هایکو

          پروانه ای نامرئی است

                 گلهای سر راه را

                باد صحرایی

               

هایکو

 

       پاییز می شوم

         برگ برگ تنهایی ام را

                  برای لمس هلالک ماه

                     

هایکو

 

   در افق

    هنوز خیره به جایی ام  ،                  

               که  ماه فرو شده است 

                                

                          

 

 

هایکو

 

           اینجا بود

            آنگاه در جایی دیگر

                            رنگین کمانی

                      

هایکو

 

                                  نشانم داد

                         روزن شدید التهاب را

                               سرانجام پروانه ای

                            

هایکو

 

                      در افق

                    لکه هایی مبهم

                             تادوردست

                         

هایکو

 

           گلها بي شمارند

                 اما نظارگان اندك اند

                              درحادثه باغ

                                  

هایکو

 

                 باد راتكاندم

               صورتش فرو افتاد

                     درقلزم معنايش

                         

هایکو

 

               جرعه ای زدم

                  خاطر شادی غمی را

                                      در نهادم

                                     

هايكو

 

                    صدايي نيست

               تنها،پك وپك شمعي:

                    كه برافروخته ام