در يونان باستان، سقراط به دانش زيادش مشهور و احترامی والا داشت. روزی يكی از آشنايانش، فيلسوف بزرگ را ديد و گفت:سقراط، آيا می‌دانی من چه چيزی درباره دوستت شنيدم؟“سقراط جواب داد: ”يك لحظه صبر كن، قبل از اينكه چيزی به من بگويی، مايلم كه از يك آزمون كوچك بگذری. اين آزمون، پالايش سه‌گانه نام دارد .

آشنای سقراط: ”پالايش سه‌گانه؟“

سقراط: ”درست است، قبل از اينكه درباره دوستم حرفی بزنی، خوب است كه چند لحظه وقت صرف كنيم و ببينيم كه چه می‌خواهی بگويی. اولين مرحله پالايش حقيقت است. آيا تو كاملا مطمئن هستی كه آنچه كه درباره دوستم می‌خواهی به من بگويی حقيقت است؟“

آشنای سقراط: ”نه، در واقع من فقط آن را شنيده‌ام و...“

سقراط: ”بسيار خوب، پس تو واقعا نمی‌دانی كه آن حقيقت دارد يا خير. حالا بيا از مرحله دوم بگذر، مرحله پالايش خوبی. آيا آنچه كه درباره دوستم می‌خواهی به من بگويی، چيز خوبی است؟“

آشنای سقراط: ”نه، برعكس...“

سقراط: ” پس تو می‌خواهی چيز بدی را درباره او بگويی، اما مطمئن هم نيستی كه حقيقت داشته باشد. با اين وجود ممكن است كه تو از آزمون عبور كنی، زيرا هنوز يك سوال ديگر باقی مانده است: مرحله پالايش سودمندی. آيا آنچه كه درباره دوستم می‌خواهی به من بگويی، برای من سودمند است؟“

آشنای سقراط: ” نه، نه حقيقتا.“

سقراط نتيجه‌گيری كرد: ”بسيار خوب، اگر آنچه كه می‌خواهی بگويی، نه حقيقت است، نه خوب است و نه سودمند، چرا اصلا می‌خواهی به من بگويی؟“

اينچنين است كه سقراط فيلسوف بزرگی بود و به چنان مقام والايی رسيده بود.

روزی مردجوانی وسط شهری ایستاده بود و ادعا می کرد که زیباترین قلب دنیا را در تمام آن منطقه دارد. جمعیت زیادی جمع شدند. قلب او کاملا سالم بود و هیچ خدشه ای بر آن وارد نشده بود. پس همه تصدیق کردند که قلب او به راستی زیباترین قلبی است که تاکنون دیده اند.

مرد جوان در کمال افتخار و با صدایی بلندتر به تعریف از قلب خود می پرداخت. ناگهان پیرمردی جلو جمعیت آمد و گفت: اما قلب تو به زیبایی قلب من نیست. مرد جوان و بقیه جمعیت به قلب پیرمرد نگاه کردند. قلب او با قدرت تمام می تپید. اما پر از زخم بود. قسمت هایی از قلب او برداشته شده و تکه هایی جایگزین آنها شده بود، اما آنها به درستی جاهای خالی را پرنکرده بودند و گوشه هایی دندانه دندانه در قلب او دیده می شد. در بعضی نقاط شیارهای عمیقی وجود داشت که هیچ تکه ای آنها را پرنکرده بود.

مردم با نگاهی خیره به او می نگریستند و با خود فکر می کردند که این پیرمرد چطور ادعا می کند که قلب زیباتری دارد. مرد جوان به قلب پیرمرد اشاره کرد و خندید و گفت: تو حتما شوخی می کنی ! قلبت را با قلب من مقایسه کن، قلب تو تنها مشتی زخم و خراش و بریدگی است. پیرمرد گفت درست است. قلب تو سالم به نظر می رسد اما من هرگز قلبم را با قلب تو عوض نمی کنم. می دانی هر زخمی نشانگر انسانی است که من عشقم را به او داده ام؟ من بخشی از قلبم را جدا کرده ام و به او بخشیده ام. گاهی او هم بخشی از قلب خود را به من داده است که به جای آن تکه بخشیده شده قرار داده ام، اما این دو عین هم نبوده اند.

گوشه هایی دندانه دندانه بر قلبم دارم که برایم عزیزند، چرا که یادآور عشق میان دو انسان هستند. بعضی وقتی ها بخشی از قلبم را به کسانی بخشیده ام اما آنها چیزی از قلب خود را به من نداده اند این ها همین شیارهای عمیق هستند گرچه دردآورند، اما یادآورعشقی هستند که داشته ام. امیدوارم که آنها هم روزی بازگردند و این شیارهای عمیق را با قطعه ای که من در انتظارش بوده ام پر کنند پس حالا می بینی که زیبای واقعی چیست؟

مرد جوان بی هیچ سخنی ایستاد. در حالی که اشک از گونه هایش سرازیر می شد به سمت پیرمرد رفت. از قلب جوان و سالم خود قطعه ای بیرون آورد و با دست های لرزان به پیرمرد تقدیم کرد. پیرمرد آن را گرفت و در قلبش جای داد و بخشی از قلب پیر و زخمی خود را در جای زخم قلب مرد جوان گذاشت. مرد جوان به قلبش نگاه کرد، سالم نبود ولی از همیشه زیباتر بود ...

خدا عظیم نیست ، او عظمت است.

