افق ماندگار

سلام دوستان

از اين پس مسافر مشرق با نام واقعي اش مي نويسد اما در

جايي ديگر ، قريب به پنج سال است كه مسافر مشرق با ايجاد

اين وبلاگ ، شخصيتي خود ساخته و مستقل داشته است باور

بفرماييد او گاهي به حرف  من هم گوش نمي كرد و هر آنچه را

كه مي پنداشت  نيكوست ، انجام مي داد اما هر كجا كه باشد

با شماست  و يقين بدانيد كه تا كنون بي نقاب نيز به ملاقات 

شما آمده است .  به هر نحواگر رنجشي ازاو به دل داريد  به

بزرگواري خود حلالش كنيد ، از دوستان  عزيز انتظار دارد

چنانچه  در وبلاگ جديد او را بانام واقعي اش  شناختيد راز نگه

دار باشيد  مسافر دوست دارد براي هميشه به خاطره

ها بپيوندد  

 خود از همه بيشتر دلتنگ مسافر مي شوم پنج سال با او

زيستن  مرا دلبسته  كرده است شعري از  خانم قاسمي نژاد

بخوانيد كه بي مناسبت نيست با اين وداع

از دود بدم مي آمد از همان كودكي

اما وقتي تو رفتي

دلم مي خواست ، تمام جاده ها را دود مي گرفت  

در امتداد ساحل دريا دو رد پا

ردي از انتهاي جهان تا ...دو رد پا

از سنگفرش ترد خيابان گذشته است

تا قاب عكس خالي بابا دو رد پا

سارا كنار واژه ي بابا به خواب رفت

شهري به خواب رفت و حتا  دورد پا

از دفتر رياضي سارا عبور كرد

پشت سر علامت منها  دو رد پا

دريا سكوت كرد صدايي شنيده شد

و بعد ، انار داد به سارا دو رد پا

دريا سئوال كرد و يكجا جواب داد

تمام پاسخ دريا را دو رد پا

وبي صدا گريخته از كفشهاي گنگ

خود را كشانده تا لب دريا دو رد پا

از بازتاب ساحل دريا گذشته است

تا سطح سبزي مرجانها دو رد پا

شايد كه در مقابل دريا نشسته است

يا رفته است تا ته دريا دو رد پا !

كفشي كه خواب ديد ، ودريا به خواب رفت

از ابرها چكيد ، و تنها دو رد پا

در تورهاي ماهي ها صيد مي شود

كفشي به شكل ماهي ها با دو رد پا  ...

سرگشته ی کوچه های سرگردانیم

هر تکه ی ما به گوشه ای افتاده ست

جا  مانده ی   روز تلخ     بمبارانیم   

                                                             استاد نوروز قادری                         

درميان صفحات شعري كــه در چند سال اخير در مطبوعات به چشم مي خــورد صفحه ي پــنجره ي آبي

بدون شك از بهترين ها وشايد بهترين آنها بوده است .دوست بسيار عزيزم جناب آقاي موسوي مسئوليت اين صفحه را بر عهده داشتند اما حيف كه بنا به دلايلي  اين صفحه بسته شد و براي هميشه دوستداران شعر وادب را وداع گفت . مسافر مشرق وبـــــلاگ پنجره ي ابي رابـــه پاس يادو خاطره ي اين تلاشگر عرصه ي ادبيات بنيان نهاد چنــد سروده از اين عزيز بي ادعـــا دراين وبـــلاگ به ثبت رسيده است. 

