سپید

عشق را بازیچه ای دانست و رَست   

                                        در نگاهم بی سبب کاوید و جَست

عشق او طعم گسی بر کام من   

                                       بی گمان نفکنده در خُم، زود مست

در درون پیله ای از عشق کال    

                                       نطفه پروانه اش را زود بست

از برای شعله های بی قرار     

                                      هیزمش تر بود و عشقش رُخ نبست

در میان بیشه عشق و جنون      

                                      گرگ او،در پوستین میش جَست

حلقه مهرش نشد اندازه لیلای من 

                                    عشق مجنون از دو چشمم رخت بست

توسط سپیده  تیر ماه 90

بگذار تا بگریم دردرون خویش تا سیراب گردد عظمت درونم و غرق شود نادانی ام که من از بهر آن چه خون دلها که نخورده ام

آری این بار زمانه را به چالش خواهم کشید و مدافع ای بر درون زخم خورده خواهم شد تا به سلابه کشم زندانبان زمانه ام را.

این بار خود چراغ به دست گیرم و رهنمای بی منت دل شوم…آری

می خواهم تمام شعور زمین و آسمان را ادراک کنم  و هر آنچه ستودنی است بر معبد وجودم آذین بندم

می خواهم بر قله تعقل صعود و از آن بر،ابرهای نرم احساس سقوط کنم که چه زیبا است ابرهای احساس را زیر پا حس کنی و بدانی که از فراز آن تعقل نگاهدار تو است

می خواهم در انتهای جاده معرفت ام به انتظار تولد دوباره ام بنشینم و طلوع اندیشه و بلوغ کودکی ام را نظاره گرباشم

و روح ام را که بستر رشد بی بدیع ذهن من است بی هراس از نداشتن بال ، بی پروا پرواز دهم واین بار بدانم و تجربه کنم هر آنچه روح من در این کالبد فانی از داشتنش محروم شد

بستری میشوم بر ذات خویش  تا برویانم دانه های خوشبختی را و هرس کنم ریشه های بد اقبالی ام را

آری میخواهم زاده شوم دوباره در درون کالبد خویش و فرو پاشم درون سنگی ام را و بپرورانم  کودکی شاد را که در جستجوی کمالی ابدی است.

این راه را دوباره خواهم پیمود دل را با خوبیها و روشنائیها پیوند خواهم زد  چشم به آسمان آبی خواهم دوخت و کرم و محبت از دستان او طلب خواهم کرد . که با حضورش ،زلالی ذات او بر ذات من مستولی وزیبائی برتمام زندگی نمایان میگردد.  

توسط سپیده

باز  بر بلندای احساسی،چشم به راه تو می مانم

به شوق پایان این خزان سرد و خموش

به امید تپشهای قلب این عاشق لجوج

به شور روزهای مملو از ترانه و احساس

می نشینم به انتظار تو باز

سپیده 5 تیر ماه 1389

می شود روزی

دور گردون ،وفق ماچرخش زند

یا که، یارماشود، با ما کمی گردش زند

می شود روزی

فراسوی خیال، در دل بی تاب یاری خانه زد

یا که، بی باک و هراس، بر در بی راهه زد

می شود روزی

کمان عشق را، برسراسر پرده ای بی جان نوشت

یا که تیری بر کمانش حلقه زد در دم سرشت

می شود روزی

نمی دانم ، من که هر دم، از در هر خان این راه مخوف ، باز میگردم به جای اولم  !!!

سپیده 16 خرداد ماه 1389

خدایا :

چنان زندانی دنیای بی رحمم

                         که آزادی، مجال و فرصتی برخود نمی یابد         

چنان نومید و بی رنگم

                         که امیدم ، بسان نور پر رنگی نمی تابد  

چنان بی بال و پر گشتم

                         که ازهر ره که می تازم نمی دانم چرا اوجی نمی گیرم

من از هر سوی که میایستم ،کلوخی بر سرم کوبند.  

زهر گوشه که دل، به شورو شوق جان گیرد، بسان مهر ابطالی کشیده، بررخش کوبند.

 سپیده

قسم از آنچه پرستم ، که من ازفکرزمینی ، صنمی ساخته ام بهر پرستش

     بهر کرنش                                                                                                                                                                              ز ستایش  

صنم فکر من، ازفرط غرور،از زمین تا عرش را تسخیر داشت خواسته های این

دل بی تاب راپشت گوش وبی توجه می گماشت این دل ازباب ایجادصفاوالفتی

بارهاپاسوی آشتی می گذاشت،این صنم اما دلم را پس گماشت

توسط  سپیده

زندگی کوه بلندی است :

            تا به پایش هستی کوچک و ریز و حقیری

            گر که فتحش کردی تو حقیرش بینی

بر سر بام خیالم یا نه ؟

من ندانم اما:

شوق پروازم هست

در هوای  دل من ،دل بی تابی هست

دو قدم مانده به ترک ،شوق دیدارم هست

به ته جام رسیدم اما ،میل به کراتم هست

در ته راهم و باز ، میل به آغازم هست

 شعر: توسط سپیده               25/11/88

ز طبع شاعری جدا فتاده ام

                           ز روزگار بی مروت و لجوج من فغان

ز حس و حا ل عاشقی جدا فتاده ام

ز عصر غرقه در قیل و قال من فغان         

ز راه و رسم ذاتی و سرشت خویشتن ، جدا فتاده ام

ز بندها و قیدها ی بی شمار ذهن من فغان

ز کوچه ها و واژه های شاعری جدا فتادهام

ز فکر غرقه در سکوت و بهت من فغان

 فغان از این عاقلانه فکرها فغان  

دل سپید من حسرت سرودن دو بیت نرم داشت

صدای ناتوان دل ولی طنین و قدرت مقابله نداشت

بها نه ها بها نه ها .......

نکیر و منکر پر ادعای این دل پر ز طبع داشت

شا کیم ز عاقلانه فکرها

به خاطر حکومتش به دل  

شاکیم زخود

ز خاطر گوش دل سپردنم به عاقلانه فکرها

دل صبور من ولی با تمام بی محبتی به او پاستار حس و حال من شده

در انتظار یک تلنگر شدید

حافظ ذوق و شوق من شده  

در پس تمام ذهنهای کور من

عامل نوشته های این عاقلانه من شده

              شنبه 24 بهمن 1388  سپیده

زندگی صحرای بی آب و علفی است

گر آفتاب سوزان بیابان طاقت از تو ببرد        

باید از هرچه بدی، هر چه کژی است، بگریخت

باید از پرتگه تار و عمیق بدی ها ،پرید

باید از جنگل پر وحشت و دهشت چون باد گریخت

باید از دریای ژرف و مواج پلیدی چون یک ماهی قهار زدهان کوسه گریخت

14 آبان 1381      سپیده