پیک پی خجسته

دخترم النا به دنیا آمد

تمام زیباییهای دنیا رو در وجودش میبینم

کاش میدونست باباش چقد دوستش داره

نترس گردوی کوچک

آنچه سیاه می شود  روی تو نیست...

دستان اوست

حسین پناهی

گیرند همه روزه و من گیسویت
جویند همه هلال و من ابرویت
از جمله ی این دوازده ماه تمام
یک ماه مبارک است آن هم رویت

این بار سرمست آمدم تا جام و ساغر بشکنم
ساقی و مطرب هر دو را من کاسه ی سر بشکنم
از کف عصا گر بفکنم فرعون را عاجز کنم
گر تیشه بر دستم فتد بتهای آزر بشکنم
امروز سرمست آمدم تا دیر را ویران کنم
گرز فریدونی کشم ضحاک را سر بشکنم
گر کژ بسویم بنگرد گوش فلک را برکنم
گر طعنه بر حالم زند دندان اختر بشکنم
چون رو به معراج آورم از هفت کشور بگذرم
چون پای بر گردون کشم نو چرخ و چنبر بشکنم

گر محتسب جوید مرا تا در رهی کوبد مرا

من دست و پایش در زمان با فرق و دندان بشکنم
من مرغ عالی همتم از آشیانه بر پرم
تا کرکسان چرخ را هم بال و هم پر بشکنم
من طائر فرخنده ام در کنج حبس افتاده ام
باشد مگر که وارهم روزی قفس در بشکنم

گر شمس تبریزی مرا گوید که هی آهسته شو

گویم که من دیوانه ام این بشکنم آن بشکنم

ای قوم به حج رفته کجائید کجائید
معشوق دراینجاست بیائید بیائید
معشوق تو همسایه دیواریوار
در بادیه سرگشته شما در چه هوائید
گرصورت بی صورت معشوق ببینید
همه خواجه وهم بنده وهم قبله شمائید

عطار

تویی معنی وبیرون تو اسم است
تویی گنج وهمه عالم طلسم است
تویی فر حضور نورآن ذات
که برهرذره می تابد ز ذرات
ترا بر ذره ذره راه بینم
دوعالم ثم وجه اله بینم

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر سفر نکنی،
اگر کتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نکنی.

 به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
زمانی که خودباوری را در خودت بکشی،
وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند.

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر برده‏ی عادات خود شوی،
اگر همیشه از یک راه تکراری بروی …
اگر روزمرّگی را تغییر ندهی
اگر رنگ‏های متفاوت به تن نکنی،
یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی.

تو به آرامی آغاز به مردن می‏کنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سرکش،
و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر می‌کنند،
دوری کنی . .. .، 

تو به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر هنگامی که با شغلت،‌ یا عشقت شاد نیستی، آن را عوض نکنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی،
اگر ورای رویاها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی
که حداقل یک بار در تمام زندگی‏ات
ورای مصلحت‌اندیشی بروی . . .
-
امروز زندگی را آغاز کن!
امروز مخاطره کن!

امروز کاری کن!
نگذار که به آرامی بمیری!
شادی را فراموش نکن

دلتنگی های ادمی را باد ترانه ای می خواند

رویا هایش را آسمان زیر ستاره نادیده می گیرد

و هر دانه برفی به اشکی نریخته می ماند

سکوت سرشار از سخنان نگفته است

از حرکات نا کرده ...

اعتراف به عشق های نهان

و شگفتی های بر زبان نیامده

در این سکوت حقیقت ما نهفته است

حقیقت من و تو !

سکوت سرشار از سخنان نگفته است

مرا به یاد بیاور. مرا از یاد مبر. که انعکاس صدایم

درون شب جاری است ...