خدا مهربان نیست ، او مهربانی است.

خدا عاشق نیست ، او عاشق است.

وقتی دست ناتوانی را می گیریم ، وقتی با عشقی خالصانه

به حرف هایی انسانی تنها و درمانده ای گوش می دهیم.

پروردگار مجال حضور بر زمین یافته است . کار خدا

خلق انسان بود و رسالت انسان تجلی خداوند ، بر زمین .

انسان نردبانی است که از طریق آن را خدا بر فراز آسمان

بر زمین گاه می نهد.

آسمان، سیاه و زمین سیاه

قلب ها تپیدن را

و آسمان آبی بودن را از یاد برده است

دیگر کسی نمی تواند

سادگی را به آسمان تشبیه کند

شب است اما

از تاریکی بیمی ندارم

سال هاست که در تاریکی راه می پیمایم و

چشم هایم مثل جغدی تیزبین شده

سال هاست

به امید روشنایی زندگی می کنم

تا شاید روزی

باز هم آسمان را آبی ببینم

نمی دانم کی

اما می دانم که چشم ها آن روز

به دیدار کسی منور خواهد شد که آلاله ها را

به عشق خود منتظر گذاشته است!

تقدیم به سامان

نتیجه­گیری زود پس از رخدادهای مهم زندگی از بی­خردی است . ارد بزرگ

حقیقت گفت مرا برهنه بگذارید و پیرایه بر من مبندید زیرا من هیچگاه از برهنگی خود شرمسار نیستم. اعتصام الملک

کسی که از سرنوشت خود شکایت می­کند، از کوچکی و ناچیزی روح خود شکایت کرده است. مترلینگ
اگر قرار است برای چیزی زندگی خود را خرج کنیم ، بهتر آن است که آنرا خرج  لطافت یک لبخند و یا نوازشی عاشقانه کنیم . شکسپیر

آدم­های بی مایه، همگان را ابزار رسیدن به خواسته­های خویش می­سازند. ارد بزرگ

خود را قربانی کنیم بهتر است تا دیگران را. گاندی

آنکه مدام  به کار دیگران سرک می­کشد و کنجکاو است تا ببیند آنها چه می­کنند مانند سایه­ایی بر دیوار است که مدام بدنبال ما می­دود بدون آنکه از خود اختیاری داشته باشد. ارد بزرگ
دانش پزشکی در عرض چند سال گذشته چنان پیشرفت حیرت­انگیزی کرده است که امروز برای یک پزشک غیر ممکن است در بیمار خود عضو سالم پیدا کند . اریل وینسون

آنکه با آدم­های گستاخ گفتگو می­کند ، دیر و یا زود به شر آنها گرفتار آید. ارد بزرگ

بدان همواره آنکه برای رسیدن به تو از همه چیزش می گذرد روزی تنهایت خواهد گذاشت، این هنجار دردناک زندگی است . ارد بزرگ

برای اداره کردن خویش ، از سرت استفاده کن . برای اداره کردن دیگران ، از قلبت. دالایی لاما

وقتی قلبت بیدار شد و شعله ای از نور شد ، تو معنا و اهمیت زندگی را خواهی شناخت ، و این فیضی عظیم است . و آنگاه سپاسگزاری و حمد طلوع می کند . آنگاه فقط هدیه زندگانی کافی است تا با آن برای همیشه و همیشه راضی و خشنود باشی . دالایی لاما

بدبخت کسی است که نمی تواند ناراستی خویش را درست کند . ارد بزرگ

همین لحظه حاوی بهشت و دوزخ است . همه اش بستگی به تو دارد . اگر تو خوش باشی ، شاد باشی ، اگر عاشق زندگی باشی و آن را محترم بداری و جشن بگیری . در بهشت هستی ، اگر نتوانی شادمانی کنی ، اگر چنان زنجیرهای سنگینی برپا و دست داشته باشی که نتوانی با آهنگ زندگی به رقص در آیی ، آن وقت در دوزخ به سر می بری . دالایی لاما

صاحبان اخلاق، روح جامعه خود هستند. امرسون

باور بدبختی از خود بدبختی دردناکتر است . ارد بزرگ

یک زندگی را وقتی می شود با خوشبختی قرین دانست که شروعش با عشق باشد و ختمش با جاه طلبی . بوسکالیا

اگر پیری پند ده و اگر جوانی پند گیر .ضرب المثل چینی

اگر غرورت را گم کرده ایی به کوهستان رو  ، و اگر از جنگ خسته ایی به دریا . ارد بزرگ

خنده، بهترین روح جنگ با زندگی است. آناتول فرانس

میانه روی و اندازه نگه داشتن کمال طبیعت آدمی است. کنفسیوس

خودخواهی ، کاشی سادگی  روانت را ، خواهد شکست . ارد بزرگ

 دنیا به امید برپاست و انسان به امید زنده. علی اکبر دهخدا

 مرد نیک، صدای وجدان را می شنود .ضرب المثل اسپانیایی

 در خواب می توانی نیروی روان خویش را بنگری . ارد بزرگ

 اگر شما دشمن دارید ، بدی او را با خوبی پاداش ندهید ، زیرا این امر موجب شرمساری او می گردد . ولی به او وانمود کنید که او با این عمل خود برای شما خدمتی انجام داده است . نیچه

 قوی ترین اهرم ها، اراده است. اسمایلز