دیده از فرت پریشانی دل گریانه
آسمان بقض چنان کرده که سیاه بارانه
گل لاله که عروس بزم چمن دیروز بود
سر بر آورده ز سنگ و بسی حیرانه
قمری عاشق که نشان از دل و دلبر دارند
سر فرو کرده به منقار که این زندانه
همه در ماتم این ره پریشان احوال
شکفه داریم ز هستی خدایا ظلم بارانه
پری تیزهوش
اردیبهشت 400
ببار ای عشق, گذر بر حال ما کن
که پر شورم من از عشق و ترانه
جوانی را گذر کردم به غفلت
ندانستم دمی, نیست این فسانه
به راز هستیت, چون آزمودی
دمی فرصت ندادی عاشقانه
پری تیزهوش
اردیبهشت 400
من و خلوت عاشقانه, با تو
من و مستی و غزل و ترانه با تو
چه خیال باطلی بود غم, زمانه خوردن
بگریزم از غم و سر نهم به شانه تو
همه عشق ومستیم من, به برم گیر و می نوش
که امان نداده این دهر, به من و فسانه تو
پری تیزهوش
اردیبهشت 400
دلم بردی به دیدارت در آن شب
درون مرده ام را زنده کردی
دوای هر دلی عشق است و مستی
تو امید را به لبخند زنده کردی
بدنیا, عشق و مستی آرزوم بود
عجب معجونی از عشق هدیه کردی
پری تیزهوش
اردیبهشت 400
ساغری بشکسته ام ساقی بیا جامم بده
زان می ناب کهن, لبر یزم کن و کامم بده
تا بسوزانم غمم را ز آتش هجران دل
پر کن از باده صبوحم ساغر و جامم بده
پری ت 1396
تو نشسته در خیالم
من و حسرت جدایی
تویی آن نگین نا یاب
که به دل نشسته ای ناب
برد از دلم قراری
به شبم, ستاره ای باش
که امید راهواری
منم اون رود خاموش, که هوای رفتنم هست
نه خروش و نغمه دارم, نه به سر بود, قراری
به کجا روم من, که بگیرد این دل قراری
پر ی مهر 1400
ساقی اون جام می نابت کو
او که بی خود, کندم از دل رسوایم, کو
آن سه تاری, که مرا مست و پریشان سازد
مطربش, با می نابش, ساقی و جامش کو
کس ندانست که پس, لحظه فردایش, چیست
آن گل خوش رنگ و رو آن بت رعنایش کو
تاب گیسویش که مست از همه دنیایت کرد
جام دست که بود و زلف پربشانش کو
ما خرابیم از این دغدغه دنیایئ پست
صنم و زاهد و مطرب و مینایش کو
پری تیزهوش
اردیبهشت 400
گفتمش عشق تو بیمارم کرد
گفت, تو بگو با دل بیمار, من چه کنم
بوسه ای داده و مجنونم کرد
گفتمش با دل زار و پریشم چه کنم
عاشقی پیشه به کرد و بیش گرفتارم کرد
پری تیزهوش
اردیبهشت 140
با تو در کوچ سفر, همه نورم همه شور
بی تو درجاده عمر, همه تاریکی و کور
بی تو فرسودم و نالان بگذشت عمر گران
با تو مستی و صفا بود همه عشق و همه شور
پری تیزهوش
ساغری بشکسته ام ساقی بیا جامم بده
زان می ناب کهن, لبر یزم کن و کامم بده
تا بسوزانم غمم را ز آتش هجران دل
پر کن از باده صبوحم ساغر و جامم بده
پری ت 1396
