نشست تخصصی شعر امروز خراسان

فراخوان دريافت آثار جهت چا پ كتاب

"گزيده ي شعر امروز خراسان جنوبي"

۱-كتاب گزيده ي شعر امروز خراسان جنوبي در دو جلد جداگانه "كلا سيك " و " آزاد"،

 منتشر مي شود.

۲-سعي خواهد شد اين دو جلد كتاب معرف توان ادبي خراسان جنوبي ،كامل ترين و

 كيفي ترين اثر از نوع خود تا كنون باشد.

۳-كتاب به صورت مستقل و با هزينه ي شخصي واز طريق يك انتشارات معتبر به چاپ

خواهد رسيد.

۴-همه ی شاعرانی که زاذگاه یا محل زندگی شان ، استان خراسان جنوبی است می

توانند آثار خود را ارسال گنند.

۵-جهت تامين بخشي ازهزينه هاي چاپ ، تعدادي از كتاب ها پيش فروش خواهند شد.

 افرادي كه تمايل به خريد كتاب ها دارند مي توانند  از طريق وبلاگي كه در ادامه معرفي

مي شود تعداد كتاب مورد درخواست را اعلام نمايند. قيمت كتابها از طريق وبلاگ اعلام

خواهد شد.

۶-آثار كلاسيك و آزاد بايد به طور جداگانه ارسال شوند.

۷- لازم است هر شاعر 10 اثر از بهترين آثار خود را ارسال نمايد.

۸-هر شاعر مي تواند هم در بخش كلاسيك و هم در بخش آزاد شركت نمايد. بديهي است

 شاعراني كه در هر دو بخش شركت مي كنند، بايد براي هر مورد 10 اثر جداگانه ارسال

 نمايند.

۹-گردآوري ،گزينش اوليه و تاليف کتاب بر عهده ي  محمد رضا حسيني مود  مي باشد.

۱۰-گزينش و تاييد نهايي توسط گروهي از شاعران برجسته ي كشور واستان انجام خواهد

 شد.

 اين گروه عبارتند از :

سيد سعيد عندليب- غلامحسين چهكندي ن‍ژاد-روح الله محمدي-علي عبداللهي-علي رضا

 سپاهي لايين- علي اصغر داوري

۱۱-ارسال اثر هيچ حقي براي چاپ قطعي اثر ايجاد نخواهد كرد؛ بديهي است آثاري جهت

 چاپ انتخاب خواهند شد كه مورد تاييد گروه كارشناسي قرار گيرند.

۱۲-وبلاگ "گزيده ي شعر امروز خراسان جنوبي" به آدرسsherekhorassan.blogfa.com

   جهت اطلاع رساني در اين مورد ايجاد شده است.

۱۳-ذكر نام ونام خانوادگي،محل تولد، محل زندگي، سال تولد،تحصيلات(مقطع و رشته)،

 كتا بها ي چاپ شده(در صورت دارا بودن) و يك رزومه كوتاه از فعاليت هاي ادبي به همراه

 دوعكس باكيفيت (پرسنلي و غير پرسنلي) و شماره ي موبايل ضروري مي باشد.

ارسال يك نسخه از كتابهاي چاپ شده ي شاعر هر چند الزامي نيست ولي مفيد خواهد بود

۱۴- ارسال آثارمي تواند به يكي از روشهاي زير صورت گيرد:

1-ارسال آثار از طريق پست الترونيكي به نشانيsherekhorassan@gmail.com  ودر

 قالب word.

 لطفا عكس ها جدا از فايل word و در با فرمت JPEG ارسال شود.

2-  ارسال از طريق پست به نشاني زير:

 مشهد- ميدان بيمارستان امام رضا (ع)- خيابان چمران- چمران 15-دبيرخانه منطقه 9

 دانشگاه آزاد اسلامي- طبقه سوم-محمد رضا حسيني مود

3-  تحويل دستي آثار به نمايندگان طرح در شهرستانها كه متعاقبا از طريق وبلاگ اعلام

خواهد شد.

