ارغوانی به رنگ عشق

رفت فصل روزیِ زمین

پس کجا،جا ماندی،ای زیبا ترین

رفت این فصل رنگ رنگِ زمین

رفت و هدیه داد، برگِ سبزی،از سبزترین

آمد آن پاییز زیبای زمین

آمد و آورد مهربان و زیباترین

مهربانی که هست از جنس خدا

زیبایی که هست از جنس طلوع

مهربانی که سلامش خنده است

آرزویش آسمانی تابنده است

امروز که پرگشودی و شکفتی همچو گل

مهربانم،این روز،روزه زیبای تو است

ص.شمسایی

ا

باید امشب چمدانی را که به اندازه پیراهن تنهایی من،

جا دارد بردارم

و به سمتی بروم که درختان حماسی پیداست،

رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند.

یک نفر باز صدا زد ..سهراب..!

کفشهایم کو..؟

من درون نور - باران قصر سیم کودکی بودم،

جوی رویاها گلی می برد.

همراه آب شتابان،می دویدم مست زیبایی.

تو را در همه شب های تنهایی

توی همه ی شیشه ها دیده ام.

مادر مرا می ترساند:

لولو پشت شیشه هاست!

و من توی شیشه ها تو را می دیدم.

لولوی سرگردان!

به جان شب قسم..

که یاد تو ..

برای من ،نفس کشیدن است.

به هر نفس که می کشم ..

هدف از این تپش...

برای تو ،پر کشیدن است.

به این تپش قسم..

که فکر من..

برای تو،کمال آفرینش است.

به شهر عشق قسم..

که با صدای تو..

وجودم از غبار غم،تهی تر از ترانه است.

به شهر غم قسم..

که بی تو این دلم، ز غبار غم،تهی مباد..

مگر که یاد تو،در این دلم طلوع کند.

به یاد تو قسم..

که شکوه این ترانه هم..

از وجود یاد تو،در این ترانه است.

صادق.ش

رنگ ها غریبه اند...

 برای چشمانم...

انگار رنگ ها صداییی چشم خراش هستند.

ثانیه ها توهمی هستند که گاهی ارام و گاهی تند تکرار می شوند.

و صداها همه آشنایند..!

کاش من هم چشم و گوش بسته بودم..!!!

صادق.ش

هر کجا که نیست..

نفس نمیکشم،

راه نمی روم.

فقط برای یک هوس،

تا ته زندگی می دوم..!

صادق.ش

لحظه ها را یکی یکی برمی دارم و پیش می روم.

هر لحظه از غمش،هر قطره از اشکش..

هر ثانیه از دلخوری اش..

هر گام از دلواپسی اش..

زلزله ایست مهیب بر سازه های وجودم..

که هر بار عمیق تر تکرار می شوند.

کاش...نه غم یادش کند و نه دلخوری در آغوشش گیرد..

قدم هایم اگر چه سخت،برای او بر می دارم.

قلم،اگر چه دشوار..برای اوست که سیاه می کند.

نفس،اگر چه بریده...برای اوست که بر می آید.

و...حتی...

زندگیم برای اوست که جریان دارد.

صادق.ش

هنوز هم نامه می نویسم،نامه های طولانی..

می نویسم از سلام و از بودن..

شاید کلماتم غریب و نا آشنایند.!

برای خودم،نه..برای کسی که شاید برای او می نویسم.

هنوز هم در نامه هایم این کلمه را زیاد به کار می برم.

همین کلمه ی ساده ی "شاید"

کلمه ای که همه چیز را تمام می کند،بدون این که به نتیجه برساند.

شاید بمانم..

شاید دوستت دارم..

شاید زندگی همین باشد..

و چه غمگین است،لحظه ای که همه چیز تمام می شود.

روز ها را دوست دارم و شب ها را هم..

ولی شاید با شب ها کمی مشکل دارم..!

مهم نیست،شاید این هم فقط یک خواب باشد.

دیشب به یاد تنهایی هایم افتادم،که همیشه ،با من حتی در خلوتم قدم می زد.

و یاد کسی که یادش هیچ وقت تنهایم نمی گذاشت..!

بعد یادِ نفس هایم افتادم ،که باور ها را هم،باور نمی کرد..!

باز شاید ،این فقط خاطره باشد..

 اما خاطرات،تنها یادگاریست که هنوز هم ،همراه دارم.

کاش خاطرات را هم با خود می برد..!

خاطرات را نمی توان سوزاند.

خاطرات را نمی توان پرپر کرد.

خاطرات را نمی توان شکست.!

خاطرات را نمی توان دور انداخت.

مهم نیست،چون با خاطرات می توان زندگی کرد..!

شاید...ولی من باور دارم..

باور دارم که همیشه به یادم می ماند..

باور دارم که همیشه خاطرات را چک می کند،که مبادا خاطراتش گم شده باشند..!

درست مثل خودم..

                 چون باور دارم که او هم خاطراتش را دوست دارد.

صادق.ش

                                                      تمومِ گل های عالم ،شدن از دستِ تو شاکی

خدا هم هواتو داشته،تو رو با گلا سرشته

                                                      با تو دنیایِ پر از درد،واسه من مثل بهشته

واسه من جشن تولد،یه بهونه بود همیشه،که رو هدیه بنویسم،دلم از تو دور نمیشه.

                                  ...تولدت مبارک بهترینم...

امروز تولدِ عزیزترینمه..

همونی که دلیله خنده هامه..

البته سی ام تولدشه..از امروز جشن هست تا سی ام..

این کیک ها واسه تولدش گذاشتم..

 آهان راستی هدیه داشت یادم میرفت..

اول یه دسته گل..

خب بعد نوبت هدیه ها میرسه..

به به چقد هدیه..

حالا باید هدیه ها رو باز کنیم و بعد کیک بخوریم..

خب بقیه دیگه به شما ربطی نداره ..

پس خداحافظ همگی..

بای.

مهربان و دوست داشتنی بود..

او ..

که با او..

توبه ها شکسته می شد.

شن های روانِ چشمانش..

مرا در خود غرق می کرد.

گرمی دستانش..

تنم را شعله ور می ساخت.

نوازش هایش...

چون لالایی بود، که احساسم را به خواب می برد.

و موجِ خنده هایش..

فرسایشی بود بر استقامتِ وجودم.

.

.

خواب ها را ورق زدم..

و حالا..

بیدارم..

و دور..از..

در قله ی کوهی ایستاده..

که تمامِ دامنه اش  پر شده ازعلف های حسرت با گیاهِ غریبِ  تنهایی که کوه را فرا گرفته.

وباز..

زندگی می کنم..

صادق.ش

میوه ی زندگی ام ،زیر پای حادثه ها مانده است...

و می شکند با هر پرسه..

و درختِ خسته ی تن،

که هنوز هم پا بر جاست..

می نوازد نغمه ی محزونِ سکوت..

و شکایت نیست، به اندام نحیفِ آدم

و هنوز هم سر در گم..

می رود..

در پی خوشبختی..

صادق.ش