وبلاگ شعر

میخواستم امشب عاشق تو باشم              شاید یکم شبیه عاشقا شم

نه تقصیر تو بوود نه تقصیر من     نمیشه که به زور تو قلبت جا شم

کاشکی میشد یه شب بیام تو خوابت  کاشکی یه دم فکرم بیاد سراغت

کاشکی میفهمیدی چقد میخوامت     کاشکی میشد یه بار بیام تو فالت

این آخرین تلاشمه عزیزم             میخوام برم یه گوشه اشک بریزم

تویی که پیش من چقد عزیزی             منم که پیش تو حقیر و ریزم

میخوای بری از من داری میگذری       آروم بگو داره صدات میلرزه

تموم عالم پیشکش نگاهت           دوست داشتنت به عالمی می ارزه

شاید خدا اینجور واسم نوشته            همه میگن این رسم سرنوشته

اونقد تو این دنیا عذاب کشیدم           که میدونم اون دنیا جام بهشته

همه میگن دیگه دوسم نداری            اینو دارم از تو چشات میخونم

نصیحتا رو باز نخون تو گوشم           خودم همشو مو به مو میدونم

همیشه آخر ترانه هامو                         با بهترین قافیه ها میبندم

حس میکنم کار به جنون کشیده              از درد تنهایی دارم میخندم

هر بار که میخواستم بگم درگیرت هستم
راه نفس هام میگرفت قلبم میلرزید
یک لحظه با تو بودن و آغوش گرمت
قدر تموم وسعت دنیا می ارزید

دوریت برام مثه یه درد بی علاجه
از عشقه که دائم دارم دورت میگردم
عالم و آدم عشق ما رو رد میکردن
من عالمو از عشقمون شرمنده کردم

یخ بسته دستام بس که بی تو خونه سرده
دستام هنوز عادت به تنهایی نکرده
تاوان سختی داره عاشق تو بودن
قلبم هنوز بی تو پر از اندوه و درده

هر بار که میخواستم بگم درگیرت هستم
راه نفس هام میگرفت قلبم میلرزید
یک لحظه با تو بودن و آغوش گرمت
قدر تموم وسعت دنیا می ارزید
خسته شدم بس که به عکسات خیره موندم
آخر یه شب از درد تنهایی میمیرم
آخر تموم میشه همه دلواپسی هام
آخر نگاتو از غریبه پس میگیرم

دوری دستای تو باز چشمامو گریوند
راضی نشو اشکای این مردو ببینی
آخر چقدر گریه کنم از درد دوریت
تا که بیای یک شب کنار من بشینی

هر بار که میخواستم بگم درگیرت هستم
راه نفس هام میگرفت قلبم میلرزید
یک لحظه با تو بودن و آغوش گرمت
قدر تموم وسعت دنیا می ارزید