درست است كه از انگشت هام

ماهي مي ريزد و

از پلك هام ستاره

 باور كنيد اما

 نام كوچكم دريا نبوده و

سوسوي هيچ فانوسي

 نسبتي ندارد با تاريكي ام

 آسمان

به كلاغ ها بگوييد

اينقدر به دامن توري ام نوك نزنند

از من تا شرجي

صدها قايق برنگشته و

هزاران آواز در گلوگاه فاصله انداخته

به ترك خوردگي دست هام نگاه كن

من بيشتر انار اتفاق

 مي افتم

                                             طيبه . نيكو

عاشقم !عاشق ستاره ی صبح

عاشق ابرهای سرگردان

عاشق روزهای بارانی

عاشق هر چه نام توست برآن

عاشق ستاره ی صبح

عاشق ابرهای سرگردان

عاشق روزهای بارانی

                                                  فروغ

ساكت نشسته اي به گمانم مسافري

همزاد بالهـاي سپيـد مهـاجري

بي بي غزل ! گرفته دلت؟ نه صبور باش

مي دانم اينكه خسته ترين شعر شاعري

مي دانم اينكه بغض تمام وجود توست

تنها تويي كه كشته ي درد معاصري

بي بي غزل! كتاب كبود دل مرا

امشب ورق بزن كه خودت خوب ناظري

                                                             عليرضا آبده

افق ماندگارراباغزلي ديگر از دوست عزيزآقاي(( فريد بنو)) مزّين مي كنيم

شقايق ماند ويك آيينه يعني هيچ         كمي دق ماندويك آيينه يعني هيچ

جنين كــال فريادش وصـد جيغٍ          خلايق ماندويــك آيينه يعني هيچ

قدم زد ساعتم اما كمـــي سوزٍ           دقايق ماندويــك آيينه يعني هيچ

وپشت پنجره حــالا اتاقــي  از           حقايق ماندويــك آيينه يعني هيچ

درون مــد چشمانش فقط نقشٍ           سه قايق ماندويك آيينه يعني هيچ

باران ببار! آرام ونه تند

ببار بر روي دلهاي سرد

ببار بر روي دلهاي سرد و سياه

اگرچه، تو خود نيز، سياه دلي !

اما 

ببار،اي باران...!

آقا كورش عزيز اين قسمت از شعر شما قابل تامل بود. منتظر اثار بهتري از شما هستيم 

با تشكر از شاعر گرانقدر جناب اقاي ((فريد بنو))غزلي ديگر از ايشان را در افق ماندگار پرواز مي دهيم.

هنوز پنجره ام در غروب بود اما

دوباره قصه درآن گنبد كبود اما...

زني هميشه مسافر، غريب بودو فقط

دو چشم منتظرش در همين حدود اما...

چقدر جاي تو حالا كنار من خالي ست

و بغض آمدنت پشت اين وجود اما

كنارآينه كم كم دو چشم مي خنديد

و  روي صورت بانو غمي كبود اما...

تو را زلالي اين جاده باز خوش خبر است

شكفته سايه ي من،عاشقي كه پشت دراست

غزل به پاي كبوتر ندوخته ست كسي

به جز كلام همان شاعري كه منتظر است

قطار سبز اجل وار روي ريل رسيد

و واگني،كه پُر از مرگِ تلخِ يك نفر است

دوشنبه مثل گلي در اتاق پرپر شد

همان غزل، غزلي از تو هم كه بكر تر است

به ساعتي كه گل انداخته نگاه نكن

كه مرگ، در كلماتم هميشه غوطه وراست ...

                                                               فريد.بنو

دركف دست من

سه خط ديده مي شود:

يكي درازو پر پيچ وخم

به انگشتان لاغرم مي پيچد

كسي ايستاده و

براي نخستين بار دست تكان مي دهد

لازم نيست بگويم چه وقت باريدم

از چشم تو

با بوي سيب  و

چند قطره شعر

لازم نيست بگويم كجا

من از دست تو افتادم

با درخت ...

آن دوديگر

يكي مي بست دست وپاي كودكي ام را

انگار كسي در من مي گفت :

((با تركه هاي خيس انار

كتكم بزنيد !))

آستين من هنوز

بوي گريه مي دهد

با ليواني از روياهاي خيس در دست

پلك مي زند

رو به كوچه اي ناتمام ...

خط سوم،دره اي عميق

شكافي ژرف تا روياهاي من

تمام اسمان آن را پرنمي كند

بر لب پرتگاه

كسي ايستاده است و

براي اخرين بار

براي من دست تكان مي دهد

                                                بهزاد .وزيري

سه نقطه چين، دوخطِ تيره روي پيشاني

خطي ز صاعقه وروزهاي طوفاني

خطي عميق، خطي عشق...سالهاي سكوت

خطي كه زندگيِ سبزِ مردِ باراني...

علامتي كه تعجب نمود درَ چشمت

علامتي كه عمود است روي حيراني

كروشه باز كه گلهاي خشك مي گفتند

زحرف هاي تو با لهجه هاي عرفاني

كروشه بسته، سؤالي براي فرداها

ز ماه نيمه شبي را كه روي ايواني

دو نقطه: باز شد از هم، دو منحني و سكوت

كه پرَ گرفت به لحني كه شعر مي خواني

سه نقطه چين، دوخطِ تيره روي پيشاني

خطي... 

                                                    بابك لاجورد      

كجاست جاي تو در جمله ي زمان كه هنوز ...

كه پيش از اين؟كه هم اكنون؟كه بعدازآن؟كه هنوز؟

وبا چه قيد بگويم كه دوستت دارم؟

-كه تا ابد؟كه هميشه؟كه جاودان؟كه هنوز؟

سؤال مي كنم از تو: هنوز منتظري؟

تو غنچه مي كني اينبار هم دهان ،كه هنوز...

چقدر دلخورم از اين جهانٍ بي موعود؛

از اين زمين كه پياپي...وآسمان كه هنوز...

