مزرعه ام خوشه های گندم را
از این زمین بهشتی گناه می رو ید
زمان من که رسد از گُلی نشانی نیست
به چشم های تو خار از نگاه می رو ید
در آبیاری قلبم ، چه می کنی ای اشک!
هزار درد ، به جای گیاه می رو ید
من از نوازش ِ نور ستاره محرومم
از آسمان تو هر لحظه ماه می رو ید
...................هفتادو پنج...................
بر رویِ پرده یِ نفسم ،شیر می کشد
آهم ، تو را همیشه به تصویر می کشد
فکر ِ کمانِ ابرویِ تو در سرم نشست
قلبم ، برایِ دیدنِ تو تیر می کشد
نقاش ِ لحظه هایِ بدونِ حضور ِ تو
من را همیشه با قلمش، پیر می کشد
زلفت! نمی کند به دلِ بیقرار رحم
دیوانه را ، به حلقه ی زنجیر می کشد
بر روی من ، شبانه هجوم ِ جدائیت
با زور ِ دست هایِ تو شمشیر می کشد
پاییز آمد و قلم ِ دستِ لحظه ها
تصویرهایِ مبهم و دلگیر می کشد.
................هفتاد و شش..............
در دامن ِ امیدِ تو ، گلهایِ دیگر است
چشمم ، به راهِ رویش ِ فردایِ دیگر است
دارد به هفت ، یک عدد افزوده می شود
در چشم ِ من ،نشانه یِ دریایِ دیگر است
من با دو پا ، چگونه از این راه بگذرم
امید ،در مسیر ِ تو ، یک پایِ دیگر است
دنیا برایِ آدم ِ عاشق ،جهنم است
عاشق ، همیشه ساکن ِ دنیایِ دیگر است
مجنونِ این زمانه ام و سالیانِ سال
در من ، خیالِ دیدنِ لیلایِ دیگر است
حتا ، نگاه برمن ِ عاشق نمی کند
امشب حواس ِ چشم ِتو یک جای دیگر است
....................هفتاد و هفت.................
پاشید آخر بذرهایِ بی وفایی را
در باغ ِ من آورد ، پاییز ِ جدایی را
او ، کشتی ِ امید را تسلیم طوفان کرد
اصلا نمی دانست ، طرز ِ ناخدایی را
از عُهده ی دردِ جدایی بر نمی آیم
با چشم هایم دیده ام بی دست و پایی را
در اولِ خلقت ، اگر من کاره ای بودم
از ریشه می کَندم نهالِ آشنایی را
درمانِ تو ، آخر به دستم کار خواهد داد
باید کشم بر چشم ، خاکِ بی دوایی را
جو بودنت ، رازی ست که از پرده بیرون است
لطفی کُن و تعطیل کُن ، گندُم نمایی را
................هفتاد و هشت.............
هزار مرتبه ، در من هوایِ تو ،گُل کرد
برای تا تو رسیدن، بهار را ، پُل کرد
نیافت ، قلبِ من ِ بیقرار ، درمانی
تمام ِ سرزنش ِ درد را ، تحمل کرد
شکست پایِ به مقصد رسیدنِ خود را
کسی که ،در سفر ِ عاشقی ،تعقل کرد
تو از تبار گُلی یا قبیله ی خورشید
همیشه عارفِ دل آشنا تجاهل کرد
به کام ِتشنه ی من ،جرعه ای شراب نریخت
مدام ،چشم ِ تو در کار ِ من ، تعلل کرد
شبی ، که مست در آتش نشست پروانه
به پیر ِمیکده ی عاشقی توکل کرد.
...............هفتاد و نه.................
هر وقت ، پایِ بی تو بودن ، در میان است
با من ، نگاهِ لحظه ها ، نا مهربان است
از عشق می گفتی! و روشن بود این که
در سینه ات این حس ،دو روزی میهمان است
گم کرده ام خوشبختی ام را ، این ستاره
انگار این که بی خبر از آسمان است
بسیار بی رحمانه ، می سوزاندم عشق
در قلبِ من ، آتش همیشه میزبان است
ای شمع ِ غم! اهل شکایت نیست از تو
در سینه ام ، پروانه ی دل بی زبان است
بار ِ من و شیرین به دوش ِ بیستون ماند
یعنی که دیگر انتهایِ ، داستان است
.............هشتاد ..............
