روزگار غریبیست نازنین

یک روز سرد درسال 1392

یک  لکه کثیف میان اینهمه زیبایی ...

امام رضای 5 - تاج محل - 103

خسته تر از آنم که بگویم عمق خستگی هایم را ... من چشم دیدن

 خوبیهایتان را ندارم ... اعتراف میکنم.

من از ذهن درگیری تراوش شده ام که هیچگاه هیچ کسی را به خلوت

سیاهش راه نداد.

من خطری برای هیچ کس ندارم...آرامم.

من سالهاست که خودکشی میکنم تا ما را نبینم .

من  بیمارم.

برای موندن عطرت درای خونه رو بستم

                                 تو فکر کن حال من خوبه  تو فکر کن با کسی هستم

ترانم روی لبهاته صدامو با خودت داری

همین خوبه که میدونم واسه من وقت میذاری

با موسیقی ِ من گرمی با موسیقی ِ من سردی

چقدر زیبا شدی از وقتی شالت رو عوض کردی

نگاهت میکنم هر بار برام نایابتر میشی

نگاهت رو که می دزدی ازم جذابتر میشی

چقدر خوبه که مغروری چقدر خوبه که آرومی

کنار این همه جذابیت انقدر خانومی

چقدر خوبه که میدونم تو هم دلتنگ من میشی

تو داری خالق زیباترین آهنگ من میشی

جهان من

من به خال لبت ای دوست گرفتارشدم                  تو که خود خال لبی ازچه گرفتار شدی؟

من به دستهای خدا خیره شدم ... معجزه کرد

فقر ...

ميخواهم  بگويم ......

فقر  همه جا سر ميكشد .......

فقر ، گرسنگي نيست ،

عرياني  هم  نيست ......

فقر ، چيزي را  " نداشتن " است ،

 ولي  ، آن چيز پول نيست .....

طلا و غذا نيست  .......

فقر  ،  همان گرد و خاكي است كه بر كتابهاي

 فروش نرفتهء يك كتابفروشي مي نشيند ......

فقر ،  تيغه هاي برنده ماشين بازيافت است ،‌

كه روزنامه هاي برگشتي را خرد ميكند .....

فقر ، كتيبهء سه هزار ساله اي است

 كه روي آن يادگاري نوشته اند .....

فقر ، پوست موزي است

كه از پنجره يك اتومبيل به خيابان انداخته ميشود .....

فقر ،  همه جا سر ميكشد ........

 فقر ، شب را " بي غذا  " سر كردن نيست ..

رخصت ...

سلام . این پست هم تکراری بود ... نگاه به گذشته قشنگه حتی اگه

به قیمت تکرار باشه

چند روز پیش یه تکرار تو زندگیم بوجود اومد که باعث شد چند دقیقه

زندگیمو تو مخم مرور کنم ...رسیدم به یه هیچ بزرگ

با خودم گفتم بیست و اندی از عمرم رفت ... چشم بهم بزنم بیست و اندی هم

میره و باید تو تنهایی خودم بشینم و منتظر عزراییل باشم

فکرش هم سخته ... بعدش هم تموم .

ما هستیم که تغییر کنیم ... که تغییر بدیم  مگه نه؟

وقت طلاست

دلم خوش نیست،مدتهاست مادر

گل دلبند تو تنهاست مادر

چرا در پای او آبی روان نیست

چرا اطراف او صحراست مادر

قناری های محبوبش کجایند،

قفس؛این قصه ی دنیاست مادر!

…

چرا رویای ما رویاست مادر

چرا فردای ما فرداست مادر

نگو این سرنوشت ماست مادر

نترس از هجوم حضورم..چیزی جز تنهایی با من نیست........!

... همه گفتن

                            ولی خب ... عیبی نداره

همه حرفاشون دروغه

.

.

.

                                         تا ابد اینجا میمونم ...

سلام  هارولد

شنیدی میگن کم بخور همیشه بخور؟ این واسه اینجور جاهاس که اینجوری سه نکنی ... که کردی

ولی باز دمت گرم همین سوتی ای که دادی هم واسه خودش فاز مثبت داشت

اونروز تازه یادمون افتاد خدایی هست ... کلی التماسش کردیم که نکنیا ....

نمیدونم از دعای ما بود یا خنگ بازیه تو ولی نشد .

البته اینم بگم دو ساعت قبل از زمان مقررت برق منطقه مون رفت ... با خودم گفتم کلیدو زدن ...

