چقدر زمان زود میگذره، بین خاب و بیداری بودم که یهو نمیدونم از کجا یاد وبلاگم افتادم اومدم دیدم که خیلی وقت پیش اینجا چیز نوشتم، چقدر خسته و ناامید بودم اون روزا، خدایا همه رو ب آرزوهای قلبیشون برسون ، ممنونم ازت
+ تاریخ پنجشنبه ۱ مرداد ۱۴۰۵ | ساعت17:25 | نویسنده
|
سلام خدای مهربونم،عصرت بخیر،سرت خلوته؟ حوصله دو کلوم حرف داری؟ یه دقه گوشتو بیار باهات حرف دارم،گوش کن ببین دارم چی میگم بهت بیا تمومش کن باشه؟خسته شدم انقد قلبم اومد تو دهنم، تا حالا احساس تموم شدن کردی؟ تموم شدم دیگه
_بیا دلمون رو به دریای دورتری بزنیم ناخدا
+ تاریخ جمعه ۲۱ دی ۱۴۰۳ | ساعت17:41 | نویسنده
|
وقتی نبودی،نبودنت همه جا بود، ی کم زودتر بیا،نمیشه؟
+ تاریخ سه شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۳ | ساعت18:24 | نویسنده
|
بچه که بودم میخواستم ابر شوم،از حیاط خانه به آسمان نگاه می کردم و از ابرهای سفید سوالات زیادی میپرسیدم.جواب نمی دادند و رد می شدند.بعد ها از سرم افتاد و هر کسی می پرسید می خواهی در بزرگسالی چکاره باشی، جواب پرتی میدادم.اما هرگز نگفته بودم سنگی صبور و تسلیم در شب کوهستان، هرگز. این اتفاقی بود که بعد ها افتاد .
پ ن , دارم میرم شروع کنم، خدایا لطفا آخرین بار باشه،میشه تمومش کنی؟
+ تاریخ پنجشنبه ۱۳ دی ۱۴۰۳ | ساعت18:0 | نویسنده
|
حدود ده دوازده سال میشه اینجا چیزی ننوشتم ، اخیرا احساس نیاز ب نوشتن میکنم، ی وبلاگ بی نام و نشون ب نظر انتخاب خوبیه، میخاستم یدونه جدیدشو درست کنم که حوصله اونم نداشتم، چن روز پیش اومدم مطلب قبلیای اینجا رو خوندم ،نوشته هایی که انقدر با وسواس انتخابشون میکردم ب نظر خیلی بی خاصیت میان ، باید پاکشون کنم ولی قبلنا زمان زیادی پاشون گذاشتم پس منصفانه نیست ، ی خاطره دور از بچگیم یادم اومد که قلفتی پوستمو کند و اشکمو درآورد، لعنت به این زمان که ب بازیمون گرفته،بگیرم بخابم که فردا باید بازم ماسکمو بزنم و برم بین آدما
+ تاریخ چهارشنبه ۱۲ دی ۱۴۰۳ | ساعت21:59 | نویسنده
|
دلمــ
برآے تـــ ـــو تنگـــ شدهـ استــــامآ
نمے دآنمــ چ ِ کآر کنمـــ ...
آرآمـــ مے گریمــ
حآل ِ آدمے رآ دآرمـــ ،
کهـ مے خوآهد بهـ همسر ِ مردهـ اش تلفن کند
امآ نمے کند
چرآ کهـ بــ ِ خوبے مے دآند
در بهشتـــ گوشے هآ رآ بر نمے دآرند ....
ـ رسول یونآن
+ کآش دنیآ ، جآے امنے بود ، آنوقتـــ از رؤیآهآیمــ برآیتــ مے گفتمـــ ....
+ تاریخ چهارشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۲ | ساعت22:8 | نویسنده
|
تـــ ــو از رنج هـآے من برآے فرآموش کردنتـــ چیزے نمے دآنے
هیچ کس نمے دآند
...