جهان سه نقطه ي پوچي است ، خالي از نامت؛

پراز((هميشه همينطور))از((همانكه هنوز))

همه پناه گرفتند در پسِ ((هرگز))

وپشتِ(( هيچ ))نشستند از اين گمان كه(( هنوز))...

ولي تو ((حتماً))ي واتفاق مي افتي !

ولي تو ((بايد))ي اي حسِ ناگهان كه هنوز ...

* *

در آستان جهان ايستاده چون خورشيد؛

همان كه مي دهد از ابرها نشان كه هنوز...

* * * 

شكسته ساعت وتقويم،پاره پاره شده

به جستجوي كسي،آنسوي زمان،كه هنوز...

                                                                  محمد سعيد ميرزايي

من جاي(( تو)) امروز(( شما ))مي گويم 

ازحادثه ي فاصله ها مي گويم

در واژه ي ((تو))خون صميمي جاري ست

لايق به ((تو))نيستي ((شما))مي گويم

                                                            مسعود .حاكم زاده

در مرگ خويش زاده شدم درشبي بلند

مثل تمام حادثه هايي كه مرده اند

درجشن زاد- مرگ من وهر چه بي كسي ست

بيست وچهار بار بخوان گريه را بلند

سارا! به من نگاه نكن،زنده مي شوم

چشمت سياه تر! درِ اين چشمه را ببند

سارا! شكنجه عين گناه است. توبه كن

سارا! دروغ چشم توام من، به من نخند

من خنده دار شدم، مرده- زنده ام

سارا! به من كه مرده ام از عشق ، دل نبند

                                                             هليا .پاييزان

پرسيدم : چقدر دوستم داري؟

گفت : اندازه ي ستاره هاي اسمان

به اسمان نگاه كردم

ستاره اي نبود!

                                 و.تركاشوند

به خودت گفتي :

(( افتابي خواهد بود

شايد همين فردا

افتابي بي منت

كه سبز را سبز تر مي كند و

سياهي را مي كشد

نمي كشد !

به كناري مي نهد ))

به خودت گفتي :

(( باراني در راه است

به زلالي خود باران

كه هر چه فاصله را

خواهد شست

وتو را به تو خواهد رساند ))

گفتي :

(( رنگين كماني ...

كه فرزند ناگاه

افتاب و باران است

با كلماتم بالا مي روم

وفرود كه بيايم

بهشت زيرپاي من است))

بهشت توآرزوهايت بود

ونوميدي، دوزخي مضاعف

خورشيد به خاطر تونمي تابد

باران، نرسيده، باز گشته

و رنگين كمان

هرگز به دنيا نخواهد آمد

بايد با ماه حرف بزني

وكلماتت را جايي دفن كني

در چاه زنخدان حافظ

چاه يوسف يا رستم

شايد هم درسياه ي عميقي

كه كوفه را هرشب

تاب مي آورد!

                                                               (هليا.پاييزان )

اي همدم شبانه از ان روزها بگو

اين جا به جز من و تو كسي نيست ،ها!بگو

چشم تو در تلا طم فريا د ها رهاست

نامحرم  است واژه بيا بيصدا !بگو

گفتي:دگر به اخر اين خط رسيده ايم

گفتم :بيا شروع كن از ابتدا بگو

تاريكم اي عزيز بيا روبروي من

همچون دريچه باز شو از روشنا بگو

از افتاب واينه ،از اسمان واب

اين نوشخنده هاي زلال خدا بگو

اين روزها چقدر به بن بست مي رسيم

از خاطرات كوچه ي بي انتها بگو

ما هر دومان تبسم يك زخم كهنه ايم

ان روزها ،دوباره از ان روزها بگو

                                                         م.ر.روزبه

چقدر من بد شعر مي نويسم

وپاره مي كنم ياد داشت هايم را

تاچند بايد من در حمام باشم و

تيغ بزند مچ د ستم را

بايد چه قدر من ديوارهاي اتاقم را

با رنگ هايي كه از رنگ فروشي قرض كرده ام

خراب كنم

چقدر بايد من ديوانه باشم

هيچ كس مرا دوست ندارد

ومن چقدر بايد صبور باشم

چقدر شانه هايم بايد بلرزد

زماني براي مستي اسب ها

زماني براي تنهايي خودم

تاچند بايد منتظر گوزن ايستاده در اسفند

باشم

وكفش هايم جفت شود پشت سرم

من چقدر ديوار به سرم بزند

ببخشيد!سرم به ديوار...

چقدر من گرسنه ام مادر!

وزشت حرف مي زنم با پدرم

لطفا بخريد كتاب شعرم را

من برادر دختر كبريت فروشم،اقا!

كريسمس تان مبارك ،خانم!  

