تاریک وتنها

بچه که بودیم همیشه میگفتیم آخه مداد سفید دیگه به چه دردی میخوره...
آخه بچگیامیون همه چی رنگی بود و سفید...

اما فکر نمیکردیم یه روزی بشه با همین مداد سفید رو سیاهی های روزگار نقاشی کرد...

میان این همه هیاهوی نبودن،گویی فریادی شنیده نمیشود...

زبانم دیگر لهجه سکوت گرفته...

و حال خیلی ها میشوند...اما معنایش را نمیدانند...

تصمیم گرفتم آنقدر کمیاب شوم  تا دلی برایم تنگ

شود...

 اما افسوس فراموش شدم....