فرصت ارسال: پايان بهمن 92

 نمایندگان طرح در برخی شهرستانها جهت تحویل دستی آثار:

بیرجند:روح الله محمدی-وجیهه نوزادی- -کانون هنرمندان خراسان جنوبی

نهبندان:--آقای سرابندی-احمد پروین

فردوس:آقای قوامی-ریحانه رمضانی

قاین:آقای مختاری

خضری:دکتر امتحانی

سربیشه:آقای عابدینی-

خوسف:محمد علی رحیمی

تهران:علی عبداللهی-حسین موذن

مشهد:سعید عندلیب- محمد رضا حسینی مود

یک

چه تاریکی مبهمی

   میان فاصله ی دو ستاره

                      چشمک میزند.....

دو

سنجاق سینه ی

               شب سیاهم باش....

               تا

               زیبا

               شوم....................

سه

چو بیدی ام،

         که مجنون وار،

                  به بیابان روییده است....

چهار

دیگر هیچ نمیگویم...

            گوش کن...

            باران

                طنین

                     احساس

                               من

                                    است...

منارجنبون"به لهجه ی شیرین مشهدی"        سعیده موسوی زاده

 ای جوری نِگام نکن، یَک هویی کِلِّه پا مُرُم

بس که دِسپاچِّه مُرُم، مو نِمدِنُم کجا مُرُم!

تو فِقَط نیش مِزِنی، بِرِی که  لایِقِت بُرُم

وُلّا  زِنبورم بِری، مو مثِّ غنچه وا مُرُم

به مو یَک ماچ که بدی، قند لبات کم نِمِرِه!

مِگی «وَرخِز»، اَبِدا، مَگِر که  بی شِما مُرُم!

وَختِه لبخند مِزِنی، شیرینه قندِ دِندونات

عاقبت به مِرَضِ قند تو مبتِلا مُرُم

گِمونُم مصنوعیه، هی مدرخشِه دِندونات

مو خَطِر خواه شِما بِرِی رِضای خدا مُرُم!

ای همو عشق سر پیری یِه، رسوایی دره

مو مِنار جُنبونِتُم، نِجُنبی کِلِّه پا مُرُم!

هر سه شنبه                           سعید عندلیب

هر سه شنبه

با سبدی از غزل می آیی

و بر می گردی

و من تا جمعه ی کوهستان

شعر تنفس می کنم

و جمعه

فتح قله های صبح را

از چشم هایت  صعود می کنم

و شنبه

یک شنبه

و دوشنبه

مرور سبق های انتظار

تا رویش سه شنبهِ دیگر

به جاي جاي شب عمرم فريب ديدم و جا خوردم

درست مثل پلاسي پهن پياپي از همه پا خوردم

وجود بي پر و بال من شبيه تير هوايي بود

مهم نبود كه سرگردان و بي هدف به كجا خوردم

در اين زمانه شدم از بس به شوكران بلا محكوم

شراب عمر خودم را هم به ترس و هول و بلا خوردم

چو کوه ثابت و پابرجا اگر ثبات زمين بودم

لگد ز هر چه جوان حتي ز هر چه پير عصا خوردم

مني كه خارم و ميبايست به پاي رهگذران باشم

خودم هنوز نميدانم چرا به چشم شما خوردم؟

مرا به جشن تو كاري نيست من آن لباس سياهم كه

در اين زمانه مرگ اندود فقط به درد عزا خوردم. 

۱

حتي شده در شعار مهمانم كن

هفتاد هزار بار مهمانم كن

من كهنه كوير خشكم اي ابر بهار

 يك بوسه آبدار مهمانم كن

آشوب لحظه ها                                    حشمت سید موسوی 

می آید از نهایت تنهایی، یال بلند اسب رها در باد

این سرخ، یال اسب پریشان است، یا لحظه های خون و خدا در باد؟

می آید و هراس من از این است، کاین قامت بلند چه خواهد شد

آن صبر با شکوه خدا - زینب - آیا هنوز مانده به جا در باد؟

این چشم های ابری و طوفان زای، بعد از حلول آن همه خون در خاک

دریایی از تلاطم محشر را خواهد نمود سخت به پا در باد

آشوب لحظه هاست که می بارد، از خطبه های شعله ور و نابش

اینک که مانده است به جا، آری! تنها صدا، صداست صدا در باد

می آید و اگر چه نمی دانم سنگینی و بزرگی این غم را

می آید و درست نمی دانم، درد از کجاست تا به کجا در باد...

