واقعا چقد حیف ک وب نویسی خییییلی کمرنگ شده.یادش بخیر چ روزایی ک شادیا و غم و همه ی هیجاناتمو اینجا مینوشتم.کجایی جوانی ک یادت بخیر.ازدواج کردیم.بچه دار شدیم.مسئولیت های سنگین و سنگین تر اومد رو دوشمون.خوب گذشت بد گذشت.خیلی دلم گرفته.خیلی حس سنگینی دارم خیلی حس غربت دارم.غربت از خودم از گذشته م از افکارم از آرزو و رویاهام.چقد فعال بودم و هیجان داشتم چقد تو فاز دانشجوی مذهبی و سیاسی بودم.چقد خوب بودم.

مسئله ای ک اینروزا طرح شده ویروس کروناست و وحشتی عجیب ب جون مردم انداخته و من زیاد حس نگرانی ندارم. بعد شهادترسردار سلیمانی کیفیت و کمیت بلایای آسمانی زیاد شده خیلی زیاد امیدوارم ک بزودی ریشکن بشن.مشکلاتی ک برا کار آقا مصطفی هم بوجود اومده امیدوارم حل و فصل بشن .آقادمحمدحسین هم ک ۲ سال و ۸ ماهشونه و بشدددت آتیش میسوزونن و شلوغی میکنن و اللللبته ما با شیرین زبونیاشون زنده ایم بس ک این موجود زبون میریزه.ان شاالله یه سوره از قرآن بلد شد دومین کارم خرید کارتونهای زبان انگلیسیه .ک ن بصورت آموزشی بلکه بصورت تفریحی و غیر مستقیم یه ذهنیتی داشته باشه ک مثل ما تو ۱۳ سالگی تازه نگه کت یا داگ ..خدایا بحق مقدسات حاجت روا کن هممون رو و دلم رو آروم کن ک جز تو هییییچکس رو ندارم. حسبی الله .