حرفهایی هست که اگه الان بگم ممکنه به خامی و جوونی تعبیر و تفسیر بشه. حرفهایی هست که الان وقت گفتنش نیست.
ولی مطمئنم دو سال دیگه هم که پخته تر شدم،همین حرفایی رو میزنم که الان میخوام بگمو نمی تونم....ع.س.رها.1391/02/29
سد زنده اند ... بین من و تو
رودخانه ای که ازگیسوانت جاری بود
که ریزدردهایم را در خودم تثبیت کرده اند
پ.ن: عنوان پست بخشی از ترانه ای قدیمی است با صدای عباس مهرپویا
پ.ن.2: همیشه تشنه و غمگین... همیشه بی تو اسیرم
پ.ن.3: تو از قبیله ی لبخند، من از قبیله ی اندوه/ فضای فاصله صد آه.... فضای فاصله صد کوه...
==========================================================
"قبیله ی لیلی" ترانه ای قدیمی با صدای "عباس مهرپویا"
با آفتاب
هیچ نسبتی نداشت...
آفتاب،
خانه نشین شد
آفتابه،
رئیس جمهور
من،
شاعر
دیشب با همایون شجریان رفتیم عالم معنا و برگشتیم. جای همه ی شما خالی
کنسرت همایون شجریان و گروه سیاوش با نوازندگی سهراب پور ناظری ( تنبور و کمانچه) ، همایون نصیری ( ساز های کوبه ای) ، حسین رضایی نیا ( دف) ، حمید خوانساری (عود) ، اصغر عربشاهی (تار) ، مهیار طریحی ( سنتور) ، داریوش آذر( کنتر باس) ،و آیین مشکاتیان (تمبک و کوزه) دیشب،9 بهمن ماه، در تالار پردیس تربیت معلم یزد برگزار شد.
کنسرت شامل دو بخش بود. بخش اول موسیقی تریو تنبور و عود و کنترباس و سازهای کوبه ای و در بخش دوم، موسیقی سنتی ایرانی در آواز اصفهان و دستگاه نوا
همایون اشعاری از خیام، مولوی، حافظ، سعدی و هومن ذکایی خواند. (و چه خوب هم خواند!). تنبور نوازی سهراب پورناظری محشر بود!. رنگ آمیزی کنتر باس داریوش آذر هم دوست داشتم. موسیقی اصیل (و نه سنتی) ایرانی یعنی این. همه چیز خوب بود.
زمان...
مکان...
خاطره...
بخش هایی از اجرای همایون شجریان را اینجا و اینجا بشنوید
آیینه ها بی قرار... بی قرار... بی قرار تو هستند
باز آ که چشم انتظار... انتظار... انتظار تو هستند
این اس ام اس های سرگردان را
تحویل نگیر
بگذار کلمات
پشت بی تفاوتی نگاه سردت
یخ بزنند
آتشفشان
با سطلی آب
خاموش نخواهد شد
.
.
.
صفر نصهدو...
_ [مشترک مورد نظر شما دستگاه تلفن همراه خود را خاموش کرده است]
هراس های کوچک موری نسبت به بیماری اش رفته رفته رشد می کردند. آن روز، وقتی سرانجام توانستم با او به گفتگو بنشینم، از همیشه بیشتر سرفه می کرد. سرفه های خشک و غبارآلودی که با هر سرفه سینه اش تکان می خورد و به سمت جلو کشیده می شد. یک حمله ی وحشتناک نفس تنگی را پشت سر گذاشت و چشمانش را بست تا آرامش پیدا کند. من ساکت در برابر او نشسته بودم. فکر می کردم او تلاش سختی را گذرانده و ضروری است رفع خستگی کند. اما او در حالی که چشمانش هنوز بسته بود ناگهان پرسید:
- ضبط صوت روشن است؟
و من با شتاب دکمه ی دستگاه را فشار دادم و گفتم: بله،بله.
او همچنان با چشمان بسته ادامه داد:
- چیزی که امروز می خواهم انجام دهم این است که خود را از این رویداد و آنچه مرا درگیر کرده است، رها کنم.
- شما خودت را رها کنی؟
- بله، خودم را و این کار مهمی است، نه فقط برای من که دارم می میرم، بلکه برای کسی مثل تو که در کمال سلامت هستی. یاد بگیر خودت را از گرفتاری رها کنی، جدا کنی.
چشمانش را باز کرد، نفسش را بیرون داد و گفت:
- می دانی طرفداران بودا چه می گویند؟: به چیزی دل نبند، که هیچ چیز پایدار نیست.