                                               ب.وزيري

ترانه ي زير ترانه ي زيبايي ست كه از احساس وتصويرسرشار است تا اخر ان را بخوانيد

دنيا يي كه شب تا به صبح تو رو فراموش مي كنه

خس خس سينه ي تو رو شب تا سحر گوش مي كنه

هر گلي رو بو مي كني ، به بوي خردل مي زنه

زل مي زني به اسمون پنجره تاول مي زنه

ها مي كني رو به خودت اينه ترك بر ميداره

هزارو يك تيكه مي شه اينه كه طاقت نداره

چه جور چشاتو نبينه چشات به اينه جون داده

اينه اي كه همين ديروز جووني تو نشون داده

اتاق و زخمي مي كني خاطره ها تو جون نده

بادو به اتيش مي كشي پيرهن تو تكون نده

تو ارشي كه جون شو تو چله ي كمون گذاشت

سياوشي كه خو ن شو رو د ست اسمون گذاشت

تو پهلووني نفس يه اژدها سوزونددت

تو اخرين حما سه اي كه هيچ كسي نخونددت

واسه خدا كاري نداشت تا يه شبه خوبت كنه

صبور نازنين من مي خواست كه ايو بت كنه

تو مشتريت كس ديگه ست اينجا خاطر خوا نداري

تو يو سف عزيز من اما زليخا نداري

سوختن و ساختن كه مي گن هفته و ماه و سالته

تو بي خيالش نشدي مرگه كه بي خيالته

دم تو سوز غصه وبازدمت دود غمه

هر نفسي كه مي كشي شبيه تيغ دودمه

پرنده اي ولي نشد به اسمون سر بكشي

تو مثل ققنوسي بايد بسوزي تا پر بكشي

نه سنگري ،نه دشمني ،اما هنوز تير مي خوري

از خاطرات غرق مه زخم زمين گير مي خوري

عكساي كهنه رو ببين، خنده و سادگي و خاك

سنگر وتيرو تركش و چفيه و مهر و پلاك

تا چشم به هم زدي همه دوستات پيش خدا بودن

خنده شونو تو عكس ببين دوستات فرشته ها بودن

توهم فرشته اي ولي با سرفه هاي شعله ور

تو هم فرشته ایولي فرشته ي بدون پر

                                                                            م . مرداني

وقتي تو را به جرم دلت دار مي زنند 

آيينه هاي عاطفه زنگار مي زنند

آنسوتر از سكوت توصد كركس سياه

برپيكر سپيد تو منقا ر مي زنند

ميراث باستاني شرقي ترين طلوع

دركوچه ها غروب تو را جار مي زنند

تو مي روي و در دل پسكوچه هاي عشق 

با بند بند زخمي تو تار مي زنند

ماييم وشانه هاي كبودي كه بعد تو

بي تكيه گاه تكيه به ديوار مي زنند 

           سروده اي از شاعران تركيه

وقتي بچه بودم ودر كوچه فرفره مي چرخاندم

          مادرم مي گفت :

                             پسرم بزرگ شود پاشا ميشود

                                                من بزرگ شدم ولي هنوز در كوچه فرفره مي چرخانم

           باداسب است

           گوش کن چگونه مي تازد

           ازميان دريا ازميان اسمان

           مي خواهد مرا با خود ببرد : گوش كن

           چگونه دنيا را به زير سم دارد

           براي بردن من

          مرادرميان بازوانت پنهان كن

          تنها يك امشب

          انگاه كه باران

          دهان هاي بي شمارش را

          بر سينه دريا وزمين مي شكند

         گوش كن چگونه چهارنعل مي تازد

         براي بردن من

        با پيشاني ات بر پيشاني ام

        با دهانت بر دهانم

        تن مان گره خورده

        به عشقي كه ما را سر مي كشد

        بگذار باد بگذرد ومرا با خود نبرد

        بگذار باد بگذرد

        با تاجي از كف دريا

        بگذار مرا بخواند ومرا بجويد

        زماني كه ارام ارام فرو مي روم

        درچشمان درشت تو

        وتنها يك امشب

        درانها ارام ميگيرم عشق من

                                                                        پابلو نرودا

دوباره منظره اي از عبور لك لك ها

دوباره اه دوباره غم چكا وك ها

به دور حجم تنم قد كشيدو بالا رفت

تمام خاطره هايم شبيه پيچكها

به ياد كودكي افتاده ام كه مي رفتم

به هر كجاي زمين پابه پاي اردكها

كه ميگرفت ؟يقينا خود خودم بودم

كه مي گرفت كلاه ازسرمترسكها

وبا نگاه خودم كودكي م را ديدم

كه مي گذشت به همراه بادبادكها

نشسته ام به كناري واشك مي ريزم

به ياد دختر همسايه وعروسكها

                                                      ياسر .گ