کبوتر                                          عزت خیابانی

و جویهایی که روانند 

سرشار از سر چشمه های تازه 

 دلم برای پنجره ای که بوی نسیم می داد  

 وماه را   

 تا کنار تنها پیاله ی چای من پایین می کشید تنگ شده است  

 پشت این همه دشت  

 این همه کوه  

 خانه هایی است 

 با دخترکانی 

 به رنگ شبنم 

 مثل نسیم 

عین آفتابهای گردان  

 که خیلی هایشان 

 کوزه  ، کوچه باغ  و کبوتر را می فهمند

محصور چهاردیواری خطر و خاطره

 ۱)مثل برگ                                          

                  دیدم پیرمرد از زانو خم شد و مثل برگ ؛ بی صدا ، به صورت  افتاد روی 

زمین ،‌ نه آخی ، نه ناله ای ،  نه هیچی . دو سه نفری رسیدیم بالای سرش . هیچ 

کس هیچ کاری بلد نبود.بالاخره یکی یادش آمدبه اورژانس زنگ بزند.آمبولانس رسید. 

دو نفر پیاده شدند . کارهایی هم برای پیرمرد کردند . یکی شان پرسید :

 ــ ""‌همراه مریض ؟؟ ""

 کسی جواب نداد . 

 ــ "" به یستگانش خبر دادین ؟ ""

 ــ "" ما کسی را نمی شناسیم . ""

 جیب های پیرمرد را گشتند . هیچی نبود . نه اسمی،نه آدرسی،نه شماره تلفنی ،‌

نه پولی .برانکارد آوردند و پیرمرد را گذاشتند توی آمبولانس . راننده گفت :

 ــ "" یه نفر پولدار با ما بیاد . "" 

 به هم نگاه کردیم وبعضی ها مثل من سرشان را انداختند پایین . راننده سری تکان 

داد و حرکت کرد .

از آن روز به بعد نظرم عوض شد . هم پول بیشتری در جیبم می گذارم ، هم اسم و 

شماره تلفن و هم موبایلم را .فقط می ترسم باز به پست زورگیرها بخورم.خدا نکند، 

هنوز خط چاقویشان روی بازویم است .

۲) مترو 

       از وقتی این مترو راه افتاده ، مجبورم از زیرگذر خیابان رد شوم . مجبورم ساعت 

ایستگاه را ببینم . هر کار می کنم چشمم به ساعت نیفتد ، نمی شود . هر کار می

می کنم زودتر از ساعت هفت و بیست دقیقه از زیر ساعت رد شوم، نمی شود . هر

روز دارم دیر می رسم .هر روز باید به رئیس و معاون جواب پس بدهم .نمی توانم . از

طاقت من گذشته،باید کاری بکنم . بیشتر از این نمی توانم دست روی دست بگذارم .

یادم  باشد فردا سنگی از راه بردارم .........

خسته از روزهای تکراری...

خسته از بازی بدلکاری...

عشرت ما دو استکان شعر

جویبار سه شنبه ها جاری...

هم ما وهم تمام شما را فروختند

با سكه اي كه بوي تعفّن گرفته بود

تصنيف با شكوه دعا را فرو ختند

پنهان ز ديدگان سليمان و حضرتش

بلقيس و سرزمين سبا را فروختند

اين كوفيان! ادامه ي نسلي كه پيشتر

لب تشنگان كرببلا را فروختند

حالا ، قبول كن كه نفس تنگ ميشود

ديوار هاي بسته هوا را فروختند

بعد از تو شعر است وباران

پرواز کردند و رفتند گنجشکهای همیشه
چیزی در این جا نمانده ست جز ردپای همیشه
بگذار در گریه هایم پیشانی ات را ببوسم
باید خداحافظی کرد دیگر برای همیشه
آنروزها بعد پلکت یک نیمکت جایمان داد
امروز پایان گرفتیم خالیست جای همیشه
بعد از تو دردی نفسگیر بغض مرا می فشارد
بعد از تو شعرست و باران در این هوای همیشه
آنسوی بن بست تاریک آواز خوانی مرگست
می آید امشب سراغم این آشنای همیشه

باید قدحی از آسمانت بدهی

از ساغر شعر ناگهانت بدهی

عیدی مرا سه شنبه که می آیی

از غنچه ترین سمت دهانت بدهی

( از مجموعه ی باز زبان باز می خوانمش)       جلال کیانی

...

