شعری زیبا از نسیم شمال:
دست مزن! چشم، ببستم دو دست
راه مرو! چشم، دو پایم شکست
حرف مزن! قطع نمودم سخن
نطق مکن! چشم، ببستم دهن
هیچ نفهم! این سخن عنوان مکن
خواهش نافهمی انسان مکن
لال شوم، کور شوم، کر شوم
لیک محال است که من خر شوم
چند روی همچو خران زیر بار؟
سر زفضای بشریت برآر
ملا سوار خر شد گفتند این سیاسی ست
بایرامقلی پدر شد گفتند این سیاسی ست
در داستان گلعنبر نُه بار بچّه زایید
نُه تا همه پسر شد گفتند این سیاسی ست
دل می خورند و قلوه خوبان شهر با هم
تا شام ما جگر شد گفتند این سیاسی ست
معماهای مربوط به قرآن
دشتها آلوده ست
در لجن زار، گل لاله نخواهد روئید .
در هوای عفن ، آواز پرستو به چه کارت آید ؟
فکر نان باید کرد
و هوایی که در آن نفسی تازه کنیم
گل گندم خوب است.
گل خوبی ، زیباست
ای دریغا که همه مزرعه دلها را
، علف هرزه کین ، پوشانده ست
هیچکس فکر نکرد
که در آبادی ویران شده
دیگر نان نیست
وهمه مردم شهر بانگ برداشته اند که چرا سیمان نیست
و کسی فکر نکرد
که چرا ایمان نیست
و زمانی شده است
که به غیر از انسان
هیچ چیز ارزان نیست.
۲- آدمهای ثروتمند بر روی
فرصتها تمرکز میکنند. آدمهای فقیر بر روی موانع تمرکز میکنند.
۳- آدمهای ثروتمند، افراد
موفق و ثروتمند را ستایش میکنند. آدمهای فقیر از آدمهای ثروتمند بیزار و متنفرند.
۴- آدمهای ثروتمند با
آدمهای مثبت و موفق معاشرت میکنند. آدمهای فقیر با آدمهای منفی و شکست خورده
معاشرت میکنند.
۵- آدمهای ثروتمند ترجیح
میدهند تا بر اساس دستاوردها به آنها پول پرداخت شود. آدمهای فقیر ترجیح میدهند
تا بر اساس
زمان به آنها پول پرداخت شود.
۶- ثروتمندان پول و
سلامتی را با هم میخواهند. فقیران میپرسند که پول یا سلامتی را بخواهند.
۷- آدمهای ثروتمند برخلاف
ترسی که دارند دست به عمل میزنند. آدمهای فقیر به ترس اجازه میدهند که متوقفشان
کند.
۸- آدمهای ثروتمند همیشه
در حال رشد کردن و یاد گرفتن هستند. آدمهای فقیر فکر میکنند که همه موارد را میدانند
پدرم همیشه میگوید:"این خارجیها که الکی خارجی نشدهاند، خیلی کارشان درست بوده که توی خارج راهشان دادهاند"البته من هم میخواهم درسم رابخوانم؛ پیشرفت کنم؛ سیکلم را بگیرم و بعد به خارج بروم.
ایران با خارج خیلی فرغ دارد. خارج خیلی بزرگتر است. من خیلی چیزها راجب به خارج می دانم.تازه دایی دختر عمهی پسر همسایهمان در آمریکا زندگی میکند. برای همین هم پسر همسایهمان آمریکا را مثل کف دستش میشناسد. او میگوید: "در خارج آدمهای قوی کشور را اداره میکنند"مثلن همین "آرنولد" که رعیس کالیفرنیا شده است ما خودمان در یک فیلم دیدیم که چطوری یک نفره زد چند نفر را لت و پار کرد و بعد... البته آن قسمتهای بیتربیتی فیلم را ندیدیم اما دیدیم که چقدر زورش زیاد است، بازو دارد این هوا.
اما در ایران هر آدم لاغر مردنی را می گذارند مدیر بشود. خارجیها خیلی پر زور هستند و همهشان بادی میل دینگ کار میکنند. همین برجهایی که دارند نشان میدهد که کارگرهایشان چقدر قوی هستند و آجر را تا کجا پرت کردهاند.
ما اصلن ماهواره نداریم.اگر هم داشته باشیم؛
فقط برنامههای علمی آن را نگاه میکنیم. تازه من کانالهای ناجورش را قلف کردهام
تا والدینم خدای نکرده از راه به در نشوند. این آمریکاییها بر خلاف ما آدمهای
خیلی مهربانی هستند و دائم همدیگر را بقل میکنند و بوس میکنند. اما در فیلمهای
ایرانی حتا زن و شوهرها با سه متر فاصله کنار هم مینشینند. همین کارها باعث شده
که آمار تلاغ روز به روز بالاتر بشود.
در اینجا اصلن استعداد ما کفش نمیشود و نخبههای علمی کشور مجبور میشوند فرار
مغزها
کنند. اما در خارج کفش میشوند.مثلاً این "بیل گیتس" با اینکه اسم کوچکش
نشان میدهد که از یک خانوادهی کارگری بوده، اما تا میفهمند که نخبه است به او
خیلی بودجه میدهند و او هم برق را اختراع میکند.
پسر همسایهمان میگوید اگر او آن موقع برق را اختراع نکرده بود؛ شاید ما الان مجبور بودیم شبها توی تاریکی تلویزیون تماشا کنیم.از نظر فرهنگی ما ایرانیها خیلی بیجمبه هستیم. ما خیلی تمبل و تنپرور هستیم و حتی هفتهای یک روز را هم کلاً تعطیل کردهایم. شاید شما ندانید اما من خودم دیشب از پسر همسایهمان شنیدم که در خارج جمعهها تعطیل نیست. وقتی شنیدم نزدیک بود از تعجب شاخدار شوم. اما حرفهای پسر همسایهمان از بی بی سی هم مهمتر است.
ما ایرانیها ضاتن آی کیون پایینی داریم.
مثلن پدرم همیشه به من میگوید "تو به خر
گفتهای زکی". ولی خارجیها تیز هوشان هستند. پسر همسایهمان میگفت در
آمریکا همه
بلدند انگلیسی صحبت کنند، حتا بچه کوچولوها هم انگلیسی بلدند. ولی اینجا متعسفانه
مردم کلی کلاس زبان میروند و آخرش هم بلد نیستند یک جملهی ساده مثل I lav u
بنویسند. واقعن جای تعسف دارد.
این بود انشای من
نه پیامم نه کلامم