شعر شریف

میلاد نور

ایران شده سرتاسر شادی و غزل  خوانی

چون نیمه شعبا ن است هنگام  گل افشانی

میلاد  گل نرگس  بر  شیعه    مبارک  باد

ای  منتظران آید  آن    یوسف     کنعانی

هر کوچه وهربرزن نوراست وچراغانی

مردم همه خوشحالند زین منجی  رحمانی

ما منتظر  یاریم   آن  غائب  بس   حاضر

تعجیل   فرج   خواهیم   از خالق   ربانی

آید بسراین هجران گر منتظران   خواهند

تعجیل فرج  هر دم  از  درگه     سبحانی

هر  منتظری  باید  همراه   دعای     خیر

فکر وعملش  باشد  خود سازی    نفسانی

تقوا  و  ورع باشد   سرلوحه    کردارش

ذهنیت    او     باشد      ذهنیت    قرانی

            شریفی نیا

آرزو

آرزو دارم    جهان   بی فتنه  و  دعوا  ببینم

سرزمینها عاری از هر گونه ای غوغا  ببینم

دشمنیها رخت بربندد   میان    اهل     عالم

صحبت از جنگی نبا شد صلح پا بر جا ببینم

اینهمه ابزار  جنگی اینهمه    تانک    و   زره

جملگی  نابود بر  جایش    تراکتورها  ببینم

اینهمه باروت  و  تی ان تی  و  خرج  انفجار

بهر  احداث  معابر   کشف    معدنها    ببینم

اینهمه موشک هوا پیما  و   نیروی   عظیم

بهر کشف   رازها   در   عالم     بالا    ببینم

اینهمه   سرباز  و نیرو اینهمه   سرمایه ها

بهر   آبادانی  و  عمران    کشور ها    ببینم

واژه های  کشتن و تخریب  بی معنا شو د

واژ ه  صلح و صفا   پر رنگ و پر معنا  ببینم

                                     شریفی نیا

حب امام هشتم

اين چه حبيست كه درسينه اين ملت ماست

حب آن حجت هشتم غريب الغــــربا ســت

ميكشــاند همه را سـوي خـراسـا ن عشقش

حــا مي  مـلت  ايران و  معــيني بر  ماست

افتخــا ر ي شد ه بر مـلت ايرا ن حــر مش

ما منـِي امن بـود جايگهــش نور  ولاســت

هر كه دردي به تنــش هست ســوي او برود

او شفيـع است و شفا يش به همه درد دواست

هر كه در كـا ر گره دارد و مشــكل بسيـــا ر

زا ئر او بشــود چو نكه معين الضعفــا ســت

اغنيــا و فقــرا جمــــله ســوي او بــــروند

چون حــريم حرمش  جايگه لطف وصفـا ست

او پذيراي همـــه هســت زهــر شهــر و ديا ر

ميهمان دوستي وخوان كرم خصلت اجداد رضاست

اندرآنجا همــگي يك صف و يك ره پوينــد

مقصــد جمـــله آنها حرم مهــر و وفــا سـت

همـــه ازمغــرب مشــرق زجنــو ب زشمــا ل

سـوي يك نقطه رواننــد كه آن نورو جــلا ست

تا بــــدان نقطــه رسنــد و همــه آرام شــوند

چونكـــه آنجـــا حرم امن شفيع دوسراســـت

شريفي نيا

                                           یا ضامن آهو

چنين ميگفت پیـــــــری روستایی                 گرفتم  من   ز آقـــــــایم    شفائی 

بمن سالي مريضي گشت غالب                 زرنج و غم شــــــدم برمرگ طالب

فتادم مدتي در كنــــــج   خــا نــه                  نما ند از زند گي درمن نشـــــانه

همــه رفتنــــــــد از دور و بر مــن                  بجز همراه خوب و همســــر من

شبي گردا ند رويم بر خراســا ن                  ز راه  دور  با چشــما ن  گريــا ن

صدا زد اي پناه بي پنـــــــا هـا ن                 شفا ئی ده به اين بيمـــــــارنالان

