...

پایان

هنگامی که حضرت موسی مأموریت یافت که قوم بنی اسرائیل را از دریا عبور دهد (و آنها را از ظلم و ستم فرعونیان برهاند و به سرزمین موعود برساند) حضرتش در پی اطاعت فرمان الهی، قوم بنی اسرائیل را تا ساحل دریا به همراه خود برد، اما همین که خواست آنها را از دریا عبور دهد متوجه شد که اسبها از ورود به دریا خودداری می‌کنند و به عقب باز می‌گردند. موسی از دیدن این صحنه شگفت زده شد و از پروردگار خود پرسید: خدایا چه شده است که اسبها تمکین نمی‌کنند؟!
از جانب پروردگار به او پاسخ داده شد که: تو هم اینک در کنار قبر یوسف صدیق هستی باید جنازه یوسف را نیز با خود حمل کنی.
این فرمان در شرایطی صادر شد که آثار قبر یوسف کاملاً محو گشته بود و هیچ نشانه‌ای که بتوان با آن قبر یوسف را شناسایی کرد وجود نداشت.
در اینجا حضرت موسی با مشکل مواجه شد و از هر که پرسید اظهار بی اطلاعی کرد. تا اینکه به و گفتند: پیرزنی در این حوالی سکونت دارد شاید او از محل دفن یوسف باخبر باشد فرمود او را حاضر کردند. حضرت موسی از پیرزن خواست تا قبر یوسف را به او نشان دهد. پیرزن پذیرفت اما آن را مشروط به شرطی کرد که موسی وفای با آن شرط را تضمین کند.
خواسته پیرزن این بود که: هم پایه موسی و در رتبه انبیا جایگاهی در بهشت داشته باشد موسی گفت: سکونت در بهشت تو را کافی است (اما درجه انبیا تقاضای بزرگی است) پیرزن نپذیرفت و سوگند یاد کرد که جز به آنچه خواسته است، خرسند نخواهد شد.
گفتگو میان آنان بالا گرفت. تا اینکه وحی بر موسی نازل شد که: پیشنهاد او را بپذیرد و به وی گفته شد که پذیرش خواهش پیرزن از رتبه او نخواهد کاست.موسی پذیرفت و به او وعده و تضمین داد. پیرزن هم محل قبر یوسف را نشان داد.

بحار، ج 93، ص 327.

به کم قانع نبودن از زبان عین صاد

دلم جز هوایت هوایی ندارد...

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد

دهانت را می بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم 
دلت را می پویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد

آنکه بر در می کوبد شباهنگام
به کشتن چراغ آمده است

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد
عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد

احمد شاملو

دانلود با صدای علیرضا قربانی

بیمار غمم عین دوائی تو مرا

بی‌بال و پراندر پی تو می‌پرم

من کاه شدم چو کهربائی تو مرا

ای دوست به دوستی قرینیم ترا

هرجا که قدم نهی زمینیم ترا

در مذهب عاشقی روا کی باشد

عالم به تو ببینیم و نه بینیم ترا

امروز من و جام صبوحی در دست

میافتم و میخیزم و میگردم مست

با سرو بلند خویش من مستم و پست

من نیست شوم تا نبود جز وی هست

چه شب‌ها من و آسمان تا دم صبح
سرودیم نم‌نم، تو را دوست دارم

نه خطی، نه خالی! نه خواب و خیالی
من ای حس مبهم، تو را دوست دارم

سلامی صمیمی‌تر از غم ندیدم
به اندازه‌ی غم تو را دوست دارم

بیا تا صدا از دل سنگ خیزد
بگوییم با هم: تو را دوست دارم

جهان یک دهان شد هم‌آواز با ما
تو را دوست دارم، تو را دوست دارم

قیصر امین پور

ولى بعدها ديدم كه در دل كوچك من بت‏ هاى بى‏‌شمار صف بسته‏‌اند. و بت‏هاى بزرگ نفس و خَلق و دنيا و شيطان، با بى‏‌حساب بت‏هاى كوچك، در من غوغايى راه انداخته‏‌اند و شب و روزم را پر كرده‏‌اند. آنها محرك‏ هاى من بودند و من مى‏‌خواستم كه اينها را مهار كنم. و مى‏‌خواستم از كفر به شرك و (سپس) به توحيد برسم. و تنها يك محرك براى خودم داشته باشم.

منبع: روش نقد، ج 2، ص . 32

در يک مرحله آدمى با نيازهايش حرکت می ‏کند و از کمترين امکان براى تأمين نيازهايش بهره میگيرد. در يک مرحله حاجت و نياز جاى خود را با شهوت و خواهش عوض می کند ولى انسان به خود حق نمی دهد گرچه به خواهش تن داده است. در مرحله ای ديگر شهوات محبوبيت میيابد و در دل مى شيند و در مرحله‏ اى ديگر اين محبوب همچون فريضه ‏اى توجيه مى شود و زينت مى يابد و آن‏جاست که تو به خاطر منافع خودت می ‏توانى ميليون‏ها نفر را بکشى و با هرکس هر گونه برخورد نمايى و از آن‏طرف دنيا مسافران اين سوى خليج را در آب‏ها غرقه کنى.

از گریه من هر طرف، پر لاله و گل شد زمین
وقتی به گلگشت، ای صنم، در گلستان من بیا

حیف است دیدن بی رخت، در بوستان آخر گهی
ای گل، نهان از باغبان در بوستان من بیا

هر طره تو آفتی، هر نرگس تو فتنه ای
گرچه بلای عالمی، از بهر جان من بیا

تلخی که گویی نیست آن از تلخی هجرت فزون
با این همه تلخی خود، شکر فشان من بیا

دانی که هستم در جهان من خسرو شیرین زبان
گر نایی از بهر دلم، بهر زبان من بیا

امیرخسرو دهلوی

بدى‏ هاى كوچک را كوچک مشمار؛ كه ميكروب‏ها، با همه‏ كوچكى، اگر در جاى خود بنشينند، فيل‏ها را و آدم‏ها را از پاى در مى ‏آورند. نامه هاى بلوغ، ص: 158