حالا که نشد ... واسه خودت میگم تو هم جای گراند فادر مونی خوبیت نداره تو این سن و سال

مردم چی میگن؟

Flashback

برام راهی نمی مونه ...                                                         

 به جز رفتن به این بن بست

برم دنیا تموم می شه ...                                                         

          برم میمیره هر چی هست

           امروز دوباره دلم شکست ،

                           از همان جای قبلی !!! کاش می شد آخر امروز نقطه گذاشت

یه سوالی از این بچه هایی که تک و توک لطف میکنن و  بهم سر میزنن دارم و امیدوارم جواب بدن : 

         هر قومی هر حزبی هر جامعه ای تا الان یه چراغ هدایت واسه خودشون داشته .

                         به نظرتون چراغ هدایت این چند ملیارد جمعیت کره زمین تو سال ۲۰۱۱ چیه؟

بعضی وقتا دوست دارم شعرای تکراری بخونم ... الانم همون بعضی وقتاس

می‌روم شاید کمی حال شما بهتر شود

می‌گذارم با خیالت روزگارم سر شود

از چه می‌ترسی؟ برو دیوانگی های مرا

آن‌چنان فریاد کن تا گوش عالم کر شود

می‌روم، دیگر نمی‌خواهم برای هیچ کس

حالت غمگین چشمانم ملال‌آور شود

ماندنم بیهوده است، امکان ندارد هیچ وقت

این من‌ِ دیرین‌ِ من یک آدم دیگر شود

                                نمی دانم مسیحی یا که ابلیسی برای من ؟!!!

کسی این روزها گم می شود در لحظه های من

کسی این روزها کم می شود از قلب من کم کم

کسی این روزها نم می شود چشمش برای من

نگاهش میکنم ,هرچند دور از چشم من باشد ..

.

صدایش می زنم, می لرزد از زنگ صدای من !!!

هزاران شیطنت می بینم و دم بر نمی آرم

فقط با خنده میگویم:  نگاهش کن, خدای من ...

       احساس کردم این پست بدون تصویر باشه بهتره

اینو از وبلاگ http://parvanebanoo.blogfa.com/ برداشتم . شعرای جالبی داشت

دو تا از دوستان کامنت گذاشتن فقط راه جواب دادنو نذاشتن

خانم ندا صارمی وبشون فیلتر بود

آقا یا خانم آشنا هم که ادرس نداشتن

این راه ارتباطیه قطع نشه بهتره ها

  یک حس جدید و ناب و مبهم هستی                                                  

                 بر زخم زمانه دست مرهم هستی

 گفتم که شریک زندگی ... ، اما تو ...                                                                 

                                                              تنها بت لا شریک عالم هستی

عکسایی که تو نظرم بود فیلتر بود ... اینی که تو نظرم نبود فیلتر هم نبود

معنیش اینه که باید از این استفاده کنم دیگه...؟!

          به تماشا سوگند

                                و به آغاز کلام

                                                 و به پرواز کبوتر از ذهن ...

                                                                                     واژه ای در قفس است ...

یک نفر دلتنگ است... یک نفر می بافد... یک نفر می شمرد ...یک نفر می خواند...

.

.

.

 زندگی یعنی: یک سار پرید

               ... از چه دلتنگ شدی؟

    و کاش ساقی ما می بگرداند

            که در خماری ما قصه هاست پنهانی

امسال هم گذشت و دلي شعله ور نشد

 
چشمي براي غربت آيينه تر نشد

دیگر چه فرق می کند

تلفن همراهم در جلوی چشمم باشد

یا در جیبم

و یا در کشوی میز؟!

   کلاس ساکت ،

       بدون تخته ی گچی ،

       بدون معلم و بدون هم کلاسی ،

       بدون کتاب فارسی با عکس چند مداد رنگی روی جلدش

       کلاسی بدون سطل اشغال که با کاغذهای مچاله ات پرش کنی

       نه از مهر صد افرین خبری هست و

       نه از مدادی که تا تهش را بجوی و طعم خیس چوب را

       مزه ، مزه کنی  ...

        کلاس ساکت ،

        کلاسی که در سکوت غربت گم شده و

        هر ثانیه درسی بهت می دهد که تا ابد فراموش نکنی ،

        بی معلم ، بی گچ ، بی تخته سیاه

        کلاس ساکت ، اما پر از هیاهوی افکار

        کلاسی پر از بغض خفته ...

کار رهگذر عبور است

گاهی برمی گردد ...