اگر يابد شفا شــوي مــر يضـــم                  نثـــارت ميــــــكنم جا ن عــزيز م

شوم من زائر كوي تو هرســــال                  چو كفتــــرها زنم دورت پرو با ل

بيــارم  دانـــه  بهـــــــر  كفترا نت                 شـــ وم خد متگـــزار زا ئـــــرانت

زبسكه او تضــــرع كر د و زار ي                دلم بشكست واشكم گشت جاري

دل  من سوخت بر  تنهــــائی  او               بدل  گفتـــــــــم  يا ضــامن آ هــــو

نميدانم چه  شد رفتم به خوابي               چه خوابي خواب دور از اضطرابی

ازآن شب من شدم هرلحظه بهتر            زجا بر خواستـــــــم كم كم زبستر

شدم  من  نذري  آقــا  رضا جا ن              شفايم   داد   پناه   بي پنا هــــا ن

خداو ندا به  حق  هشتمين   نور             بلا  از  جا ن  اين  مـردم  بكن   دور

هما نطوري كه م ن راشادكردي             ز رنج  و  غـــم مرا   آزاد  كـــرد ي

نظر   بنمــا  بر   احوا ل  مريضان             شفــــا ئي ده به درد دردمنــــدان

                                             شريفي نيا

اعتیاد  بلای خانمان سوز

ا ین چه درد یست که افتاده بجان  عده ای پیر  و  جوان

این   چه    دردیست    که گیرد    همه چیز       از   انسان

نه مسن      رنگ به     روی     و نه     جوان    نیروی  کار

همه    رنجور        و    علیل و     همه       افتاده    و     زار

پای          بی         تاب و         توان       دستها     بی نیرو

هر یکی     از    اعضا ء         میرود           از    یک     سو

گونه  ها           خشکیده          چهره ها         زرد و سیاه

فکر و مغز          انسان        کند        این   درد          تباه

خا نواده          به عذاب          زن و  فرزند         به    رنج

مال      بر   باد       رود        گر چه       باشد     یک  گنج

خرج       امرار       معاش        میشو د       صرف     دود

زندکی         سر تا سر       میشود             دود       آ لود

همتی            ای  یا ران              تا نیفتید            به دام

هرکس       افتاد       به دام        میشود     برده       رام

راین  اصغر شریفی نیا

نعمت سلامتی

خواهی    اگر بدانی      قدر    سلامتی     را

گاهی    عیا دتی    کن  از حال      دردمندان

بنشین    دمی    کنار      بیمار      دردمندی

تا بنگری که  چون است   احوال  دردمندان

گر خواب  راحت  شب  بهر تو هست آ سان

اینست     آ رزو  و     آ مال         دردمندان

گر    میل      هرغذائی       بهر ت بود میسر

دارو  بود       غذای       امثال      دردمندان

بنما خدای     را    شکر    بهر      سلامتیت

بر گو    دعای   خیری  بر  حال    دردمندان

                                                راین اصغر شریفی نیا

                                                    1 باب ذکر   بسم الله الرحمن الرحیم

                                                      2 باب شکر   الحمدالله رب العالمین

              عبا د ا لر حمن

آ نا نکه بند گان مخلص ذات خدا شو ند

ازجمله صفا  ت رذ یله    رها     شوند

مغرور نیستند و فخر فروشی   نمی کنند

ازپر تو تواضع خود با    صفا     شوند

بر خویشتن مسلطند و   حلیمند و  بردبار

درپاسخ عتا ب بی خردان  بی صدا شوند

شب را برای ذکر و عبا د ت سحر  کنند

از هر چه   غیر خدائی    جدا     شو ند

ازترس   ا تش  دوزخ   به صبح   وشام

درپیشگا ه   خا لق  خود  چون گدا شوند

گویند ای  خدا تو کریمی و    عیب پوش

مگذار بندگان به اتش   دوزخ فنا  شوند

