نجـــــــــــــــــوای رهــــــــــــایی

اگر کمتر از چیزی ک هستند نگاهشان کنی،

آنهارا شکسته ای....

و اگر بیشتر از آن حسابشان کنی،

آنها تو را میشکنند....

بین ادم ها....

فقط باید عاقلانه زندگی کرد...

نه عاشقانه....

برایم مشخص کن ک این بار کدام سازت را کوک کرده ای تا برایم بزنی؟؟؟؟!!!!

میخواهم رقصم را با سازت هماهنگ کنم!

قایقت جا دارد؟....

من هم از همهمه ی داغ زمین بیزارم....

من میبافم....

او می بافد...

من برای او کلاه،تا سرش گرم شود....

او برای من دروغ ،تا دلم گرم شود.....

هر وقت گم میکنم راهم راه،اسمان را ، زمین را،حتی خودم را...

به مادرم نگاه میکنم.......

هر دو شکستیم،تو قلب مرا،من غرورم را...

هر دو رقصیدیم،تو با دیگری،من با سازهای تو....

هر دو بازی کردیم،تو با من،من با سرنوشتم....

و در اخر هر دو پی بردیم.....

تو به حماقت من و من به پستی تو

اری این شباهت های متفاوت هر روز اشکارتر میشود.....

و عجیب تر از آن است دوست داشته شدن …

وقتی می دانیم کسی با جان و دل دوستمان دارد …

و نفس ها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ریشه دوانده؛

به بازیش می گیریم هر چه او عاشق تر، ما سرخوش تر، هر چه او دل نازک تر، ما بی رحم تر.

تقصیر از ما نیست؛

تمامیِ قصه هایِ عاشقانه، اینگونه به گوشمان خوانده شده اند …

سراغ تورا از خدا میگرفتم

وگرسنگ بودم به هرجا که بودی،

سر رهگذار تو جا میگرفتم.

اگر ماه بودی به صد ناز شاید

شبی بر لب بام من مینشستی

وگر سنگ بودی به هر جا که بودم

مرا میشکستی، مرا میشکستی

                                                    فریدون مشیری

 تو می دانی که انسان بودن و ماندن چه بسسخت است و دشوار.

چه رنجی می کشد آن کس که انسان است و ازاحساس سرشار!

هر دم نجوای رهایی زیر لب زمزمه می کنم تا رسم به

یادت و دل بی قرارم آرام گیرد و توسن خیال مرا به

سوی تو می آورد تا فارغ از دنیا باشم

خدای مهربانم !مرا بپذیر!

 شاید روزی بیاید که بوی عطر خاک باران خورده تو را به یاد من و

دلتنگی هایم بیندازد و تو مرا دو باره به یاد آوری و یادم کنی.اما ای کاش

آن قدر دیر نشود که خاک سرد و تیره بسترم شده باشد و من در آغوش

یخ زده خاک گرمای حضورت را احساس نکنم.

 رفت گفت شاید برگردم.رفتنش نیازردم.شایدش دردناک بود.