حكايت دل...!

ما و شیطان باهمیم اندر بدن 
می رویم از این جهان در یک کفن 
ارزش انجا بین ما ن گردد عیان 
آشتی هرگز نباشد در میان 
نفسمان باعقلمان را بنگریم 
پیروی از عقل باشد افضلیم 
نفسمان مارا ره شیطان برد 
عقلمان بر روشنیها بنگرد 
نفسمان گوید بیا لذت بجوی 
عقلمان لذت بسازد ابروی
نفسمان مارا به ظلمت میکشد
عقلمان هرچه بدی را میکشد 
نفسمان از عشق معنا غافل است
عقلمان عاشق نباشد عاقل است
گر شناسی عشق را از سر حق 
نکته را تفسیر سازی صد ورق 
عشق حق شیطان برون سازد زتو 
برتنت پوشی زعشقش رخت نو‌
عشق حق باعاشقش ان می کند
عقل و شیطان هردو حیرا ن میکند 
عاقبت شیطان بمیرد در بدن 
عشق ماند روح مان در یک کفن 
لیک باشد سرنوشتت دست خویش 
هر عمل از ما بماند بیخ ریش 
هر رهی را عاقبت یک منزله 
از کسی هرگز نمی باید گله 
ما همه این نکته می دانیم وبس
حیف ما را می برد هرجا هوس 