من گفتم:
- صبر کن ببینم، مگر شما همیشه از تجربه و تحمل زندگی نمی گویی، تجربه ی همه ی هیجان های خوب، هیجان های بد؟
- چرا.
- خب پس اگر همه چیز را رها کنیم، چگونه می توانیم تجربه کنیم؟
- آهان، مِچ تو داری می اندیشی. جدا شدن، رها کردن، معنی اش این نیست که نگذاری رویداد یا تجربه در تو نفوذ کند، برعکس، بگذار کاملا روی تو اثر بگذارد. تو این طوری می توانی آن را ترک کنی.
- منظور شما را درک نمی کنم.
- یک هیجانی را در نظر بگیر، مثلا علاقه به کسی یا اندوه برای کسی که دوستش داری. یا آنچه که من الان درگیرش هستم، هراس و درد این بیماری کشنده. اگر از آن هیجان دوری کنی، هرگز نمی توانی خودت را از آن ها جدا کنی. سخت گرفتار ترس می شوی. ترس از درد. ترس از غم. تو از آسیب پذیری علایق خود می ترسی.
اما با پرتاب کردن خودت در این هیجان ها، و اینکه به خودت اجازه بدهی در آنها شیرجه بروی، به هرسو، حتی بگذاری آب از سرت بگذرد و آن را تمام و کمال تجربه و تحمل کنی، پی می بری درد چیست، پی می بری غم چیست، پی می بری عشق چیست. و تنها در این وقت است که می توانی به خودت بگویی، «خیلی خوب، من آن هیجان را تجربه کرده ام، آن را می شناسم، حالا نیاز دارم در این لحظه از آن بِبرَّم، جدا شوم».
موری از حرف زدن دست کشید و به من خیره نگریست. شاید می خواست مطمئن شود من حرف هایش را درک کرده ام یا نکرده ام. و سپس گفت:
- می دانم که تو فکر می کنی این فقط برای مردن است. اما بگذار باز هم به تو بگویم، وقتی یاد می گیری چگونه بمیری، یاد می گیری چگونه زندگی کنی.
"سه شنبه ها با موری"
" مچ آلبوم"
--------------------------------------------------------------------------------------------
پ.ن: سه شنبهها با موری (به انگلیسی: Tuesdays with Morrie) نوشتهٔ یک نویسنده آمریکایی به نام میچ آلبوم است که در سال 1997 منتشر شد و یکی از کتابهای پر فروش بودهاست. داستان کتاب واقعی است و درباره ارتباط Morrie Schwartz با شاگردش Mitch Album است. قهرمان اصلی داستان بیمار است، بیماری او بتدریج اعضای بدن را از کارمی اندازد و باعث مرگ سلولی بافتها و ماهیچههای بدن میگردد، موری مرگ را پذیرفته؛ او خواهد مرد اما در واپسین روزهای زندگی میخواهد به کمال برسد.
مسئله: عجله دارید.آب به جوش آمده، چای دم کشیده و میخواهید یک لیوان چای نوش جان کنید. روی سینک ظرف شویی ظرف های نشسته (شسته نشده،کثیف) خود نمایی می کنند. با یک دست قوری و با دست دیگر لیوان را گرفته اید. قوری را کج میکنید تا چای به سمت لیوان سرازیر شود، اما در همین لحظه درب قوری می افتد زمین و می شکند.
راهکار: برای ظرف های کثیف فعلا هیچ راهکاری نداریم. اما برای چای...
قوری را به آرامی تا نزدیکی صورت خود بالا بیاورید. پیشانی خود را به قوری نزدیک کنید بطوری که پیشانی شما با درب قوری مماس باشد. حالا با دست دیگر لیوان را به قوری نزدیک کنید و با خیال راحت چایتان را بریزید. . . نوش جان!
اسمش دریا بود
خودش فکر می کرد حوض کوچکی است،
لجن گرفته
من اما...
اقیانوس منجمد شمالی
صدایش می کردم
می خواستم آرام باشد
خودش نخواست...
و من باورم شد:
ترامادول که هیچ؛
مرگ موش هم می تواند دریا را بخشکاند!
دو خط موازی
در بی نهایت
به هم می رسند
منتظرت هستم...
جایی بیرون از صفحه مختصات...
در "بی نهایت"
پ.ن:
در هندسه اقلیدسی (مسطحه) دو خط موازی هیچگاه به هم نمی رسند. ولی در هندسه جدید (غیر اقلیدسی) دو خط موازی هم می توانند به هم برسند
http://physicstown.blogfa.com/post-6.aspx
http://www.cloob.com/answer/question/show/questionid/46248/curpage/2
مرا جمال هست و زشتی هست.جمال مرا مولانا دیده بود و زشتی مرا ندیده بود!