و می نوشت

                   مرا، من،  سرنوشت

                                   به ثانیه سار نا ازگهان

درگذرآینده

            که تنهایی ام بود               

            صدا واژه های وحشی

                                     از سالی یادِ سکوت

                  در نشست ناکِ شکست خوارگی

                          به پاره گاهِ در کشیدارِ شب.

از حک چاک چشم های نگاه گاه تو

                   تا گونه های از منِ تا برشته وش

                   گره گِرا

                                 در خروجِ از خود

                                 که می ریخت خود را

                      به نتیجه ای از مواجهه ی من

                                            که حالت بود

                          در حالتی از

                                       حالای  حالت تو

به برداشتِ هراز اندوه تر

                            که تنها توجه ام می دید

                                                     از ...

                                                     تا ...

فرقی ندارد...                                                    سید ابوالفضل مبارز

فرقی ندارد طعم جنگی تن به تن باشد

یا بوی اخلاق زمستانی لجن باشد 

من از تمام روز های سخت بیزارم

اما اگر روزی در اینجا واقعا باشد! 

با هیچ کس حرفی ندارم تا زمانی که

نسبت به  گل های لباسم سوء ظن  باشد 

شاید خودت هم پیش از اینها فکر می کردی

تنها کسی که عاشقش هستم حسن باشد 

من حق خود را از لبت خواهم گرفت اما

بیچاره مجنونی که بی دست و دهن باشد 

پیشانی ام را تا نبوسی کور می مانم

این بار هم شاید که بوی پیرهن باشد 

هر شب به دی ماهی حسابی سرد باید برد

انگشت هایی را که باب سوختن باشد 

تنها که باشم از نفس هایم نخواهی رفت

حتی اگر تنهایی ام بین کفن باشد 

داری از این رویای شیرین می روی آرام

شاید حواست پرت مشتی کوهکن باشد 

با گریه می کوبم به پیشانی بد بختم

بی طاقتی باید همین حالای من باشد

چند ترانه و رباعی                                  زهرا محدثی خراسانی

همسایه خورشید

تمام لحظه هایت عید باشد

نگاهت غرق در امید باشد

الهی در سکوت سرد غربت

دلت همسایه ی خورشید باشد!

رها

لبریز تب ترانه و لبخندم

بی تاب و رها ز هرچه قید و بندم

هر چند زمینی ام ولی چشمانت

داده است به هفت آسمان پیوندم

آینده

بر آمدنت جهان تفآل زده است

خورشید دوباره بر زمین پل زده است

برخیز و بیا که در قدومت حتی

پاییز به گیسوی خودش گل زده است

مچاله                                                    سیده زهره ارزه گر

میان قافیه بندان، برای بیتی تلخ

نگاه سرد زنی، مانده روی پیرهنی

سرش میان دو دستش، ترانه خوان شده است

و دست های زمختی، که مانده از کفنی

بهار زل زده و موزیانه می خندد

به خانه ای که بدون پدر، مچاله شده

و کودکی که نگاهش، همیشه دلگیر است

گمان کنم دو سه ماهیست، پنج ساله شده

آهای تو! نکند آخورت دوباره پر است

بجنب زن! که هنوز این زباله ها مانده

سکانس بعد، سه تا چارراه بالاتر

غروب های سگی، کودکیِ جا مانده

دو تا فرشته در آغوش هم شروع شدند

و اشک های خدا مژده ی رهایی بود

سکوت بی رمق شهر،در تنش پیچید

برای درد غریبی، مگر دوایی بود؟

لطف تو نشان خانه ام را بلد است

این لطف فراتر از شمار وعدد است

با این همه خواستم بگویم فردا

آغاز سه شنبه های سال نود است

برمن فرودآی

   وهمچون صاعقه ای

                که می شکافددرخت را

بردونیمم کن

        نیمم رارهاکن 

                       ونیم دیگرم رابه آتش بکش

برقابرق شمشیرنگاهت را

      برفرقم بکوب 

 وبردونیمم کن

                    نیمم رارهاکن 

                             ونیم دیگرم رادرآغوش بکش

بامن مداراکن 

وخرده مگیربرمن عاشقانه هایم را

که درمن زبانی سخن نخواهدگفت

                                      جزازعشق

بامن مداراکن 

وبپذیرعاشقانه هایم راکه

سرخوشیم راجرعه ای کفایت می کند

                                 وخاکسترشدنم راجرقه ای

من بندبنداستخوانم می لرزد

    وقتی رهانمی شوم ازخود

رهانمی کنیم از خویش

من درخیال باتوسخن می گویم.

