خیلی دلم برات تنگ شده بود این پست هم به احترام وجود نازنینت
اینجاس که شاعر میگه
بچه که بودم، آدامس هامو قورت می دادم....
خیلی سخت بود!
تنها دلیلش این بود که می گفتن اگه آدامستو قورت بدی روده هات به هم می چسبه!
من از چسبندگی خوشم میومد
از چسبیدن و جزئی از چیزی شدن...
حتی وقتی خیلی سخت بود، باز هم دوسش داشتم
حالا چیزی هست که قورت دادنش از آدامس ها سخت تره
که چسبندگی ای ایجاد نمی کنه ولی سخته....خیلی سخته
و اون بغض هامه
از گم شدن همه میترسیم
هنوز گاهی میان آدمها گم میشوم...
با اینکه دوست داشتم با تمام وجود داد بزنم به خاطر تو ، بهش گفتم به خاطر هیچکس ،
پرسید پس به خاطر چی زنده هستی ؟
با اینکه دلم داد میزد به خاطر دل تو ، با یه بغض غمگین گفتم به خاطر هیچکس
ازش پرسیدم تو به خاطر چی زنده هستی ؟
درحالی که اخم تو چشماش جمع شده بود گفت :
به خاطر کسی که به خاطر هیچ زنده است .....
نوبت من
شده بود
که معلم پرسید
صرف کن رفتن را
و شروع کردم من
رفتم ، رفتی ، رفت
...
و سکوتی سرسخت همه جا را پر کرد
سردی احساسش فاصله را رو کرد
آری رفت . رفت و من اکنون تنها مانده ام در اینجا
شادی ام غارت شد من شکستم در خود سهم من غربت شد
من دچارش بودم بغض یک عادت شد خاطرات سبزش روی قلبم حک شد
رفت و در شکوه شب با خدا تنها شد و حضورش در من آسمانی تر شد
اشک من جاری شد ....صرف فعل رفتن بین غم ها گم شد و معلم آرام روی
دفترم نوشت:
تلخ ترین فعل جهان رفتن است ...!
همراز
خیلی ها دلتنگ اند
و خیلی ها هنوز تصمیم دارند بروند تا
خیلی های دیگر را دلتنگ کنند
من اما جزو هیچ کدام نیستم .
مانده ام با
چمدان قرمز بزرگی
که بدون عکس دو نفره به کارم نمی آید .....
روزی دروغ به حقیقت گفت : مــــیل داری باهم به دریـــا برویم و شنـــا کنیم ؟
حقیقــت ساده لــوح پذیرفت و گول خورد
آن دو با هم به کنار ساحل رفتند
وقتی به ساحل رسیدند حقیقت لباسهایش را در آورد
دروغ حیلــــه گـــر لباسهای او راپوشید و رفت . . . . .
از آن روز همیشه
حقیقت عــــریان و زشت است ،
اما دروغ
در لبــــــاس حقیقت با ظاهری آراسته نمایان می شود !!!!اعتباری به خروسِ سحری ، نیست دگر
دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است
كوك كن ساعتِ خویش !
كه مـؤذّن ، شبِ پیـش
دسته گل داده به آب
. . . و در آغوش سحر رفته به خواب
كوك كن ساعتِ خویش !
شاطری نیست در این شهرِ بزرگ
كه سحر برخیزد
شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین
دیر برمی خیزند
كوك كن ساعتِ خویش !
كه سحر گاه كسی
بقچه در زیر بغل ، راهیِ حمّامی نیست
كه تو از لِخ لِخِ دمپایی و تك سرفه ی او برخیزی
كوك كن ساعتِ خویش !
رفتگر مُرده و این كوچه دگر
خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است
كوك كن ساعتِ خویش !
ماكیان ها همه مستِ خوابند
شهر هم . . .
خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند
كوك كن ساعتِ خویش !
كه در این شهر ، دگر مستی نیست
كه تو وقتِ سحر ، آنگاه كه از میكده برمی گردد
از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی
كوك كن ساعتِ خویش !
اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر ،
و در این شهر سحرخیزی نیست ...
میخواستم برم دنباله زندگیم چون فهمیدم.....
زندگی برگ بودن در مسیر باد نیست
زندگی امتحان ریشه هاست!!!!!!
بعد عاشق شدم و فهمیدم که....
عشق تو چشمای هم نگاه کردن نیست
بلکه با چشمای هم به زندگی نگاه کردنه..!!!
ولی همه چی خراب شد.....
اون چقدر ساده ازم برید و رفت
وانمود کرد منو ندید و رفت
همه گفتن اون ازت بی خبره
به خدا گریه هامو شنید و رفت
کم کم حس کرد که براش تکراریم
یه عروسک جدید خرید و رفت..!!!!!!
اای خدا!!!!!!!
حرفهای ما هنوز ناتمام...
تا نگاه می کنی:
وقت رفتن است
بازهم همان حکایت همیشگی !
پیش از آنکه با خبر شوی
لحظه ی عظیمت تو ناگزیر می شود
آی...
ناگهان
چقدر زود
دیر می شود!
عمیق تر نفس می کشم
هوای باهم بودنمان را
می بلعم
مبتلا تر می شوم
سلام