چشمش ندارد ، آرزویِ خواب ، در یا
در سینه اش دارد ، دلی بی تاب، در یا
دلشوره ی سر گشتگی هایی که دارد
گاهی ، بیان کرده ست با گرداب ،در یا
ساحل پر از زخم است و چشمانش به مرهم
بر روی زخمش می گذارد آب ، در یا
از موج هایِ مستِ او ، اینگونه پیداست
پنهان خورد گاهی شرابِ ناب ،در یا
گاهی کشد ، شب تا سحر او را در آغوش
دارد هزاران قصه با مهتاب ، در یا
در آتش ِ موجِ ِ پریشانی ست ، روحم
من را برای لحظه ای دریاب ، در یا !
..................هشتاد و یک...................
افشانده ای تا رویِ پایت ، رقص ِ موها را
با ز یرکی دادی به من ، پیغام ِ یلدا را
یک ذره از شب های دیگر دیرتر امشب
خورشید می بیند طلوع ِ صبح ِ فردا را
ای اشک ، طغیانِ تو ! بحث آبرو ریزی ست
بر باد دادی! احترام ِ هفت دریا را
هر شب که می گیرد دل مجنون برای ماه
در آسمانِ ها می نشاند ، عشق ، لیلا را
فرهاد شد ، قلبی که در خود کوهِ غم دارد
بر غمزه ی شیرین ِ تو بخشید دنیا را
پیروز این میدان تو یی هر لشکری آید
بگذار محکم بر زمین عاشقی ، پا را
............هشتاد و دو............
شبی که رفتن ِ تو ، بدترین خبر ، شده بود
تمام شهر ، پر از قصه ی سفر ، شده بود
نمی شناخت ، توانایی ِ پر یدن را
دعای ماندن تو ، مرغ ِ بسته پر ، شده بود
تن ِ بلا زده ، از دل ، زیادتر می سوخت
شبیه ، کاسه یِ ، از آش داغ تر ، شده بود
امیدها ، همه می سوختند ، در قلبم
هزار شمع ، به یک بزم ، شعله ور شده بود
عجب نبود ، اگر سیل راه می افتاد
نگاه ها همه ، مانند ابر ، تر شده بود
تمام قصه ی تو ! جمله یِ خدا حافظ
کتابِ عشق ِ تو ! بسیار مختصر شده بود
...........هشتاد و سه..........
به باغ ِ عشق ِ تو مرغی که آشیانه ندارد
لبانِ او ، خبری از گل ِ ترانه ندارد
نفس از آمدنِ و رفتنش همیشه بنالد
میانِ قلبت، اگر اشتیاق خانه ندارد
هزار صید بگیرد ، بدون هیچ فریبی
غرور ِ دام ِ تو کاری به کار ِ دانه ندارد
شبیه کاغذِ باطل ، به هیچ کار نیاید
اگر که دفتر ِ تو ! شعر عاشقانه ندارد
تو رفتی و دلِ من در مسیر مرگ نشسته
برای زندگی ، این روز ها بهانه ندارد.
................هشتاد و چهار...................
بردار از دیوار ِ تنهایی سرت را
گردِ غریبی کرده پر دور و برت را
اندیشه ی پرواز ، با تو قهر کرده
انگار که گم کرده ای، بال و پرت را
خود را ،به دستِ سوختن نسپار اینقدر
هم بستر آتش نکن ، خاکسترت را
من ، با زبان ابرها ، در ارتباطم
پنهان نکن ، بارانِ چشمانِ ترت را
فرصت ، برای کشتن و پیدا شدن هست
گم کرده ای ، در ناامیدی ، باورت را
ای عشق، از دستِ تو ! هر کاری می آید
دیدیم اسم ِ اعظم ِ انگشترت ! را
...........هشتاد و پنج........
من عاشق ِ آن زلفِ پر یشان ، شده بودم
بر سفره ی شبهای تو مهمان شده بودم
گر راه به برگشتن من ، بسته نمی بود
از عشق ِ تو صد بار ، پشیمان شده بودم
در گوشه ی زندان تو بی جرم ، گرفتار
مظلوم تر از یوسفِ کنعان ، شده بودم
تو رفتی و بی تابش خورشیدِ حضورت
من سرد تر از حالِ زمستان ، شده بودم
در کوچه یِ میخانه یِ چشمانِ تو هرشب
معروف تر از نعره یِ مستان ، شده بودم
ابرویِ تو انگیزه یِ دین باوری من
در سایه ی این قبله ، مسلمان شده بودم
.............هشتاد و شش........