مطلب ذیل موضوع جذاب و مضمون قابل تاملی دارد خواندن آن را تا پایان پیشنهاد میکنم

برگرفته از:
جهان هولوگرافیک (نظریه ای برای توضیح توانایی های فراطبیعی ذهن و اسرار ناشناخته ی مغز و جسم) – مایکل تالبوت

تناسخ موضوع مشکل آفرینی است، چه آنچه سخنان هجو و بی معنایی درباره اش گفته شده که خیلی ها آن را بی درنگ رد می کنند. خیلی ها متوجه نیستند که به رغم ادعاها و داستان های معروف در این زمینه، پژوهش های جدی بسیاری در مورد موضوع تناسخ صورت گرفته و می گیرد.
آدمیان هنگامی که هیپنوتیزم می شوند، اغلب چیزی را به یاد می آورند که ظاهرا خاطره ی وجودهای قبلی است. بررسی ها نشان داده که بیش از 90 درصد کسانی که مورد هیپنوتیزم قرار گرفته اند، قادرند این خاطرات را به یاد آورند. این پدیده را به طور وسیعی حتی خود شکاکین نیز تایید کرده اند. برای مثال، کتاب درسی روانپزشکی بنام "ضربه، جذبه، و استحاله" مدام به هیپنودرمان های تازه کار اخطار می کند که اگر خاطراتی از این دست در بیماران هیپنوتیزم شده، خود به خود ظاهر شد، تعجب نکنند.
مفهوم این ایده البته بسیار مورد جدل قرار گرفته است. بسیاری از پژوهشگران استدلال می کنند که خاطراتی از این دست در بیماران هیپنوتیزم شده چیزی جز خیالبافی و ساخته ی ذهن ناخودآگاه نیست؛ و هیچ شکی در این نیست که گاه واقعا چنین است، بخصوص اگر جلسه ی هیپنوتیزم را یک هیپنوتیزم کننده ی تازه کار برگزار کند که نداند چه سوالهایی لازم است تا فرد هیپنوتیزم شده را به سوی خیالپردازیها و تصاویر خیالی سوق ندهد. ولی در عین حال موارد بیشماری نیز گزارش شده است که در آن افرادی تحت هدایت حرفه ای ها و افراد ماهر، خاطراتی را برشمرده اند که به نظر نمی آید حاصل خیالبافی ها باشد. شواهدی که آقای ویتون گرد آورده است در این دسته می گنجد.
دکتر ویتون جهت به راه انداختن پژوهش هایش حدود سی نفر را گرد هم آورد، از قشرهای مختلف جامعه، از راننده های کامیون تا دانشمندان علوم رایانه ای و پاره ای از معتقدان به پدیده ی تناسخ و پاره ای نامعتقدان به آن. سپس همگی را جداگانه و یک به یک هیپنوتیزم کرد، و روزهای متمادی را صرف ثبت آنچه در مورد تجربیات وجودهای پیشین خود می گفتند کرد.
اطلاعات حاصله از هر جهت جالب توجه بود. یکی از وجوه مشترک جالب توجه میان این اطلاعات، میزان همانندی تجارب شرکت کنندگان بود. همگان از زندگی های بیشمار گذشته سخن گفتند، پاره ای بیست تا بیست و پنج مورد را برشمردند؛ گرچه ویتون کوشید محدودیتی برای این موارد قائل شود و آنها را تا وجودهای غارنشین به عقب ببرد، یعنی تا جایی که دیگر یک دوره ی زندگی از دوره ی دیگر غیر قابل تشخیص نبود. همه اظهار کردند که برای روح، جنس زن و مرد علی السویه است، و بسیاری دست کم یک بار هم که شده زندگی جنس مخالف را تجربه کرده بودند. و همگی گفته بودند که هدف زندگی تحول و تکامل یافتن و آموزش است و وجودهای چندگانه این فرآیند را آسان می سازند.
