سلام به همه ی عزیزانی که لطف می کنن و سر میزنن
از این به بعد این وب آپ نمیشه
و من همون وب قبلیم رو آپ میکنم
همه رو لینک کردم
ممنون میشم اگه شما هم آدرس لینک من رو به آدرس لینک پایین تغییر بدین
تویی که سالهاست پرده ی چشمانت از ایوان دلم نمی افتد
تویی که آمدنت را هزاران بار با اسب سفید دیده ام
تویی که خیالت دست از سر این ذهن آشفته ام بر نمی دارد
نه از تو نتوانم گذشت
من تصویر تو را با خون دل در بلور نگاهم پروراندم
حالا ! رهایت کنم برای رفتن
و ببندم چشمانم را بروی پرواز مرغ عشقم با کلاغی سیاه !؟؟
نه مهربان من !
کوچ کردنت برایم آسان نیست
قلب من با نی نی چشمانت گره خورده
تو اگر میخواهی .. کوچ کن فقط !
قلب مرا ــ آهسته ــ بشکن
سپیده
پی نوشت :" باور کنم حرف کسی را که از من بیزار شد اما حالا ادعا ی عاشقی میکند ! "
طعم همان قهوه هایی را میدهد که روزی
چشیدن تلخی شان یاد آور شیرینی لحظه هایمان بود
اما
حالا
تلخی بوسه هایت
با عسل هم شیرین نمی شود
سپیده
پی نوشت :
۱.یاد روزهای تنهایی ... بخیر
۲.یادگار دونفرگی هایمان همین کابوس های شبانه است
که نبودنت را برایم مرور می کنند
۳. چقدر دلم برای " رز های سبز " خیابان همیشگی مان تنگ شده !
قابل نمیدانمش که لحظه های سخت تنهایی ام را بشمارد
قلم ! دور می اندازمش
که لایق واژه هایم نیست
من برای بودنم برای باورم کلبه می خواهم پر از آشتی
پر از امید
پر از شکوفه های تبسم
که با هر طلوع خورشید درخشش شبنم عشق را
روی گلبرگ آرزوهایم ببینم
با هر چشم گشودنی آسمان احساس را در چشمان بی ریایت
و عطر یاس را در لحظه لحظه های خواب
سپیده
پی نوشت :
" لحظه تداعی لحظه های سخت لذت گناه بازداشت عقل
لحظه مرور خاطرات تلخی فراق
لحظه یک امید ساده و کوچک بین اندوه و نا امیدی
لحظه لحظه ی آخر "
که شاید از امتداد افق بتوان جاده ای کشید رو به رسیدن .. رو به تو ..
انتظار یک لبخند روی چهره ات ــ که هنوز نتوانستم تجسمش کنم ــ
می لرزد دستم می ترسد نکند یک واژه دروغ
تو را برای همیشه از من ِ من جدا کند
پس
به احترام روز آمدنت ســـکــو تـــــــ
سپیده
پی نوشت :
"همراهی ام نمی کند واژه برای بیان بغض سالخورده ام
که مدت هاست در کنج گلویــــم خانه کرده است
تو ای همدم همیشگی بگو من با ابن من ِمن چه کنم ؟ "
شروع خواهم کرد
از همین دیروز .. از همین امروز .. از همین فردا
برای رسیدن
به نداشته ها به نگفته ها به ..
شروع خواهم کرد
به امید روزی که خاموش و سنگین در گوشه ای خفته باشم
بی هیچ مزاحمی
تنها.
بی آنکه کسی بگوید : " دل خوش سیری چند ؟ "
همین روز های بی تو بودن است و این گلدان بی رونق
که پا به پا ی من گریست
گل بود پژمرد نیست شد
درست مثل من که ... بگذریم
سپیده
پی نوشت : " چه کسی میداند خاطرم از خاطر چه کس این همه افسرده است "
عید من باش گلم
سفره ای باش به اندازه ی عشق
هفت سینی به بلندای دلت
و مرا دعوت کن
سرِ آن سفره ی ناب
ای تو همرنگ گلاب
دعوتم کن به شراب
آن شرابی که زِ انفاسِ لبِ تو جاری است
و مرا مست ترین خواهد کرد
عیدِ من باش گلم
پی نوشت : " هــیـــــــچ "
