o صابونش به جامه ما خوردست!
o صبر کوتاه خدا سي سال است!
o صبر بالاترين هنراست.
o صبر گلي است که در باغ هر کسي نمي رويد.
o صبح مادر حرفه هاست و شب مادر انديشه ها.
o صحت بهتر از ثروت است.
o صدا هر طور که باشد انعکاسش هم همانطور است.
o صد رحمت بکفن دزد اولي!
o صد پتک زرگر، يک پتک آهنگر!
o صد تا گنجشک با زاغ و زوغش نيم من است!
o زاغ: بچه پرنده
o صد تا چاقو بسازد، يکيش دسته ندارد!
o صد رحمت به کفن دزد اولي!
o صد سال گدايي مي کنه هنوز شب جمعه را نمي شناسه!
o صد سر را کلاه است و صد کور را عصا!
o صد سوزن جمع کني يک جوال دوز نمي شود.
o صد من پر قو يک مشت نمي شود!
o صد موش را يک گربه کافيست!
o صفرايش به يک ليمو مي شکند!
o صفرا: يکي از مزاج هاي چهار گانه آدمي (صفرا ، سودا ، بلغم ، خون)
o صلاح مملکت خويش خسروان دانند.
o صنار جيگرک، سفره قلمگار نمي خواد!
o صيد را چون اجل آيد سوي صياد رود.
o آب از دستش نمي چکد!
o آب از سر چشمه ِگل است!
o آب از آب تکان نمي خورد!
o آب پاکي را روي دستش ريخت!
o آب در کوزه و ما تشنه لبان مي گرديم!
o آب را گل آلود مي کنه که ماهي بگيره!
o آب زير پوستش افتاده!
o آب، سنگها را مي سايد.
o آب که يه جا بمونه، مي گنده.
o آبکش به کفگير مي گه تو سه تا سوراخ داري!
o آب که از سر گذشت، چه يک ذرع چه صد ذرع – چه يک ني چه صدني!
o آب که سر بالا رفت، قورباغه ابو عطا مي خونه!
o آب نمي بيند ورنه شناگر قابليست!
o
o آب از او گرم نمي شود!
o
o آتش که الو گرفت، خشک و تر مي سوزد!
o
o آتش نشاندن و اخگر گذاشتن کار خردمندان نيست.
o
o آخر شاه منشي، کاه کشي است!
o
o آخر شوخي به دعوا مي کشد.
o آدم تنبل، عقل چهل وزير را دارد!
o آدم پول را پيدا مي کند، نه پول آدم را.
o آدم خوش معامله، شريک مال مردم است!
o آدم دست پاچه، کار را دوبار انجام مي دهد!
o آدم دروغگو کم حافظه است.
o آدم زنده، زندگي مي خواهد!
o آدم گدا، اين همه ادا ؟!
o آدم گرسنه، خواب نان سنگک مي بينه!
o آدمي را به ادب بشناسند
o ظالم پاي ديوار خود را مي کند!
o ظالم، دست کوتاه است!
o ظالم، هميشه خانه خراب است!
o ظاهرش چون گور کافر پر حلل باطنش قهر خدا عزوجل
o حلل: زيورها، لباسهاي نو و بردهاي يماني
o ظلم ظالم بر سر اولاد ظالم مي رود.
o ظلمتي مانند ناداني نيست
o فاتح، احساس خستگي نمي کند.
o فردا که بر من و تو وزد باد مهرگان آنگه شود پديد که نامرد و مرد کيست ؟ (ناصر خسرو)
o فرزند بي ادب مثل انگشت ششم است، اگر ببري درد دارد، اگر هم نبري زشت است!
o فرزند کسي نمي کند فرزندي گر طوق طلا به گردنش بر بندي!
o فرياد کشيدن روش بي خردان است.
o فرشش زمين است و لحافش آسمان است!
o فرش، فرش قالي؛ ظرف ، ظرف مس؛ دين، دين محمد (ص)!
o فضول را به جهنم بردند گفت: هيزمش تر است!
o فضيلت تنها نيست، حتما همسايگاني دارد.
o فقر، قوم و خويش ندارد.
o فقط ساعات طلايي هستند که به شمارش در مي آيند.
o فقير، در جهنم نشسته است!
o فکر نان کن که خربزه آب است!
o فلفل نبين چه ريزه، بشکن ببين چه تيزه.
o فواره چون بلند شود سرنگون شود!
o فيل خوابي مي بيند و فيلبان خوابي!
o فيلش ياد هندوستان کرده است!
o فيل و فنجان!
