دنیای من

بچه ک بودم همیشه عادت داشتم ارزوهایم را روی کاغذ های سفید و خالی از هرچیزی بنویسم

انهارا در جویی رها کنم

بلکه روزی کسی انهارا بخواند و ببیند ک یک کودک چ ارزوهایی میتواند داشته باشدو....

یکی از ان ارزوهای کودکیم این بود ک ایا کسی میتواند من را مقلوب خودش کند تا از این همه خستگی کودکانه ام مرا ازاد نماید؟؟

و حال ک اینجا نشستم و دارم این متن رو مینویسم ب ارزویم رسیده ام...

ارزویی ک نه رویا و خیال باشد...ارزویی ک هرکس ارزوی داشتنش را دارد...

همیشه دخترانی را تصور میکردم ک هیچ جای دنیا نمیافتی...

دخترانی با موهای بلوند صورتی سفید ک رگهای سبزشان از زیر پوست نازکشان دیدا میشود...

با اندامی ک حتی نمیتوانستی تصورش را بکنی...

حال ک تورا دیدم تمام ان تصوراتم ویران شد...

ویرانی ک نشانم داد چشمهایت را باز کن...و مرا ببین...

سرم را بالا ک گرفتم پوست سبزه ای را دیدم ک با چشمان زیبایش و با ابروهایی باور نکردنی...

وای نگووو با موهای صاف و نرمش دارد مرا نگاه میکند...

و این بود تمام چیزی ک میخواستم...