هرزمان مشغول اندر گفتگو

یافتم جاي خدارا در دلم

غير دل جايي نكردم جستجو 

هردر بسته به رويم واكند 

او مرا ره مينمايد مو  به مو 

هركجا هركار من با ياد اوست 

باشد از او جان و مال و ابرو 

شاهد گفت و عمل انديشه ام 

او بوَد ، بيند مرا از روبرو

هيچم وهرانچه دارم زان اوست 

اوكند برمن اجابت آرزو

بي توكل يك دمم ارام نيست 

باتوكل يَم كنم از آب جو

سويلدي دينيم نمازيم ليلادي 

عشق ليلا مجنوني اتميشتي مست

توشموش الدن بيلمدي جام الست

سجده وردي ليلا نيدرگاهينین

ايلييه درمان اوركده اهينه 

سويله دي يارب نييه خوار ايله دين ؟

بير بيله عشقه گرفتار ايله دين 

ليلا نين عشقيله وردين باده ني 

زاره گتدين سن مني افتادني 

ليلانين عشقينن اوخ وردين منه 

پارچالانديم عشقينه دوزدوم گنه 

من يورولدوم گل اورك قان ايتمه سن 

مجنونام ديوانه مجنون اينمه سن 

اوينامام داي عشقينن بسدر منه 

ليلاني آل عشقي ني كسدر منه 

حق ديدي مجنون سنين ليلان منم

قان كيمين جانين ده من گيت گَلده يَم 

ليلانين دردين اولونجه ساخلادين 

اما حقي گورماقا گوز باغلادين 

عشق ليلاني سنه من ويرميشم 

سن منيم سن ، من سني دينديرمیشم

عشقنن من چوللَره سالديم سني 

ايستديم عاقل اولان سن گور مني

ليلانين يوزلرجه ادين سويله دين 

يانديم اّما سن مني دينديرمه دين 

ليلاني جان تك سيننده بسله دين 

بوگجه مجنون مني سن سسلَدين

من بيليرديم قاپيما گَلَّن چالان

ايستيرن محرم اولان مَنَّن قالان

ايندي گور ليلا سني خوار ايلَميش 

اوتلي بير عشقه گرفتار ايله ميش 

مَنَّن اول گور من سني شاه ايله رم 

ليلا لار ديدينده چون ماه ايله رم

گويدن اوت آلميشدي چوللرده داغي 

چوخ گوزل بيرمنظره گوردي گوزوم 

تعريفه گلمز اونا چاتماز سوزوم 

نعمتي الله دوزولموش يان يانا 

لذَّتي يوز زَل زَله سالميش جانا 

گوي گوي اولموشدي بولوت قيپ قيرميزي 

داغدا قار ، چوللرده اومدورموش ،بيزي

چوخ گوزل گوردوم گوني باتميش چاقي 

حيران ايتميشده گوزي ديل دوداغي 

آغزيمي اچديم گوزي من باغلاديم 

شوكر ايديپ چوخ لذَّتيمدن اغل

دوسلاري سالديم اوركدن ياديمه 

آرزي ايتديم ،گَل شريك اول شاديمه 

عاشقم برخويش ،در حد جنون 

عشق تو پروده ام در سينه من 

عشقم از،ان رو شده بر خويشتن

باتوام چون بامني هر روز وشب 

هم درون دل شدي هم ورد لب

عشق تو اندر دل من خانه كرد 

ارزش عشقت مرا دردانه كرد

هيچكس چون تو نمي داند مرا

پيش خود چون تو نمي خواند مرا

برقضاوت مينشينم با خودم 

درهواي تو بخود عاشق شدم

چونكه بودم ويژه از مخلوق تو 

خود بفرمودي منم معشوق تو 

هرچه ميسازي و قبلا ساختي 

كل عالم بهر من پرداختي 

اين منم از ديد نازت ويژه ام 

باتو من ناديدنيها ديده ام 

انچه ميبينم نمي ايد به وصف 

غير رويت كل عالم كرده حذف 

من به خود ميبالم از احساس خويش 

پر زبار از سوي تو در ساق و ريش 

 97/10/7

ساعت ٦ صبح
روز يكشنبه ١٥/٩/٩٤

اصلا نه خواهم خواب را

بيداري ام ده اي خدا

اين دل مكن از خود جدا

من عاشق دل سوخته

چشمم به لطفت دوخته

جز تو نه خواهم هيچ كس

غير از تو مي باشد هوس

نوري بتابان بردلم

بهر خودت كن خوشگلم

در نزد تو خواهم پناه

من را براي خود بخواه

 هرگز نكن بر خود وِلم

دور از تو من خاك و گِلم

احساس نرمم از تو است

اين دل بيادت هست مست

 باياد تو اشکم چو قند

 اي درد تو هم دلپسند

 اين بنده را از خود مران

هرلحظه را بامن بمان

 اي جان فداي يك دَمَت

صد سر دهم بر مقدمت

از قلب من بيرون مرو

 بامن نشين در رو برو

