*-:¦:-*خلوت من*-:¦:-*

پدر، پدرآنشب اگر خوش خلوتي پيدا نمي‌كردي

                                                                                                         تو اي مادر اگر شوخ چشميها نمي‌كردي   

تو هم اي آتش شهوت  شرر برپا نمي‌كردي

كنون من هم به دنيا بي‌نشان بودم

پدر، پدر آنشب خيانت كرده‌اي شايد نمي‌داني

به دنيايم هدايت كرده‌اي شايد نمي‌داني

از اين بابت جنايت كرده‌اي شايد نمي‌داني

تو اي مادر اگر شوخ چشميها نمي‌كردي

تو هم اي آتش شهوت شرر برپا نمي‌كردي

كنون من هم به دنيا بي‌نشان بودم

پدر، پدر آنشب خيانت كرده‌اي شايد نمي‌داني

به دنيايم هدايت كرده‌اي شايد نمي‌داني

از اين بابت جنايت كرده‌اي شايد نمي‌داني...!!!

یک سال دیگر به عمرم اضافه شد نمیدانم خوشحال باشم یا ناراحت...

به هر حال تولد خودم و وبم مبارک...

                                               اینجا باران نمی بارد فانوسهای شهر خاموش و مرده اند

دستهای مهربانی فقیرتر از من هستن

                                  نامردمان عشق ندیده خنجر کشیدن بر تن برهنه و بی هویتم

دلم میخواهد انقدر بنویسم تا نفسهایم تمام شود 

                                  انقدر دفترهای کهنه را سیراب کنم تا سرم فریاد کنن

میخواستم کاغذی بیابم منت نگذارد 

                                   تنش را به دستانم بسپارد تا نوازشش دهم...

اما اعتمادی نیست این لحظه های لعنتی باز هم مرا عذاب میدهند

                                                   این دقیقه های بی وفا بی وجدان ترین عالمند

         ایا اینجا اخرین ایستگاه عاشقیست...!!!

خود را شبی در آینه دیدم دلم گرفت

از فکر اینکه قد نکشیدم دلم گرفت

از فکر اینکه بال و پری داشتم ولی

بالاتر از خودم نپریدم دلم گرفت

از اینکه با تمام پس انداز عمر خود

حتی ستاره ای نخریدم دلم گرفت

کم کم به سطح آینه برف می نشست

دستی بر آن سپید کشیدم دلم گرفت

دنبال کودکی که در آن سوی برف بود

رفتم ولی به او نرسیدم دلم گرفت

نقاشی ام تمام شد و زنگ خانه خورد

من هیچ خانه ای نکشیدم دلم گرفت

شاعر در کنار جو گذر عمر دید و من

خود را شبی در آینه دیدم دلم گرفت....!!!!

وقت جان كندن من بود ،نمي دانستم

تيغ برگردن من بود ،نمي دانستم 

آن چه در حجم پر از درد گلويم پژمرد

اخرین شیون من بود نمیدانستم

تا نمردم بگذاريد كه فرياد كنم  

 دوست هم دشمن من بود نمیدانستم

از همان خنده كه معناي عطوفت مي داد

نیتش کشتن من بود نمیدانستم

آن چه من بارقه عاطفه پنداشتمش

اتش خرمن من بود نمیدانستم

لحظه وصل من و دوست ،خدا

  وقت جان كندن من بود ،نمي دانستم...!!!

در زیر سایه های چرکین ادمکان له میشوم

 رد پایی از ارزو نمیابم

ارزو در من مرده است

در شبی که پر بود از کابوس

کابوس تلخ زندگی کردن

کابوس تلخ نفس کشیدن

نگاهم بر ارزو خاموش شد

زندگی در مقابل مرگ

.

.

.

 مرگ در مقابل زندگی

این دو واژه در ذهنم سالها ویراژ میرود

در میان کابوس های تلخ نفس کشیدن

زمزمه شباهانگام من مرگ بود

من خسته میشوم هر ساعت از زندگی

 تشنه میشوم هر دقیقه به مرگ...!!!

                 با توام با تو خدایا بزنم یا نزنم...

همه حرف دلم با تو همین است دوست

                  حرف دلم را بزنم یا نزنم!!!

عهد کردم که دگر از قول و غزل دم نزنم

زیر قول دلم اما بزنم یا نزنم ؟؟؟

گفته بودم که به دریا نزنم دل  

                 اما کو دلی که به دریا بزنم

به گناهی که تماشای گل روی تو بود

                      خار در چشم تمنا بزنم یا نزنم

دست بر دست همه عمر در این تردیدم

بزنم یا نزنم؟؟؟!!!

گفته بودم نفسهایم بی هوای تو بغض میشود...  و از گوشه چشمم می بارند

    نمیدانم چندین بار برای هوای ابریت گریستم 

 و تو بر سرم فریاد زدی که نبار

    و من باز هم باریدم باریدم...!!!

کافی است... !!!

بيا ای مرگ زيبا زيرا روح من مشتاق توست

 نزديك تر بيا و زنجير ها را بگشای...

زيرا ديگر تاب و تحملشان را ندارم.. 

                                                   بيا ای مرگ شيرين بيا و مرا  

از آدم هايی بگير كه در ميانشان بوده ام

 و بيگا نه ام پنداشتند ...

شتاب كن زيرا آدم ها مرا رانده اند... 

   و در پستو های تاريك فراموشی نموده اند ...

چرا كه من......

 همچون ايشان دل در گرو ی مال و منال نداشته ام !!!

و از دسترنج ناتوان تر از خود بهره مند نگشته ام 

شتاب كن مرا در بر بگير ای مرگ من...!!!