معجزه
همون چیزی که درست زمانی نازل میشه که کسی به وجود خدا شک میکنه و دلیلی میشه برای اثبات بی نهایت ...
و تو درست زمانی آمدی که من شک داشتم ...
نه بر وجود خدای بزرگم ...تو درست زمانی بر من نازل شدی که من شک کردم به حضور عشق ...و تو باریدی بر دل تشنه من ...
که عطر ریحان داشت دست بانوی سپید پوشی که من را به دیدار عشق دعوت کرد ...
بسی رنج ها باید برد از این دنیا تا پخته شوی !
خشته خام رابنگر ! که باقطره باران چگونه خیس می خورد
پس امیدوار باش که گریه امروز خنده فرداتوست دخترم
من به تو افتخار میکنم دختر خوشگلم 
اینو مامان خوشگلم بهم گفت دوستت دارم مامان
بکسی دل میدیم به امید آنکه اون روزی عاشق ما شود اما دریغ از شنیدن
کلمه ای محبت آمیز ، این چه قانون بی عدالتیه که ما آدما داریم ،
کاش کمی معرفت در وجودمون بود تا کسی که به ما محبت میکنه خودمونو
واسش نمیگرفتیم و
مغرورانه ازش
نمی گذشتیم....
************************
من پنداشتم او مرا خواهد برد به همان کوچه ی رنگین شده از تابستان به همان خانه ی بی رنگ و ریا و
همان لحظه که بی تاب شوم ...او مرا خواهد برد به همان سادگی رفتن باد ...ولی از یاد
غریب است دوست داشتن. و عجیب تر از آن است دوست داشته شدن... وقتی میدانیم کسی با جان و دل
دوستمان دارد ... و نفسها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ریشه دوانده؛ به بازیش میگیریم هر چه او
عاشقتر، ما سرخوشتر، هر چه او دل نازکتر، ما بی رحم تر. تقصیر از ما نیست؛ تمامیِ قصه هایِ
عاشقانه، اینگونه به گوشمان خوانده شدهاند ( دکتر شریعتی)
دلی که از بی کسی غمگین است ، هر کسی را می تواند تحمل کند.
امروز به غريبه اي مي گويي ‘ دوستت دارم .
صدايش مي كني عشقم !!!
از حرمت دوستي حرف مي زني ‘
كه خود حرمت شكن دل بي كسي شده اي .
از نيم نگاه ها مي گويي ‘
كه هنوزم ‘ تمام نگاهم ‘ چشم به راه توست .
از عشقي مي گويي ‘ كه حالت را آشفته
گويي اين شبها خواب را از تو ربوده .
كه نمي داني ‘ چشماني خيس است
از نبودنت ...
مي خواهي دستي را بگيري !!!
كه همين دستان تو بود كه ‘
گره از قلبم گشود .
از آغوشي مي گويي
كه روزي باز بود برايم .
مي خواهي جان فدا كني !!!
كه امروز ‘ جانم بر لب رسيد ‘
از بي وفايي ها يت .
آري ‘
نگاهت سوي غريبه هاست ...
اي آشنايي ديروز من .
مي دانم كه ديوانه و دل داده شدي .
به دنبال چه مي گردي ؟
كه مي دانم روزي اندوه اين ‘
دوست داشتن هاي تكراري ات
تو را به دست فراموشي مي سپارد .
مرا شوری به دل افتاده انگار
که نتوانم کنم احوال انگار
روم هر لحظه ای در فکر دلدار
نباشم ساعتی گویی تو هوشیار
چنان خاطر پریشم در پی او
مبادا در پیش افتد کفتار
به قدری محو مه رویت شدم یار
شدم عاجز ز توصیفت انگار
سرم بر بالین شاید بخوابم
بیافتد روی رخسارت به افکار
دلم محبوس گویی در درونم
که با روی عزیزش گردد افطار
ترسم دوری کند قلبش چو دیوار
از اندیشه در رنجم بسیار
الهی یار من آخر به خیر کن
بکن راهش چو قلبش هموار
مبادا او را مشکل بیافتد
بکن من را بجای او گرفتار
مهر و عشق میشد ...
آدم ها عاشق که می شوند ...
این چندمین نامه ای است که برایت می نویسم ...نمی دانم !
نامه هایی بی مقصد ! بی نشان !
نامه هایی که هرگز نباید آن ها را بخوانی .راستش را بخواهی اگر
بخوانی وقتی که خیالت راحت بشود که
دوستت دارم همه چیز عادی و روزمره می شود .آن قدر عادی که شاید
اصلا یادت برود یک روزی عاشقم
بوده ای ! این نامه هم باشد برای روز مبادا ...اگر می شود تو هم دیگر
نگو دوستم داری .