در   کار     بخشش    انفاق     معتد ل

در حد  اعتد ا ل به درد فقیران دوا شوند

در   اعتقاد     به   تو حید       راسخند

دشمن برای مشرک دور  از خدا  شوند

در   احترا م   به نامو س      دیگران

هرگز   مباد   که    الوده   گناه   شوند

در   جایگاه       شهادت   اگر   روند

الگو  برای رهرو صدق و صفا   شوند

                                       راین اصغر شریفی نیا 

مناظره سیاره زهره با سیاره زمین

شــا مگاهی      ز هره    گفتا    با     زمین

از    چه    تو    آ نــگونه    من      اینچنین

من زداغی چون جهنم تو هوایت چون بهشت

چهره ات آنگونه زیبا چهره ام اینگونه زشت

ابرهای من   اسیدی   جو من   سنگین وداغ

سطح من چون کوره اهنگری    زیر  چراغ

قرنها      تنـــهای          تنها        مانده ام

زینهمه        تنهــــائیم              وامانده ام

هیچ      مو جو د ی     نشد       همصحبتم

من   ز  وضع     خویشتن       در    حیرتم

گفت    در    پاسخ       زمین   با او   چنین

نیستی   تو     زشت    بر    اهل       زمین

ا ز  زمین      بسیا ر      ز یبا  ئی    پگا ه

میشوی     چون    ماه    کوچک     شامگاه

آسما ن     صبح       هستی      یکه     تاز

شامگاهان      میزنی       چشمک    به ناز

اینکه       تو   انگونه     این     گونه   من

هست     اسراری     نه    تو  دانی   نه من

خا لق       عالم      که    ما    را     آفرید

وضع   من ا ینسان   تو را    آ نگونه    دید

روز گاری    و ضع   من   مثل   تو    بود

داغ    و  جوشان     خالی    از هر  موجود

لیک     با    امر      خدا     اینسان    شدم

مامنی     مطلو ب       بر    انسان     شدم

قرنها       من     بهر       مخلوق       خدا

جای      امنی     بوده ام          بی    ادعا

لیک    این      انسان      با  عقل   و  خرد

قصد       نابودی        من      را      دارد

گرمی           جو         مرا          افزاید

پو شش        سبز        مرا          فرساید

آبهایم         همه          آ لوده           کند

آسمانم        سیه       از     دوده        کند

چتر       گازی        مرا      پاره       کند

ساکنانم          همه         بیچاره        کند

گر چنین  رفتار  با من کند  این   نسل   بشر

و ضع   من     از  تو    هم    شود     بدتر

سطح    من   چون    تو  شود  داغ  و  تهی

وضع     جو     من   شود         گلخانه ای

آن  زمانست      که    این     نسل       بشر

کوچ      می باید        کند      جای     دگر

                                                  اصغر شریفی نیا

مناظره گندم وپسته

دانه پسته ای    به گندم   گفت

که تو مسکین   چقد ر ارزانی

من درختی قوی و    پا بر جا

تو گیاهی ضعیف    ولرزانی

عمر من گاه تا به یکصد سال

تو به یکسال   هم   نمی مانی

قیمتم   هست    ده برا بر   تو

تو زبی   قیمتی    چه حیرانی

بابت من   دهند    ارزو  دلار

تو به بند    ریال   و   تومانی

من به   بزم و    بساط اعیانم

تو      سر سفره       فقیرانی

گفت در پاسخش چنین   گندم

کم بزن لاف  تند       میرانی

با همه نکته ها که     فرمودی

این   نکته      را      نمیدانی

گر نباشی تو در جهان  روزی

کس  نگیرد  سرا غ تو    دانی

نه فقیری  ز گشنگی        نالد

نه  یتیمی ز رنج       بی  نانی

لیک گر من به وعده ای نشوم

پخته    اندر   تنور      دکانی

آه  فریاد      خلق       بر آید

وای از قحطی و زبی    نانی

                    راین اصغر شریفی نیا