ویتون در عین حال شواهدی یافت که قویا نشان می دادند که تجربه های برشمرده واقعا در حیات گذشته روی داده بودند. یکی از ویژگی های غیرعادی این تجربه ها این بود که خاطرات می توانستند مجموعه ی گسترده ای از رویدادها و تجربیاتی را توضیح دهند که ظاهرا هیچ ربطی به زندگی کنونی آزمون شونده نداشت. مثلا روانشناسی که در کانادا متولد و بزرگ شده بود، در زمان کودکی از لهجه ی بریتانیایی غیر قابل فهمی برخوردار بود و نیز همواره از احتمال شکستن پاهایش می ترسید، و از پرواز هوایی نیز واهمه داشت؛ مشکل جویدن انگشتان دست داشت و نسبت به شکنجه، شیفتگی بیمارگونه ای داشت. به هنگام نوجوانی تصویر گذرا و مبهمی از این واقعه داشت که به اتفاق یک افسر نازی در اتاقی است و آن هم بلافاصله پس از آنکه در طول یک آزمایش رانندگی پایش را بر پدالهای اتوموبیل فشرده بود. او تحت هیپنوتیزم به یاد آورد که خلبانی انگلیسی در جنگ جهانی دوم است و به هنگام پرواز بر فراز آلمان هواپیمایش مورد اصابت گلوله های دشمن قرار گرفته، که یکی از آنها از بدنه گذشته و باعث جراحت و شکستگی پای او شده است؛ و همین سبب شده که کنترل پدالهای پایی هواپیما را از دست دهد و چاره ای جز سقوط نداشته باشد. او بعدا اسیر آلمان ها شده و جهت اخذ اطلاعات مورد شکنجه قرار گرفته و ناخنهایش را کشیده اند و اندکی بعد مرده است.
بسیاری از داوطلبین هم در اثر تجدید خاطرات حیات گذشته ی خود از لحاظ روانی و جسمانی عمیقا درمان شدند و در باب زمانی که در قید حیات بودند جزئیات تاریخی دقیقی ارائه دادند. برخی از آنها حتی به زبانهایی کاملا نا آشنا برای دیگران به سخن گفتن پرداختند. یکی از آنها که دانشمندی 37 ساله و عالم در امور رفتاری بود، در حالی که زندگی گذشته ی خود را به عنوان یک وایکینگ مرور می کرد کلماتی را فریاد می زد که متخصصان زبانشناسی بعدا تشخیص دادند که همان زبان نورس کهن است. و پس از آنکه همین مرد به زندگی گذشته ی یک ایرانی باستان گردانده شد، شروع به نگارش خطوطی عنکبوتی به سبک عربی کرد که کارشناس زبانهای خاور نزدیک آن را نمونه ای صحیح از خط پهلوی ساسانی که بین سالهای 226 و 651 بعد از میلاد مسیح متداول بوده است و بعدها منسوخ شده، شناسایی کرد.
اما حیرت آورترین کشف ویتون وقتی بود که وی داوطلبان را به جایی موقت در میان زندگی ها بازگرداند، جایی شگفت انگیز و آکنده از نور که به مکان و زمانی که ما می شناسیم ربطی نداشت. از دیدگاه داوطلبان، منظور از آوردن آنها به این قلمرو این بود که اجازه پیدا کنند تا زندگی بعدی خود را برنامه ریزی کنند، یعنی طرح حوادث مهم و موقعیت هایی را که در آینده بر آنها واقع می شد بریزند. این فرآیند را نباید نوعی تمرین در زمینه ی تحقق خیالها و افسانه ها دانست. ویتون دریافت که وقتی افراد در این قلمرو بین الحیاتی قرار می گیرند، به حالاتی غیر عادی از آگاهی دست می یابند که در آن از حضور خود عمیقا آگاه و از احساسی شدیدا اخلاقی و عقلانی برخوردار می شدند. افزون بر آن، در این احوال، داوطلبان از توجیه کردن معایب و اشتباهات خود نیز بری بودند و با خویشتن در کمال صداقت روبرو می شدند. جهت متمایز ساختن این نوع آگاهی از هوشیاری هر روزه و معمولی مان، ویتون این هوشیاری شدید ذهن را حالت وراهشیاری می نامد.
بنابراین وقتی داوطلبان اقدام به برنامه ریزی زندگی آینده ی خود می کردند، تکلیف اخلاقی خود را هم مد نظر داشتند. مثلا دلشان می خواست همراه با کسانی زاده شوند که در زندگی قبلیشان با آنها بدرفتاری کرده بودند تا این بار بتوانند بدیهایی را که در حق آنان روا داشته بودند تلافی کنند. آنها نقشه ی برخوردهای دلپذیر با "دوستان نزدیک" را می کشیدند که با آنها در طول زندگی های گوناگون رابطه هایی تواما دوست داشتنی و مفید برقرار کرده بودند، و رویدادهای تصادفی را چنان برنامه ریزی می کردند که به نتایج و مقاصد دیگری دست یابند. یکی از آنها می گفت که به هنگام برنامه ریزی برای زندگی بعدی، وسیله ای ساعت گونه را در خیال می دیده که می شد قسمت های خاصی را جهت کسب نتایج خاص بعدی در آن جاسازی کرد.