من با نگاهت زنده ام

 از عشق تو اكنده ام

جارو نمودم اين دلم

 از بهرتو اي خوشگلم

اي از عزل تك يادگار

بذر خودت در دل بكار 

كه اين دنيـــا نمي ارزد به كـــاهي

گرانتـــر از شكســـت دل نبـــاشد 

به پيـــش حق ازان بدتر گنـــاهي 

مكـــن كــاري كه بعداز تو بمـــاند 

همه زشتــي هــمه ننگ و ســياهي 

همه بــــدها هــمه خوبـــان برفتند 

ببين عمر كـــدامي شد تباهی

چرا لـــوّامه و عمّاره ماندن 

نشايد عقــل را مـــاندن دوراهــي 

چنـــان روشـــن بـــود راه حـــقيقت 

كـــه در ظلـــمت شبــي درنــور مــاهي

گـــدايـــي چـــون كنـــي از دســت محــبوب 

دراين دنيـــا و درعُــقبي تو شـــاهي 

محرم ماه خون امد دوباره

دو دست بر سينه و سر بي شماره

صداي وا حسينا وا حسينا

به هر كوي وبه مسجد برقراره

حسين را بار ديگر مي شناسيم

كه او در كربلا در كارو زاره

حسين با زخم سر لبهاي تشنه

گلو از زخم خنجر پاره پاره

سرش در خانه خولي تنور است

بدن در زير اسبان گشته پاره

علي اصغر گلويش تير خورده

نمانده جز شهادت راه چاره

شهيد هفتادو دو تن داده بر دين

درخشد زينب انجا چون ستاره

حسين را چونكه سر بر نيزه كردند

چوشاهد زينب اورا سوگواره

چنان خُطّابه اي سر داده زينب

يزيدو كاخ ظلمش لرزه داره

فقط زخم حسين بر روي سر بود؟

حسين ازكل عالم تشنه تر بود ؟

گلويش را براي چي بريدند ؟

مگر اورا چه چيزي توي سربود ؟

نياز او چه بوده در دو عالم ؟

حسين از مال دنيا بي ثمر بود ؟

شنيدم صد يزيدش وعده داده

پذيرش بود او را بي ضرر بود

حسين را درد مردم رنج ميداد

نصيحت مردمان را بي اثر بود

حسين از حال مظلومان عالم

ميان ظلم و جور او با خبر بود

از ان رو سازش اورا ننگ بوده

بديده حق وباطل چون بصر بود

بيا دقت كنيم اعمال وي را

كجا زخم سرو تن در نظر بود

روز عــــرفـــه نـــيـــايــشـــم بــود 

از محـــضر حـــق یه خــواهــشم بـود

گفـــتـم كــه خـــــدا مــــرا رهــا كــن

پــــايـــم ز هـــــمــه قـــــيـود واكــــن

پــايـــم بنــمـا بـه عشــــق زنـجــير

معشـــوقه تـــو بـاش وبنــده نخـجيـر

بــگـــــذار در آن هــــــــــوا کــه دارم

 ســــر بـــر درو درگـــــهـت گـــــذارم 

 اي جـــان و تـنـــم كــه بـــوده از تــو

 از غـــــــيـر خــــــــدا زدوده از تــــــو

 مـن لــذت عـشـــق در تـــو ديــدم

 در دل گـل عشـــق از تـــو چـيـدم 

 بـــوده بـــه دلــم هــر آنــچه ،دانــي

 از درگـــه خــــود مــــــرا نـــــرانــــی

 مــــــا را نــبـوَد بــه جـــاي مــنــــزل

 جـــــز درگـــــه تـــــو كــجـــا رود دل

 بـــا يـــــاد تــــــو دل بــگـــيـــرد آرام 

 يـــاد تــــو دلـــيـل شــــادي كــــــام

 گفتـــا تــو بـــــرو بـــه مــــردم آويــز

 بـر نـيـــكـي خـلــق مــا تـــو بـرخــيز

 چــون كلــــيد مـــا بــــدســت آنــان

 در واكـــنَــدَش بـه مـيــــهـــمــانـــان

 گـــر نيـــكـــی مردمـــان نـمـــائـــی

 آســوده بــدان كـه عـشـــق مــائی 

چرا برنَــفسِ عمّــاره اســيريــــم

علــی را بنــگريم الـگو بــگيريم 

چو نَفــس از هرگُــنَه محدود كرده  

كه خـــود تســليم تـک معبـود كرده

ميــــان بنـــدگــانِ ايـــــزدِ پــاک

عـــلي ازخــاک،خــود رابـرده افلاک 

نباشـــد مثـــل ومــانند از حــقيقت 

علــــی را درشـريــعت در طــريـقت 

علــــی در عــالم خــلقت بــهاراست

كه نــامــش شيـــعيان را افتــخاراست

به دنــــيا آمـــده در خـــانه ی حــق  

