«چیزی شبیه زندگی»

.

چی فکر می کردیم ... چی داره میشه ؟!

حقیقت اینه که از دارِ دنیا، دیگه هیچی برام یاقی نمونده !

دیگه قیدِ همه چی رو زدیم و آرزومون شده فقط اینکه حالمون خوب باشه یا حداقل حالمون بد نباشه !

امیدوارم سال 403 بد نباشه برامون . ما که به آزادی نرسیدیم . امیدواریم هر کی که آزادی رو ازمون

گرفت نیست و نابود بشه.

بقیه ش زیاده گوییست . باشد که حالمان قدری بهتر شود و امید نیمه جانمان دوباره کمی احیا بشود. آمین .
.

صغحه 64

ناگهان به فکر وينستون خطور کرد که بدون شک يکي از همين روزها سايم را سر به نيست خواهند کرد. او خيلي باهوش است. خيلي روشن مي بيند و خيلي واضح حرف مي زند. حزب از اين جور آدم ها خوشش نمي آيد. او يک روز بخار مي شود و به هوا مي رود. اين موضوع را روي پيشانيش ميشد خواند.

صفحه 61

سايم با نوعي روشنفگري و تعصب کين توزانه به اعتقادات مرسوم پايبند بود. با رضايتي غرورآميز ولي ناخوشايند دربارۀ حملۀ هليکوپترها به دهکده هاي دشمن. يا محاکمۀ مجرمان فکري و اعترافات آنها و يا اعدام هايي که در سرداب هاي وزارت عشق صورت مي گرفت، صحبت مي کرد. در صحبت کردن با او بايد تلاش زيادي به خرج ميدادي تا وادارش کني از چنين موضوع هايي دست بکشد و به ريزه کاري هاي زبان نوين بپردازد که هم در آن تبحًر داشت و هم به آن علاقمند بود.

+ پست بعدی در تاریخ 20 تیر 402 - ساعت 00:00 ارائه خواهد شد.

صفحه 57

وينستون نمي دانست وايترز به چه دليل بدنام شده است، شايد به دليل فساد يا بي لياقتي بود. شايد برادر بزرگ صرفاً مي خواست از شر يک زير دست بسيار محبوب خلاص شود. شايد هم او يا يکي از نزديکانش به داشتن تمايلات بدعت آميز متهم شده بودند. ولي به احتمال قريب به يقين اين اتفاق فقط به اين علت افتاده بود که تصفيه و سر به نيست کردن يک بخش، جزء ضروري از سازوکار دولت بود. تنها سر نخ واقعی در کلمات «رجوع به ناشخص ها» بود که نشان مي داد وايترز قبلا مرده است. بدون شک وقتي که مردم دستگير مي شدند، چنين مسئله اي به فکر آدم خطور نمي کرد. بعضي وقت ها آنها را آزاد مي کردند و اجازه مي دادند يکي دو سال قبل از اعدام آزاد باشند.گهگاه نيز بعضي افراد که همه آنها را مرده مي پنداشتند ناگهان شبح وار ظاهر مي شدند و قبل از ناپديد شدن هميشگي، با حضور در دادگاه و شهادت خود پاي صدها تن ديگر را به ميان مي کشيدند. البته وايترز قبلا «ناشخص» شده بود. او ديگر وجود نداشت؛ و انگار هرگز موجوديت نداشته است. وينستون انديشيد تغيير دادن سمت و سوي سخنراني برادر بزرگ به تنهايي کافي نيست. بهتر آن ديد که سخنراني را به موضوع ديگري ربط بدهد که کلا بي ارتباط با مطلب اصلي باشد.

صفحه 55

در نهايت مغزهاي متفکري وجود داشتند که به شکلي کاملا مخفيانه و ناملموس تمام اين فعاليت ها را هماهنگ مي کردند. آنها بودند که با تنظيم خطوط کلي سياست ها تصميم مي گرفتند که کدام بخش از گذشته بايد حفظ شود، کدام يک تغيير يابد و کدام به طور کلي از صفحۀ روزگار محو شود.

+ پست بعدی در تاریخ 14 تیر 402 - ساعت 00:00 منتشر می شود.

صفحه 53

مثلا در اظهار نظر وزارت فراواني تخمين زده بودند که ميزان توليد پوتين براي يک فصل بالغ بر صد و چهل و پنج ميليون جفت خواهد شد. توليد واقعي شصت و دو ميليون جفت بود. ولي وينستون در بازنويسي، تخمين وزارت فراواني را به پنجاه و هفت ميليون تبديل کرد تا طبق معمول بتوانند ادعا کنند ميزان توليد از سهميۀ در نظر گرفته شده بالاتر بوده است. به هر حال هيچ کدام از ارقام شصت و دو ميليون، پنجاه و هفت ميليون و يا صد و چهل و پنج ميليون به حقيقت نزديک نبود. بلکه به احتمال زياد اصلا پوتيني توليد نشده بود. و به احتمال قوي تر هيچکس از ميزان توليد کفش اطلاع نداشت، اصولا براي کسي اهميت هم نداشت. تنها جيزي که همه ميدانستند اين بود که در هر فصل بر روي کاغذ تعداد سرسام آوري کفش توليد مي شد، در حالي که شايد نيمي از جمعيت اوشنيا پابرهنه بودند. در مورد ساير انواع واقعيت هاي ثبت شده نيز، چه بزرگ و چه کوچک، وضع به همين منوال بود. همه چيز در جهاني از ابهام کم رنگ ميشد تا جايي که حتي از درستي تاريخ روز نيز مطمئن نبودي.

+ پست بعدی در تاریخ 12 تیر 402 - ساعت 00:00 منتشر خواهد شد.

صفحه 52

تاريخ چيزي نبود جز لوحي رنگ باخته که مدام آن را پاک مي کردند و دوباره آن طور که لازم مي دانستند، بازنويسي مي کردند. با انجام اين کار ممکن نبود بتوان ثابت کرد دست کاري يا تقلبي صورت گرفته است. بزرگ ترين قسمت در بخش اسناد در برگيرندۀ افرادي بود که وظيفه شان جستجو و جمع آوري همۀ نسخه هاي کتاب ها، روزنامه ها و ساير اسنادي بود که تغيير يافته بودند و لازم بود معدوم شوند. اين بخش از اداره حتي از قسمتي که وينستون در آن کار مي کرد، بزرگ تر بود. نسخه هايي از روزنامۀ تايمز بود که به دليل تغيير صف آرايي سياسي، يا اشتباه در پيش بيني هاي بردار بزرگ بارها و بارها دوباره نويسي شده بود و هم چنان با داشتن تاريخ اصلي خود در بايگاني محفوظ بود و هيچ نسخۀ ديگري که با آن ها متناقض باشد، وجود نداشت. کتاب ها هم به همين ترتيب جمع آوري، بازنويسي و بدون استثنا مجداً چاپ ميشد، بدون اينکه حتي به تغييرات آن اقرار کنند. حتي در دستورهاي کتبي که وينستون دريافت مي کرد و همه را پس از رسيدگي بدون کم و کاست نابود مي کرد، هرگز چه به صورت صريح يا ضمني به سندسازي اشاره اي نمي کرند، هميشه اينگونه مطرح ميشد که جا افتادگي، اشتباه چاپي، خطا و يا نقل قول غلظي صورت گرفته است که صرفاً به خاطر دقت در درستي کار بايد تصحيح شود.

+ پست بعدی در تاریخ 10 تیر 402 - ساعت 00:10 منتشر خواهد شد.