و این نتایج همیشه دلپذیر نبود. مثلا خانمی که در سی و هفت سالگی مورد تجاوز قرار گرفته بود، وقتی خود را به حالت وراهشیاری برد، آشکار ساخت که در واقع وی، قبل از آنکه به این تناسخ جدید پا بگذارد، واقعه را برنامه ریزی کرده بوده. این خانم توضیح داد که در آن سن و سال به تجربه ی یک واقعه ی تراژیک نیاز داشته تا مجبور شود تمامی شکل و شمایل روح خود را تغییر دهد و بدین سان به درک عمیق و مثبت تری نسبت به معنای زندگی نایل آید.
یکی دیگر از مراجعان مردی بود که بیماری کلیوی تمام عمر به طور جدی زندگی او را تهدید می کرد. وی اقرار کرد که این بیماری را از آن جهت برگزیده تا خود را به خاطر خطا و گناهان زندگی قبلیش تنبیه کند. او در عین حال اظهار داشت که از بیماری کلیوی مردن جزو برنامه ی او نبوده، و قبل از ورود به این حیات، ترتیبی داده که با کسی یا چیزی ملاقات کند که به او کمک کند این واقعیت را به خاطر آورد و بدین سان او را قادر سازد تا هم بیماری جسمش را درمان کند و هم احساس گناهش را برطرف سازد. و درست طبق گفته هایش پس از آنکه جلسات درمانی اش را با ویتون آغاز کرد، به تجربه دید که چطور به طور معجزه آسایی به بهبودی کامل رسیده است.
البته همه ی مراجعان آقای ویتون چنین مشتاق دانستن آینده ی خود نبودند، آینده ای که وجود وراهشیار و فراآگاه آنها برایشان رقم زده بود. پاره ای از آنها خاطرات خود را سانسور می کردند و از ویتون می خواستند که پس از فرآیند هیپنوتیزم شدگی به آنها تعلیماتی دهد تا نتوانند هیچ یک از مطالبی را که به هنگام خلسه ی هیپنوتیزم گفته بودند به یاد آورند. چنان که بعدا توضیح دادند، نمی خواستند وسوسه ی سر و کله زدن با نوشته هایی را داشته باشند که نفس وراهشیارشان برایشان نگاشته بود.
تصورش هم حیرت آور است. آیا حقیقتا امکان پذیر است که ذهن ناخودآگاه ما نه تنها از خطوط کلی تقدیر ما آگاه باشد، که به واقع ما را در جهت تحقق یافتن آنها هم به تکاپو بیندازد؟ تنها تحقیقات آقای ویتون نیست که شاهد مدعاست. در بررسی آماری 28 مورد تصادف در راه آهن ایالات متحده، ویلیام کاکس فراروانشناس به این کشف نایل آمد که در روزهای تصادفات قطارها، تعداد مسافران به میزان چشمگیری کمتر از دیگر روزهای هفته های قبل بوده است.
یافته های کاکس نشان می دهد که ما شاید مدام به طور ناخودآگاه آینده را پیش بینی می کنیم و بر مبنای اطلاعات دریافت شده تصمیم می گیریم که از رویدادهای ناگوار بری باشیم، و شاید بعضی دیگر نظیر خانمی که می خواست تراژدی شخصی خود را تجربه کند، و یا مردی که مایل بود همواره بیماری کلیوی اش را تحمل کند، می خواهند که فقط موقعیت های منفی را تجربه کنند تا بتوانند مقاصد و طرح های ناخودآگاه دیگری را محقق سازند. ویتون می گوید:
ما به دقت یا به طور تصادفی موقعیت ها و رخدادهای زمینی مان را بر می گزینیم ... پیام پدیده ی وراهشیاری یا وراآگاهی این است که موقعیت زندگی هر موجود انسانی نه اتفاقی و تصادفی است و نه بی جا و بی مورد. اگر به قضیه به طور عینی و از درون زندگی نگاه کنیم، می بینیم که هر تجربه ی انسانی فقط درس دیگری است در کلاس درس عالم کیهانی.