پيــــمبر را شـــده او يـــار مطــلق

گل اســلام ازو ســـيراب گشـــته 

از آن دلـــــها بــــر او بيــتاب گــشته

پــدرها ، مردهــا ، بزرگ وكــوچک 

شـــــما را روز ميــلادش مــبارک

زنان زيبائے هردو جهانن

براي زندگي مانند جانند

درون خانه هاچون شمع سوزند

تمام زندگي برهم بدورند

به نقش مادران ازحق نشانه

به پيوند اورند اعضاء خانه

بسورند و بسازند از همه سو

نيارند خم زسختيها به ابرو

همه  معمار باشند زندگے را

كنند تدريس رسم بندگے را

همه نورند و عشق وشادمانے

ازو گيرد خلايق جاودانے

بياد روز زن يا روز مادر

بود تبريك ما برهردو سرور

مادر است در دوجهان سرورما

گويش و رويشِ ما حاصل ازوست

دين وايمان جهان كامل ازاوست

اوبوَد سمبل زيبايے وعشق

معني اصل وفاداري وعشق

اوخدا هست ويا سايه ی او

انبياء امده در سايه ی او

اونشان داده خدا را به جهان

انبياء از غم مادر نگران

خاك پايش بكنم سرمه به چَشم

تا خدارا نشوم مايه ي خَشم 

امر حق بوده رسولش بنوشت 

بي حضورش نشود باز بهشت

زهر در ســــوي تو نعمـــت ببـــارد

ز نـاشكـــري شـــود نعمــــت گريـــزان

در روزي شـــود از پـــايه لـــرزان

زبـــان شكــــر داور را خـــوش آيد

به اطميــــنان نفســـت ميـــفزايـــد

بــــه ناشكــــري ضعـــــيف النـــفس گـــردي

گــــرايد كـــلّ اعمـــالت به ســـردي

ز شكـــرت ميرســــــد هــــر آنچــــه خـــواهي

ز نــا شكـــري پديـــــد آيـــد تباهي 

در جــــــيب خــــدا باز اســـت بـــاشـــكر

نبــــيند خــير كـــارش فـــرد نـــاشــــكر

خلاصـــــه شكــــر ســــــازد زنـــــدگي را

تكــــامل ميرســــاند بندگــــي را

كـــه در خـــون شهـــيدانش پـــيام اســت

چه آناني كه  خــون برخــاك دادنــــد

چـــه آنـــاني كـه سيـــنه چــــاك دادنــد 

چـــه آنـــاني كه در عزّت نشــستند

گروهــي را به خـــواري در شكــــستند

گروهـــي كـــه اسيـــري بر گزيــــدند

به ديـــده مـــرگ را هـــر لحظـــه ديــــدند

گـــروهي با شــــهادت شـــاد گـــشتند

ز دام دنيــــوي آزاد گشــــتند

هــم آنـــاني كــــه با ذلـــت نمــــاندند

كــــساني كه به زحـــمت خطـــبه خـــواندند

به مـــا گفتنـــــند مـــــا روشــــــــن ببــــينيم

گــــلي از بــــاغ باطــــل بر نچـــــــينيم

اي كـه تـو  جـــاني تــو ســري ديـــده اي

شــكـر ، مــــرا هــر چـه پــسـنديـده اي

آنـــچه كــه دادي نــــگنــجد بــه فــكر

اي كـــه تـــو شــــايـــسته تـريني به ذكـــر

روز و شـــب از يـــاد تـــو زيـــنت گـــرفت

نــــفس عـــدالت ز تـــو بـدعــت گـــرفــت

اي كـــه تــــو زيـــبا تـــر زيـــبا  رُخــان

اي كـــه تـــو لازم بـــه هــــمه مثـــل جـــان

وصـــف تـــو كـــس را نـــبود در تـــوان

ذكــــر تـــو گــــويد هــــمه ي اين و آن

كــــل جـــهان گــــوشه اي از رحـــمتت

گـــردش دنـــيا نـــبــود زحـــــمتت

زره ز لـــطفت به دل انـــداخـــتي

از مــــن كوچــك تو چــه ها ســـاخـــتي

يك دم از اين حـــال كــه مـــن دارمــي

كــــل جهان را به دمي دادمي

جــز تــو كـــسي نـــيست دريــن جان و تن

ارزش ايـــن حـــال تــو دانـــي و من

وه چــه روزی بود ايــن روز غــدير

شــد معـــرف بر هـــمه مـــرد دلــير

روز روشــــن شـــدن كــــل امـــور

شيـــعيان را هـمه معــنا شــده جــور

ليـــــك دســتور خـــدا شــد عمــلی

تا نشــان داده شـــود دســت عـــلی

راه تكــــميل شـــود بـــعد رســـول