بگذار بیقرار شنیدن شوم !
آن قدر که روزها و شب ها را بگریم .آن قدر که دفترها شعر برایت بگویم ...
فاصله گاهی اشتیاق می آورد ...عشق می آفریند !
آدم ها وقتی عاشق می شوند مهربان تر از همیشه اند !
پروانه ها را دوست دارند .گل ها ، درختان ،
شکوفه ها ...برف ...باران ...
آدم ها عاشق که می شوند با همه چیز مهربان می شوند .
حتی پنجره ها را دوست دارند و کلاغ هایی که از سر بی خیالی
روی بام ها می نشینند و قار قار می کنند !
عاشق که می شوند هم مرغ عشق را دوست دارند هم گربه های
بدجنس را !
هم شب سیاه را دوست دارند و هم روزهای آفتابی را !
وقتی باران می آید اخم هایشان
توی هم نمی رود ...می زنند زیر باران راه می روند ...
اشک می ریزند ...شعر می خوانند ...
حتی عاشق خیابان های خلوت و طولانی می شوند ...
عاشق برگ های خزان زده ...عاشق شاخه های درختان
پیر ...نیمکت های خالی ...فنجان های جفت قهوه ...
دیوان حافظ ...فال ...و تردید میان رسیدن و
نرسیدن !
قطره های اشکی که توی خلوت می چکد روی دفتر خاطراتشان ...
روی عکسی که لبخند می زند ...
و شعرهایی که گاه و بیگاه از درون دلی سرشار از رنج و درد زاده
می شوند ...
آدم ها وقتی که عاشق می شوند با همه ی دنیا مهربان می شوند
غیر از رقیبی که می خواهند با
دست خودشان خفه اش کنند !
باز تضادی دیگر ...می بینی ...در نهایت عشق ، باز هم دل آدم ها
خالی از سیاهی نیست !
آدم ها عاشق که می شوند مالک هم می شوند .
مالک قلبی که فقط باید برای تو بتپد ...مالک چشمی
که فقط باید به تو نگاه کند ...مالک لبی که فقط به تو بخندد ...
مالک جسم و روحی که فقط مال تو
باشد ..
.آدم ها که عاشق می شوند سخت می شود کنارشان ماند و آزاد بود !
به نظر تو کدام بهتر
است ...
عاشق بودن یا آزاد بودن ؟
به نظر من عشق در اسارت میمیرد !
آدم ها عاشق که می شوند شبیه قدیس ها
با همه دوست و مهربانند ! و
وقتی که از عشق
می گذرند ...
وقتی که زمان می گذرد ...
وقتی که می رسند به هم روزمره و عادی می شوند و وقتی که
نمی رسند خسته و تنها و منزوی! عشق گاهی جان می دهد
و گاهی جان می گیرد ...
این چندمین نامه بود که برایت نوشتم ؟ نمی دانم ...
همین قدر می دانم که
هنوز عاشق پنجره های رو به بارانم ...
هنوز مهربانم ...
هنوز دستانم بوی گل می دهد ...
هنوز دوستم داری
و گل های سرخی که داده ای توی گلدانند ...
valentin
و به وبلاگ همتون سر میزنم
دوستون دارم زودی میام خوب دوستون دارم
یه روز منم به آخر رسیدم
دیدی می گفتی خسته ای از عشق
نمی خوای عاشق بشی ٬خسته راه عشق بشی
گفتی به من٬بهترینی تو از همه
آره عاشق شدی دل دادی به راه من
گفتمت منم یه روز تموم می شم برای تو
تو به من اخم کردی گفتی جدایی از تو برای من محاله
آره عاشقت شدم بی تو میمیرم ای نیاز
ای تویی که باعث شروع من شدی
من کنارت موندم با تمام صداقت تو را خوندم
تمامه شعرای تو را خط به خط از بر شدم
تو شدی بت کدهء این دل من
این دلی که هیچ بتی جز تو نداشت
یه روزی دستت تو مُرد
تو به من اخم کردی اما نه برای بودن من
تو نگاه به غریبه کردی٬ بی خبر از آنکه مندر پس خیال تو
بی خبر از آنچه هست٬ باز تو را میخواندم در سکوت تنهایی و بی خبری خود
تورا
تورا می خواندم ٬ تو را می خواندم.......
آره دیدی منم به آخر رسیدم اما
هنوز عاشقتم ٬ هنوز دل گرمم از تو
از تویی که یه روزی عاشقه من بودی
سال جدید بر همگان مبارک ۲/۱/۱۳۸۸