مهم است به یاد داشته باشیم که وجود دستورالعمل های ناخودآگاهی از این دست به آن معنا نیست که زندگی ما سفت و سخت از پیش مقدر شده است و تمامی سرنوشت ها اجتناب ناپذیر است. این که بسیاری از مراجعان ویتون از او می خواستند کاری کند که آنها نتوانند گفته های خود را در شرایط هیپنوتیزم شدن به یاد آورند باز هم نشان می دهد که تنها می توان خطوط کلی آینده را آن هم به طور تقریبی دریافت، یافته ای که کماکان تابع تغییرات است.
ویتون تنها پژوهشگری نیست که در زمینه ی تحقیقات پدیده ی تناسخ شواهدی گردآوری کرد تا ثابت کند که ضمیر ناخودآگاه ما در تشکیل حیات ما بیش از آنچه می پنداریم دست دارد. جز او، دکتر آیان استیونسون، استاد روانپزشکی دانشکده ی پزشکی دانشگاه ویرجینیا نیز هست، که به جای استفاده از هیپنوتیزم، با کودکانی که خود به خود وجودهای گذشته ی خود را به یاد می آوردند گفتگو کرد و بیش از سی سال به این کار ادامه داد و هزاران مورد را در سرتاسر کره ی زمین جمع آوری کرد و مورد تجزیه و تحلیل قرار داد.
طبق نظریه ی استیونسون، در میان اطفال یادآوری خود به خودی زندگی گذشته موردی نسبتا همگانی است و چنان مرسوم است که تعداد مواردی که قابل توجه و بررسی است بسیار بیش از ظرفیت کاری و تعداد کارمندان اوست. معمولا اطفال 2 تا 4 ساله هستند که درباره ی زندگی دیگری سخن می گویند و اغلب مواردی را به یاد می آورند که بسیار خاص و استثنایی است؛ از جمله اسامی شان، اسامی افراد خانواده و دوستان، جایی که زندگی می کرده اند، و اینکه خانه شان به چه شکلی بوده و برای امرار معاش چه می کرده اند، و چگونه مرده اند، و اطلاعات مبهمی در زمینه ی اینکه مثلا قبل از مردن پولهایشان را کجا پنهان کرده اند، و مواردی که به قتل و کشتار منجر شده و گاه حتی اینکه قاتل چه کسی بوده. اغلب خاطرات این کودکان چنان برخوردار از جزئیات جالب است که استیونسون را قادر می سازد هویت شخصیت گذشته شان را مشخص و تقریبا همه ی آنچه را که اظهار داشته اند، ثابت کند. او حتی کودکان را به مکان هایی برده که در گذشته آنجا تجسد یافته بودند، و دیده که چگونه به راحتی میان کوچه پس کوچه های غریب می گردند و خانه های قبلی خود، متعلقات و حتی بستگان و آشنایان حیات گذشته شان را به درستی تشخیص می دهند.
استیونسون نیز، نظیر ویتون، داده های بیشماری را مبنی بر وجود تناسخ جمع آوری کرده و تا کنون 6 مجلد از یافته های خود را به چاپ رسانده است. او مانند ویتون با دلیل و مدرک دریافته که ناخودآگاه ما در شکل دادن به ما انسان ها و تقدیرمان نقشی بسیار بزرگ تر از آنچه می پنداشتیم، داراست.
وی این یافته ی ویتون را تایید می کند که ما اغلب همراه با افرادی که در هستیها یا وجودهای پیشینمان می شناخته ایم از نو زاده می شویم، و آن نیروی هدایت کننده که به گزینش هایمان شکل می دهد نیز اغلب مهر و محبت یا احساس گناه و احساس مدیون بودن به کسی یا چیزی است. و قبول دارد که مسئولیت شخص ما تعیین کننده ی سرنوشت ماست نه شانس و اتفاق. او به این نکته پی برده که گرچه شرایط جسمانی شخص از یک زندگی به زندگی بعدی می تواند بسیار تغییر کند، اما رفتار و کردار، علایق، گرایش ها، و سرشت هر کس در هر زندگی ثابت و تغییرناپذیر باقی می ماند مگر اینکه خود شخص سعی در تغییر آنها داشته باشد.
استیونسون از همه ی اینها نتیجه می گیرد که نشانه های بیرونی زندگی نیست که مهم است، بلکه ویژگی درونی، شادیها، غمها و "رشد و تحول درونی" شخص است که بیشترین اهمیت را دارد.
بنابراین اگر بخواهیم بر اساس شواهد بدست آمده قضاوت کنیم، هیچ گونه قاضی بیرونی ناظر بر اعمال ما و هیچ گونه هستی ای که ما را بر طبق گریزهایمان از یک زندگی به زندگی دیگر جابجا کند وجود ندارد. اگر این جهان، چنان که کیتس شاعر می پندارد "وادی روح سازی" است، ما نیز سازنده ی روح و جان خویشتنیم.