لیلای بی مجنون، شیرین بی فرهاد                     محمود رضا آرمین 

ای یار بازی هوش!، در عاشقی استاد!

هرگز نخواهم برد، عشق تو را از یاد  

پیوسته نامت را، ورد زبان دارم        

 با صد دهان شیون، با صد گلو فریاد

در این شب تاریک در خون فرو غلتید

هر قطره ی اشکم، بر خاک تا افتاد  

در محنت آبادی، دور از دمی شادی

داغی به دل دارم، چون لاله مادر زاد  

از شاخسار تاک، افتاده ام بر خاک

چون بوته های خشک، در رهگذار باد 

ای شادمانی را در آفرینش جفت

ای جفت من وی طاق!، با من تویی همزاد!  

من بندی دردم، من حبسی رنجم

زین بند و ز آن حبسم، آزاد کن آزاد  

در این شب تاریک، می خوانمت نزدیک

تا کی جوابم را، ای مه نخواهی داد؟   

گفتم " پرستو " را، چیزی بگو گفتا

بر کاغذی بنویس این بیتم از بیداد:  

" صد بیستون دارد، بر شانه های زخم

لیلای بی مجنون، شیرین بی فرهاد "

به چشمانت هرگز اين گمان نداشتم

كه جنگلي را به آتش كشد...

پاييز خشك را جرقه اي كافي است

مي دانستم نبايد كنار آتش اين اجاق گرم شوم

نبايد به خورشيد نگاه كنم

اما به جرقه اي كوچك

هرگز اين گمانم نبود ...

شاید این اخرین غزل باشد                     ريحانه دشتباني

شايد این اخرین غزل باشد و ورودم که پیچ راهی که...

باز محکوم دیدن اشکت از قرار همان گناهی که...

این سپیدی که توی چشمانت، راه افتاده غرق عصیان ست

و تعادل به هم نمیریزد در تماشای این سیاهی که...

این منم دختری که روزی بود ردپایی درون احساست

نه! من اینم که غرق دلتنگی ست این منم،این من تباهی که...

همه ی عمر بال و پر میزد در درونم کسی و میفهمید

که نه دیروز بلکه امروزم با یقین غرق اشتباهی که...

منطق کال بی حواسم را جمع کردم درون ایینه:

آه ! نفرین به من که محصورم بین "هفتاد" و "مکث" و "آهی" که...

و تو دلبسته ای به چشمانی که نمیدانم از کجا امد

و من افسون شدم به چشمانت، به همان مبهم سیاهی که...

شاید این اخرین غزل باشد تا تو فارغ شوی و من عاشق

و نمیدانم عاشق چشمت یا رجوعم به ژرف اهی که ...

 با من دوباره خاطره ها را قدم بزن

این قهر چند روزه خود را به هم بزن

برگرد با همان چمدانی که رفته ای

درکوبه را به نغمه"من آمدم"بزن

بر گونه کویری من لحظه ورود

با بوسه ای که می زنی یک جرعه نم بزن

روی گلیم بی کسی ام لحظه ای نشین

یک استکان چای خوش تازه دم بزن

دلتنگ رقص پای تو گل های قالی اند

بر قامت غزالی خود پیچ و خم بزن

گیسوی تابدار حنا را به شانه ریز

سیلی آبدار خودت را به غم بزن

اصلاً بیا و هست مرا سر به نیست کن

از نو دوباره زندگی ام را رقم بزن

امروز کن رضا تو رضا را به بوسه ای

فردا به سنگ قبر رضا بوسه کم بزن.

نستوه واستوار

بر قله های بیداری ایستاده ای

و درخت ها را

فریاد می نوشانی

و خواب کرکس ها را بر می آشوبی

از ساغرت ستاره می روید

و از فریادت پرواز می جوشد

آذرخش دانایی می شوی

و راه پرندگان آشیان گم کرده را

می نمایانی

پژواک کلامت              

باغچه ی بهار را می رویاند

و بال پرنده را تداوم می بخشد

پرندگان دوستت دارند

و تورا به نشان بهاری ات می شناسند