بـــا فداكــــاري زهــــرای بــطول

پيشـــوايـــان همــه فرزنــد عــلی

در زمـــين نــور خــدای ازلـــی

از غـــدير امــده اين هديــه به ما

پس مبـــارك بود اين عيــد شــما

لــحظه هايــت همــه اعيـــاد بود

دلــت از هر چــه غـــم آزاد بود

تندرست هـر لــحظه ات پــر خـنده بـاد

روزت از ديـــروز هــا بـــهتر بــود

كارهــايـــت مــثبت و نـــعمت زيــاد

درد و رنــجت كــم بــود دلــخواه تــو

غــصه هايت گم شود چون برق و بــاد

در ميــان خـــلق همچــون جــان شوي

ســـايه ي حــق بر سـرت عزّت زيـــاد

لطف خدا شامل حال من است

از غم و از درد رهايم تن است

اين همه نعمت كه به من داده است

شكر توانم ، نه زبان الكن است

نيست جدا لحظه دل از ياد او

كرده مرا از همه آزاد او

عشق خدا داده تكاني مرا

غير درش نيست مكاني مرا

عاشق گيسوي سياهش شدم

محو رخ و چهره ي ماهش شدم

آنچه ببينم نتوان ديد كس

عمق وجود است نباشد هوس

حال كنم با دل و دنياي خود

كس ندهم راه به روياي خود

خوشـــا به حـــال مستان كه جرعه برگرفتند

غــبار برگـرفته ، به ســـوي دوســــت رفتــند

خـــوشا به آن نگـــاهي ، كه نيك و بد بديده

ميـــان بـــاغ و بســـتان ، گـل صيــــام چيده

خوشــــا بحال نفسي ، كه از خودش بريده

خوشـــاپرنده اي كه ، به اوج خـود رســـيده

خوشا به مرد خسته،كه خويشتن شكسته

چه بار خـوب و سـنگين ، براي خويش بسته

خوشــا بحال آن دل ، كه خانه ي خــدا شد

در اين بـــهار قــــرآن ، ز معصيت جــــدا شد

چو رخـــت بست ماهِ ، صــيام و ماه قـــــرآن

قبــــول بـــاد عبـــادات ، به بارگــاه يـــــزدان

تبــــريك باد فطــر و ، عيـــد بهـــــار دل هـا

زيبــــا بود هميشــــه ، عمرت مثال گل هـا

تو بگشاي سمع و تو بشگاي بصر 

شوي پخته اي جان دل اي پسر

تفكر نياز است در زندگي

بجا آوري رسم در ، بندگي

تمام من و ما ز فكر حاصل است

گله غير خود از همه باطل است

هر آن كشته اي  آن درو ميكني

ز فكرت جهان زير و رو ميكني

به افكار گر نيك و سنجيده اي

به چشم خدا هم پسنديده اي

پس افكار شايسته در پيشه كن

تو قبل از عمل خوب انديشه كن

چون آبي كه ريزد نيايد به جمع

نشايد بد آيي به ديد و به سمع

بغير از عشق و لطف و مهرباني

بيا با همدگر از عشق گوئيم

نه كه از كار هر كس عيب جوئيم

كه هر كس را هنر در ذات خفته

خدا در گوش هركس راز گفته

اگر با عينك خوش خلق بيني

تو از تك تك تواني گل بچيني

ولكن بد زني عينك به چشمت

گرفتارند انسان ها به خشمت

اگر زيبا اگر زشت است دنيا

نتايج حاصله از ديده ي ما

به خوش بيني اگر عادت نمائي

يكي از بهترين خلق خدائي

رمضان آمد و مهمان خدا

شد مهيا كه كند عشق و صفا

رمضان آمد و كم شد خور و نوش

ديده از ديدن هر بد تو بپوش

رمضان آمد و انديشه نكو

كن زبان قفل و سخن پوچ مگو

رمضان آمد و در ماه خدا

فكر و دل را بكن از كينه جدا

رمضان آمده تا فاصله ها

كم شود بين من و ما و خدا

رمضان آمد و بين حسن جمال

تا رسي از من و مائي به كمال

رمضان آمده ما پاك شويم

همه از خاك بر افلاك شويم

تمام مشقهاي ما غلط بود

كسي داني كه مشقش را بلد بود؟؟

سوار فاتح از ما قهر كرده

عمل ها زندگي را زهر كرده

كلاس اولي استاد ما شد

جواني پير از افكار ما شد

چرا آن مرد در باران بيايد

كدامين آدميت در گشايد

هزاران سال بايد منتظر بود

كه شايد كم شود اين اتش و دود

به دلها گر بجوشد انقلابي

كوير دل بگيرد چكه آبي

اگر اينگونه باشد مه درخشد

بيايد در جهان پاكي ببخشد