استیونسون در عین حال پدیده ای را آشکار ساخته که در بررسی های ویتون وجود ندارد، و آن کشف مدرک فوق العاده ای است دال بر قدرت ذهن ناخودآگاه در جهت تاثیرگذاری و تعیین حوادث و موقعیت های زندگیمان. او به این کشف نایل آمده که تجسد قبلی شخص می تواند بر شکل و ساخت و ساز بدن جسمانی کنونی اش تاثیر بگذارد. مثلا دریافته که کودکان برمه ای که زندگی گذشته ی خود را به عنوان یک خلبان انگلیسی یا آمریکایی نیروی هوایی به یاد می آورند که در جنگ بین المللی دوم بر فراز برمه هدف گلوله قرار گرفته و سرنگون شده است، همه ی آنها مو و پوست روشن تری نسبت به خواهر و برادر خود داشته اند.
وی مواردی یافته است که در آنها ویژگی های مشخص چهره، پا، یا نقص عضو و سایر مشخصات بارز بدن از یک زندگی به زندگی دیگر منتقل شده است. از همه متداول تر زخم ها و جراحات جسمانی است که به صورت اثر زخم، لکه ی مادرزادی یا ماه گرفتگی به افراد بعدی منتقل می شود. نمونه اش پسر بچه ای بود که به یاد آورده بود در زندگی گذشته اش با بریدن گلویش او را به قتل رسانده اند، و هنوز هم دور و بر گردنش یک خط باریک قرمز نظیر یک اثر زخم دیده می شد. در نمونه ای دیگر، پسر بچه ای به یاد آورده بود در تجسد قبلی اش با شلیک یک گلوله به مغزش خودکشی کرده، و هنوز هم در سرش دو اثر زخم یا ماه گرفتگی دیده می شد که مسیر ورود و خروج گلوله را به خوبی نشان می داد. و در یک مورد دیگر، جای عمل جراحی فرد قبلی در این یکی نیز به وضوح همراه با نقاط کوچک قرمز رنگ جای سوزن جراحی دیده می شد.
در واقع، استیونسون صدها مثال از اینگونه گرد آورد که در 4 مجلد درباره ی بررسی و تحلیل این پدیده به چاپ رسانید. در بعضی از آنها حتی توانست گزارش های بیمارستانی یا کالبدشکافی اشخاص مرده را بدست آورد تا نشان دهد که چنین جراحاتی نه تنها رخ داده که درست در همان نقطه ای که اثر زخم یا ماه گرفتگی نشان می دهد واقع شده است. او معتقد است که مشخصاتی از این دست نه تنها به عنوان قوی ترین مدرک و دلیل برای اثبات تناسخ به کار می روند که در عین حال نشان می دهند که در اینجا نوعی بدن غیرجسمانی به صورت میانجی در کار است که در مقام حامل این مشخصه ها میان یک زندگی و زندگی بعدی در حرکت است. او می گوید:
به نظر می آید که اثر زخم های بدن شخص قبلی می باید از خلال زندگی ها روی گونه ای بدن تداوم یافته، حمل شده باشد تا آن بدن نیز در نوع خود همچون نوعی قالب چاپی (کلیشه) برای تولید علائم مادرزادی یا ماه گرفتگی ها یا عیب و نقص هایی که بر زخم های بدن شخصیت قبلی است، روی بدن جدید عمل کند.
نظریه ی استیونسون درباره ی بدن انسان انعکاس دهنده ی اظهارات تیلر است مبنی بر اینکه میدان انرژی انسانی، یک قالب هولوگرافیک است که شکل و ساختار بدن جسمانی را مشخص می کند؛ به بیانی دیگر، نوعی طرح اولیه ی سه بعدی است که بدن جسمانی حول و حوش آن شکل می گیرد. به همین سان، کشفیات وی در زمینه ی علائم مادرزادی نیز این ایده را تقویت می کند که ما قلبا و عمیقا چیزی جز تصاویر یا ساخت و سازهای هولوگرافیکی که توسط اندیشه آفریده شده اند نیستیم.
استیونسون در عین حال متذکر شده است که تحقیقات وی نشان می دهند که ما خود آفریننده ی زندگی خود هستیم، و تا حدی نیز سازنده ی بدنهای خود، و شرکت ما در این فرآیند چنان منفعلانه است که به نظر می آید ما داوطلبانه آن را انتخاب نکرده ایم. لایه های عمیق روان ما ظاهرا در این گزینش ها موثرند، لایه هایی که با جهان نامستتر بسیار در تماس است، یا همان طور که استیونسون می گوید، "سطوحی از فعالیت ذهنی که بسی عمیق تر از آنهایی است که هضم غذای ما را در معده تنظیم می کنند، و تنفس عادی ما می بایست حاکم بر این فرآیندها باشد".
هر چند که نتایجی که استیونسون به دست می آورد، اغلب غیر عادی و غیر سنتی است، شهرت او به عنوان محققی دقیق و ژرف بین باعث کسب حرمت و افتخار او در پاره ای محافل شده است. کشفیات وی در مجله های معتبر علمی نظیر امریکن جورنال آو سایکیاتری، جورنال آونروس اند منتال دیزیز، و اینترنشنال جورنال آو کامپرتیو سوسایولوژی به چاپ رسیده است. و در یکی از بررسی های کارهای وی در مجله ی معتبر جورنال آو د امریکن مدیکال اسوسیشن آمده است که وی به نحوی طاقت فرسا و علمی، مجموعه ای کامل از نمونه ها و موارد خاص را برگزید که در آنها مدارک و شواهد مبنی بر وجود تناسخ چنان فراوان است که مشکل بتوان نادیده شان گرفت.