                                                                                        ... گاهی نه

قطار می رود

فکر میکردم انسانیت همه جای کره زمین انسانیته

غلط کردم ... همین

عکسی درمورد غلط کردم پیدا نکردم ... حالا یه بارم بی عکس بریم چی میشه؟

نیست خیلی مخاطبم داریم

سگی

 من که همه چیمو از دم باختم اینم روش

بازم گم و گیج و تلخ و بی هویتم

سگی

همتون گم شید لطفا ... میخوام انار بلومبونم

بخوان ما را
منم پروردگارت
خالقت از ذ ره اي نا چيز
صدايم كن مرا
آموزگار قادر خود را
قلم را، علم را، من هديه ات كردم
بخوان ما را
منم معشوق زيبايت
منم نزديك تر از توبه تو
اينك صدايم كن
رها كن غير ما را، سوي ما باز آِ
منم پرو د گار پاك بي همتا
منم زيبا، كه زيبا بنده ام را دوست ميدارم
تو بگشا گوش دل
پرورد گارت با تو مي گويد
تو را در بيكران دنياي تنهايان
رهايت من نخواهم كرد
بساط روزي خود را به من بسپار
رها كن غصه يك لقمه نان و آب فردا را
تو راه بندگي طي كن
عزيزا، من خدايي خوب مي دانم
تو دعوت كن مرا بر خود
به اشكي يا صدايي، ميهمانم كن
كه من چشمان اشك آلو ده ات را دوست ميدارم

طلب كن خالق خود را
بجو ما را تو خواهي يافت
كه عاشق ميشوي بر ما
و عاشق مي شوم بر تو
كه وصل عاشق و معشوق هم
آهسته مي گويم ، خدايي عالمي دارد
قسم بر عاشقان پاك باايمان
قسم بر اسب هاي خسته در ميدان
تو را در بهترين اوقات آوردم
قسم بر عصر روشن
تكيه كن بر من
قسم بر روز، هنگامي كه عالم را بگيرد نور
قسم بر اختران روشن، اما د ور
رهايت من نخواهم كرد
بخوان ما را
كه مي گويد كه تو خواندن نمي داني؟
تو بگشا لب
تو غير از ما، خداي ديگري داري؟

رها كن غير ما را
آشتي كن با خداي خود
تو غير از ما چه مي جويي؟
تو با هر كس به جز با ما، چه مي گويي؟
و تو بي من چه داري؟هيچ!
بگو با من چه كم داري عزيزم، هيچ!!
هزاران كهكشان و كوه و دريا را
و خورشيد و گياه و نور و هستي را
براي جلوه خود آفريدم من
ولي وقتي تو را من آفريدم
بر خودم احسنت مي گفتم
تويي ز يباتر از خورشيد زيبايم
تويي والاترين مهمان دنيايم
كه دنيا، چيزي چون تو را، كم داشت
تو اي محبوب تر مهمان دنيايم
نمي خواني چرا ما را؟؟
مگر آيِا كسي هم با خدايش قهر ميگردد؟
هزاران توبه ات را گرچه بشكستي
ببينم، من تو را از در گهم راندم؟

اگر در روزگار سختيت خواندي مرا
اما به روز شاديت، يك لحظه هم يادم نميكردي
به رويت بنده من، هيچ آوردم؟؟
كه مي ترساندت از من؟
رها كن آن خداي دور
آ‌ن نامهربان معبود
آن مخلوق خود را
اين منم پرور دگار مهربانت، خالقت
اينك صدايم كن مرا،با قطره اشكي
به پيش آور دو دست خالي خود را
با زبان بسته ات كاري ندارم
ليك غوغاي دل بشكسته ات را من شنيدم
غريب اين زمين خاكيم
آيا عزيزم، حاجتي داري؟
تو اي از ما
كنون برگشته اي، اما
كلام آشتي را تو نميداني؟
ببينم، چشم هاي خيست آيا ،گفته اي دارند؟
بخوان ما را
بگردان قبله ات را سوي ما
اينك وضويي كن
خجالت ميكشي از من
بگو، جز من، كس ديگر نمي فهمد
به نجوايي صدايم كن
بدان آغوش من باز است
براي درك آغوشم
شروع كن
يك قدم با تو
تمام گامهاي مانده اش،با من

 نمیدونم اگه برگردیم عقب                                                

                                     دل طوقی واسه کی پر میزنه

اگه فرمونو یه شب دوره کنن                                        

                           چند تا چاقو پشت قیصر می زنه

نمی دونم اگه برگردیم عقب

داش آکل به عشق کی سر می کنه؟

اگه رستمو ببینه روی خاک

پشتشو بازم به خنجر می کنه؟

         پای روضه ی خودت گریه نکن        

 وقتی گریه ننگ مردونگیه    

دوره ای که عاقلاش زنجیرین                                

                  سوته دل شدن یه دیوونگیه

این روزا دوره ی غیرت کشیه

کی می دونه قیصر این روزا کجاست

بکشی و نکشی می کشنت

این جا بازارچه ی آق منگلی یاست

من هنوزم نگرانم که تو حرفامو ندونی

این دیگه ...