eshghe talkh

ای دل غافل...

می شنوید...؟
صدای لبیک روضه می آید و نوبت بر حزن مقدس شد.
ما با اشک چشم خویش غسل تطهیر می کنیم و با لباس سیاه عزا احرام می بندیم و مُحرِم نگاه حسین(ع) می شویم و نیت می کنیم کربلا را به طواف چشمانمان بسپاریم.......

سرگردانم

در کوچه های تقدیر

نمی دانم کجایم

این می دانم که گم شده ام

حتی نمی دانم کجا

من خودم دیدم

زمان کوچکی به فاصله یک نگاه

نام و نشانم را دزدید

بعد ها شنیدم

دیرگاهیست بی نام و نشانم

من گم شده ام

کودکی هستم هزار ساله

مظلوم و معصوم

با پیراهنی که به رنگ بختم به تن دارم

کنار آرزوهایم

در گذرگاه سرنوشت

دراز کشیده ام

در دستانم یک مشت خاطره است

شاید با این نشان پیدایم کنی

قامتی دارم که انگار فقط او مرا می جوید

دلم هم که در دور دستها جا مانده

می گویند زیاد دور نیست

همین نزدیک است

از پا افتاده

خسته شده و ایستاده

اگر آمدی

اگر می جویی مرا

سر راهت ، دلم را با خود بیاور

تویی که مرا در می یابی

دریاب مرا

من از این پس به همه عشق جهان میخندم

به هوس بازی این بی خبران میخندم

خنده تلخ من از گریه غمنگیز تر است

کارم از گریه گذشتست و به آن میخندم