ببین چه می کشم ، از دست آشنایی تو
گذشته است از اندازه ، بیوفایی تو
غلام ِ قافله را ، با محبت تو چه کار ؟
هزار قافله سا لا ر ، شد فدایی تو
ببین چه کرده ای این کشتی بلا زده را
به گِل نشست ، دل از دستِ نا خدایی تو
چگونه خانه ی عشق ِ تو را، بیابم من
که ماه گم شده ، در ظلمت جدایی تو
تو آن کبوتر ِ بی اعتنا به پروازی
که می شود دلِ هفت آسمان، هوایی تو
هنوز از سر ِمن ، دست بر نمی دارند
نگاه هایِ اثر بخش ِ ابتدایی تو
............هشتاد و هفت.........
کشاند در دلِ من عشق ، پای طوفان را
شکست کشتی ِ طاقت بر یده ی ، جان را
خبر از اشک ، فقط چشم های من دارند
همه از ابر بپرسند ، حالِ باران را
نکش به خانه ی قلبم ، امید را ای غم
نمی کشند در آئین عشق مهمان را
کتابِ گیسوی او را ، دلم کنار گذاشت
نخواند هیچ کس ، این قصه ی پریشان را
نداشت مثل ِ من ،این روز گار مجنونی
هزار مرتبه گردیده ام ، بیابان را
بس است این همه در من شکستگی ، ای عشق
ببند با نفست دست های طغیان را.
..........هشتاد و هشت........
یک وعده ات انگار شکوفا شدنی نیست
صد عنچه ی باغ تو یکی وا شدنی نیست
تا از دل من دل بکند ، خار جدایی
بی قافله سا لاری گل ها ، شدنی نیست
یک روز ، اگر هست جدایی من و تو
روز ی ست ، همین روز ، که فردا شدنی نیست
مجنونم و در کنج دلی تنگ گرفتار
یک خانه ی کم حجم ، که صحرا شدنی نیست
لطفت چه کند ؟ قافله ی تشنگی ام را
یک قطره ناچیز ، که در یا شدنی نیست ؟
یوسف محک نفس تو در مملکت مصر
بی وسوسه ی عشق زلیخا ،شدنی نیست
............هشتاد و نه.............
گم می کنم ، بدون تو ! هر روز ، راه را
نگذار ! مرتکب شوم ، این اشتباه را
عمرِ ندیدنِ تو ! برایم ز یاد شد
باید شکست فاصله ی ، سال وماه را
تار یک می شود دل من ، بی حضور او
لطفی کن و ببخش به این خانه آه را
عمرم به شب گذشت و سیاهی ِ دور یت
مهمانِ چشم من نکند ، صبحگاه را
خورشید تو کجاست ؟ که تا رونقی دهد
این روز های بی هیجانِ سیاه را
از عشق، توبه هیچ بنی آدمی نکرد
تکرار می کنند همه ، این گناه را
.............نود .............
بر باد می دادی ، تمام دودمانم را
برداشتم ، از خانه ی عشق تو جانم را
خانه خرابت می کند آخر ، غرور تو
بر روی دیوارت ببین خط و نشانم را
هر شب دعایت می کنم ، تا در امان باشی
من بسته ام بر روی نفر ینت دهانم را
در سطر اول ، قصه ی من را ، رها کردی
ای کاش می خواندی تمام داستانم را
دیگر نخواهد دید آب خوش ، گلوی من
در سفره ی اندوه بگذار ید ، نانم را
پرواز من ، در دستِ غم هایت گرفتار است
هر روز می بندند ، راهِ آسمانم را
هر وقت می خواهم بگو یم ،از بدی هایت
افسونِ چشمان تو می بندد ، زبانم را
...........نود و یک.........
آیینه ی رفتار ، زلیخا شده بودم
یک مصر ، پر از خواهش بیجا شده بودم
بر سنگ زده ،شیشه ی خوش نامی خود را
بد نام تر ین آدم ، دنیا شده بودم
در روح من ، امواج هوس گرم تلاطم
انگیزه ی طوفانی ، در یا شده بودم
دیوانه تر ، از روح بیابانی مجنون
آشفته تر ، از گیسوی لیلا شده بودم
یک واژه ی ، بیگانه ی ، مفهوم ندیده
هر جور ،دلت خواسته ، معنا شده بودم
طوفان شدنت باعث پر پر شدنم شد
با شوق نفس های تو ! من وا شده بودم.
...............نود و دو.............