ازآجیل سفره عید

چند پسته لال مانده است
آنها که لب گشودند؛خورده شدند
آنها که لال مانده اند ؛می شکنند 
دندانساز راست می گفت:
پسته لال ؛سکوت دندان شکن است !

من تعجب می کنم 
چطور روز روشن 
دو ئیدروژن
با یک اکسیژن؛ ترکیب می شوند
وآب ازآب تکان نمی خورد!

بهزیستی نوشته بود:
شیر مادر ،مهر مادر ،جانشین ندارد
شیر مادر نخورده،مهر مادر پرداخت شد
پدر یک گاو خرید
و من بزرگ شدم
اما هیچ کس حقیقت مرا نشناخت
جز معلم عزیز ریاضی ام
که همیشه میگفت:
گوساله ، بتمرگ!

کندوها پر از قیر شده‌اند

زنبورهای کارگر به عسلویه رفته‌اند

تا پشت بام ملکه را آسفالت کنند

چه سعادتی!

داریوش به پارس می‌نازید

ما به پارس جنوبی!

رخش،گاری کشی می کند
رستم ،کنار پیاده رو سیگار می فروشد
سهراب ،ته جوب به خود پیچید
گردآفرید،از خانه زده بیرون
مردان خیابانی برای تهمینه بوق می زنند
ابوالقاسم برای شبکه سه ،سریال جنگی می سازد
وای...
موریانه ها به آخر شاهنامه رسیده اند!!

صفر را بستند

تا ما به بیرون زنگ نزنیم

ما از درون زنگ زدیم!