مثل ِ یکـــ پلنگــ ِ وحشے بآ خودمــ دستـــ و پنجهـ نرمــ مے کنمـــ
خودمــ بآ خودمــ حرفــ مے زنمــ و مے گذآرمــ یکــ دیوآنهـ کهـ خودش رآ بــ ِ زور در سرمـــ جآ دآدهـ نصیحتمــ کند
شبـــ هآ
این شبــ هآے تآریکــ ِ طولآنے ِ بے پدر
حرفــ هآے تــ ــو
آخرین حرفـــ هآے تـــ ـــو
شکل ِ یکــ سگــ ِ هآر مے شوند
سگے کهـ وحشے تر از قبل
وجود ِ نآزکــ ِ مرآ ، مے درد و مے درد و مے درد
و من بآز هر شبــ بیشتر دوستــــتــــ دآرمــ ــــ ــــــ ...
و صبح کهـ خستهـ و دلتنگـــ و کلآفهـ بیدآر مے شوم
هنوز آرزو مے کنمــ فرآموشتـــ کنمــــ ...
چنگـــ مے زنمــ بِـــ تَهـ مآندهـ ارآدهـ اے کهـ دآرمـــ
بــ ِ آخرین قطرهـ هآے غرورمـــ التمآس مے کنمـــ
التمآس ... التمآس ... التمآس
کسے ، چیزے ، نیرویے بآید مرآ از مرآجعهـ
از تکرآر ِ یکـــ اشتبآهـ بآز دآرد
کسے بآید منعمــ کند از این عشق
از این حس ِ مسمومـــ
از این حقآرتـــ ِ پے در پے کهـ تــ ــو دچآرمـــ مے کنے
کسے بآید مرآ از این وآبستگے
از این دلبستگےِ بیهودهـ ے شرمــ آور نجآتـــ دهد
آهـ بیزآرمـــ از خودمـــ
بیزآر ....
ـ نیکے فیروز کوهے
پــ ، ن : گآهے بــ ِ آخرین پیرآهنمــ فکر مے کنمــ ، کهـ مرگــ در آن رخ مے دهد ....
+ تاریخ چهارشنبه ۱۱ دی ۱۳۹۲ | ساعت21:13 | نویسنده
|
نبودنتـــ رآ
هیـــــــچکس نمے فهمد
جز
عینکے
کهـ از تـــ ـــو بـــ ِ جآ مآند
و هر روز
دنیآ
از پشتش
کوچکــــ
و کوچکتـــر
مے شود ....
ـ رآحلهـ ترکمن
پــ ، ن : قلبـــمـ ، مثلهـ قبرمـ ، فقط جآے یهـ نفرهـ ....
+ تاریخ شنبه ۱۶ آذر ۱۳۹۲ | ساعت21:40 | نویسنده
|
گفتهـ بودے برگــ ِ چنآر
شبیهـ ِ کفــ ِ دستـــ استــــ
تآ دستــ ِ مآ رآ بگیرد
و بآلآ ببرد
حآلآ
در برگــ ریز ـ پآییز ـ بے تـــ ـــو
قدمــ مے زنمــ ...
این برگــ هآے خشکـــ
دستــ هآے زمین شدهـ اند
و من ِ بے تــ ــو رآ
بــ ِ آغوش ِ خآکـــ مے خوآنند ....
ـ جوآد نوروزے
پ ، ن : منمــ ، پر ِ افتآدهـ ے پرندهـ اے ، کهـ پروآز کردهـ استـــ ....
+ تاریخ جمعه ۱۰ آبان ۱۳۹۲ | ساعت19:53 | نویسنده
|
حآلآ دیگر
یکــ خط در میآن گریهـ مےکنمـــ
حآلآ دیگر
شآنهـ هآیمــ صبور تر شدهـ اند
و بآ هر تلنگری کهـ گریهـ مے زند،
بے جهتـــ نمے لرزند
انگار دیگر هیچ اتفاق عآشقآنهـ اے
از چشمــ هآیمــ نمے افتد
و پآییز من
اتفآق زردے ستــــ
کهـ مے توآند
نآگهآن در آغوش هر فصلے بیفتد
حآلآ تــ ــو هے بهـ من بگو
بهـــــآر مے آید ....
ـ نسترن وثوقے
پــ ، ن : هوآشنآسے انگآر نمے دآند ، یکــ گوشهـ شهر ، هر شبــ بآرآنے ستـــــ ....
+ تاریخ شنبه ۳۰ شهریور ۱۳۹۲ | ساعت22:4 | نویسنده
|
مثلــ ِ همینـ گلــ ِ سرخــ ِ لیوانــ نشینــ
کــ ِ پیشــ از پریروز شدنــ ِ امروز
میــــ پژمـــرد ....
