نمیدونم!؟!؟
درود بر دوستای گلم
انقدر ذوق زدم که همه حرفام یادم رفت...!!!
راستش بچه ها تو این مدتی که نبودم (تقریبا از تاریخ یک هفته بعد از اخرین اپم) روزگار سختی را پشت سر گذاشتم .....
اول از همه اینکه کامپیوتر نداشتم(بی چاره کرد منو! انگار با من پدر کشتگی داشت تا به من می رسید خراب میشد، حدودا 6 یا 7 بار بردمش تعمیرگاه اما باز، روز از نو روزی از نو ...)
دوم از همه اینکه یه چالش بزرگ رو پشت سر گذاشتم!
نمیگم آدم با معرفتی هستم اما خداییش خیلی رفیقامو دوست دارم و بهشون وابسته ام ولی متاسفانه
طبق یه سری صلاح دید ها باید ازشون جدا میشدم ....
خیلی سخت تونستم باور کنم که ازشون دور شدم .... درودغ گفتم ! هنوزم با ورم نشده !
خیلی حرف زدم ببخشید ....
از همه دوستایی که تو این مدت سراغمو گرفتن سپاس گذارم 
از همه دوستایی که منو به وبلاگشون دعوت کردن و من نتونستم برم عذر خواهی میکنم
اهان راستی داشت یادم میرفت؛ من از این به بعد چهارشنبه ها میام به وبلاگم سر میزنم و نظراتون رو میخونم البته اگر دوباره کامپیوترم بازی در نیاره .....
علتش هم اینه که متاسفانه یا خوشبختانه امسال حجم درسهام خیلی سنگینه .....
دعا کنید دیگه کامپیوترم خراب نشه ...
راستی دلم خیلی براتون تنگ شده بودا .....
خیلی خیلی موفق وپیروز باشید ...
بدرود 
در روز اول سال تحصیلى، خانم تامپسون معلّم کلاس پنجم دبستان وارد کلاس شد و پس از صحبت هاى اولیه، مطابق معمول به دانش آموزان گفت که همه آن ها را به یک اندازه دوست دارد و فرقى بین آنها قائل نیست. البته او دروغ می گفت و چنین چیزى امکان نداشت. مخصوصاً این که پسر کوچکى در ردیف جلوى کلاس روى صندلى لم داده بود به نام تدى استودارد که خانم تامپسون چندان دل خوشى از او نداشت. تدى سال قبل نیز دانش آموز همین کلاس بود. همیشه لباس هاى کثیف به تن داشت، با بچه هاى دیگر نمی جوشید و به درسش هم نمی رسید. او واقعاً دانش آموز نامرتبى بود و خانم تامپسون از دست او بسیار ناراضى بود و سرانجام هم به او نمره قبولى نداد و او را رفوزه کرد.