از صدای پای بارون        تا دو چشم خیس و گریون

پای تو هستم همیشه      تا زمان مرگ این جون

از همین حالا تا وقتی      که تپش داره نگاهت

هرشب از شوق تو بوده       که نشستم سر راهت

ای سزاوار ستایش       عاشقی کن، عاشقم کن

منو چند لحظه صدا کن     از هیاهو فارقم کن

سازگاری کن با دستام       تا بفهمم که همینی

تو همون فرشته هستی     که از اول رو زمینی

ساکت و معطوف و پاکی      مثل گل زیبا و خوش بو

هم زبون شاپرک ها          صمیمی و گرم و خوش رو

منی که شاعر نبودم        از تو شعرامو سرودم

از تو برگشتم به دنیا       تو نبودی من نبودم

تو بودی که وقت ظلمت       رو بدی ها پا گذاشتی

دشمنی های قدیمو          توی رویا جا گذاشتی

تویی که اگه نباشی      زندگیم از هم میپاشه

که میخوام دنیا نباشه       اگه عشق من نباشه

چشاتو ازم نگیری         تا که مرگمو نبینی

سرفراز باشی همیشه    ای فرشته ی زمینی

حال روز قلبم اما       این روزا خیلی عجیبه

آخه اون برق نگاهت      خیلی معصوم و نجیبه

بس که صورت تو ماهه     از تو برگشتن گناهه

کسی که تو عاشقش شی      خوش به حالش ، پادشاهه

توبه

تو این روزای شبگیر                                 چند دفعه توبه کردم

یکی یکی نشستم                                       شعرامو دوره کردم

مثه یه ابر دلگیر                                      بغض کردم و چکیدم

تو این همه نوشته                                      جز تو چیزی ندیدم

رو آینه نوشتم                                             این تنها آرزومه

بیاد پیشم دوباره                                         برگرده توی خونه

فغان من بلند شد                                        پیچیده شد تو فلک

بغضم یهو شکستش                                     آینه خوردش ترک

یه حسی تو دلم گفت                                       اینا همش خیاله

دیگه دوسِت نداره                                         برگشتنش محاله

حس میکنم که شاید                                     من اشتباه میکردم

کاشکی میشد یه لحظه                                به اون روزا برگردم

که دیگه کم نبودیم                                   من از تو یا تو از من

وقتی قصه نبودش                                      از هم دیگه گذشتن

به یاد اون قدیما                                         حالا که توبه کردم

تو فکر تو میمونم                                        حتی تا پای مرگم

تنها چیزی که از تو                                      مونده فقط همینه

آینه ها شکسته                                              دلم روی زمینه

تموم دلخوشی هام                                        با رفتنت پر شدن

بیا ببین که چشمام                                      دوباره باز تر شدن

این آخرین ترانس                                    که از تو توش نوشتم

با تو دلم شکستش                                      آتیش گرفت بهشتم

 

 

ای که تمام بودنم                                        بسته به بودن شما

دلم پیشت گیره ولی                                  شما و کجا و ما کجا؟

وقتی که چشماتو دیدم                                 معنی عشقو فهمیدم

از اون به بعد تو دیده هام                            بجز تو چیزی ندیدم

کاشکی میشد یارم بشی                                برای من بشی خدا

اما مدام دلم میگه                                       شما کجا و ما کجا؟

شعرام همه حقیرن                                           پیش کلام شما

وای که چقد قشنگه                                         شرم سلام شما

تو رو میخوام از خدا                                      با التماس و دعا

اما دلم باز میگه                                           شما کجا ما کجا؟

کاشکی میشد یه روزی                                   غزل بگم مثل تو

بزرگترین سعادت                                          سپردن دل به تو

نمیکنم یه لحظه                                          فکرتو از سر جدا

با اینکه خوب میدونم                                     شما کجا ما کجا؟

آینه حیرت زدس                                      از این صورت ماهت

هیچ وقت نمیشم خسته                                     از کشیدن نازت

دل رو ازم ربودی                                         کشوندی تا ناکجا

دل که پیش تو دل نیست                                  شما کجا ما کجا؟

بعد مدت ها دوري از كامپيوتر و اينترنت برگشتم و شعري ميزارم تقديم به عموم كه 9 دي ماه ما رو ترك كرد

روحش شاد

عمو جان

ای که از تو شعر نوشتن                           سخت ترین کار تو دنیاس

کاش میشد بگم نبودت                                   یه خیاله یا که رویاس

کاشکی این شعر غریبم                                   نمیگفت از رفتن تو

قلمم گریه نمیکرد                                             به هوای رفتن تو

وقتی که دلم میگیره                                     وقتی که چشم انتظارم

وقتی واسه ریزش اشک                             صبح تا شب بی اختیارم

کی میاد پناه من شه؟                                     وقتی تو نیستی کنارم

خورشیدم بودی عمو جان                              بی تو سرده روزگارم

کجا رفتش اون کسی که                               قصه میگفت از بهاران

چرا بی وفا شده باز                                     لحظه های روزگاران

میدونم عذاب میبینم                                        بعد تو خیلی شکستم

آخه بعد رفتن تو                                            ملحدم و بت پرستم

تو بگو از چی بنالم                                       از نبودت یا غریبیم؟

از غم دوری دستات                                یا که هرشب خود فریبیم؟

کاشکی یک نفر میومد                            بیدارم میکرد از این خواب

کاشکی اون عکس قشنگت                          رو دیوار نبود توی قاب

کاشکی زندگی همیشه                             روی خوش برای ما داشت

کاشکی بذر نا امیدی                                 توی قلبامون نمی کاشت

کاش من و تو می فهمیدیم                                 آدمی خیلی حقیره

وقتی میرسیم به این حرف                             که برامون خیلی دیره

 

 

بعد از اون همه شکستن                               بعد از اون همه غریبی

بعد از اون همه نشستن                               بعد یک عمر خودفریبی

تازه فهمیدم که اینه                                         رسم تلخ این زمونه

انگار از آدم میدزده                                    خوبی هاشو دونه دونه

وای چه سخته حس ساختن                            زیر شعله های سوختن

وای چه تلخه حس رفتن                              وقتی محتاجی به موندن

پس چرا انقد دوراهی                                     سر راه هدفم هست؟

چرا هر راهی که میرم                             میرسه تهش به بن بست؟

می پذیرم کیفر مرگ                                      اگه مقصدم تو باشی

من که ملحدم همیشه                                   کاشکی مذهبم تو باشی

یاور همیشه مومن

یاور همیشه مومن                                        مومنیت رفته به یغما

بشمار این روزا که قلب                              چند تا عاشق مونده تنها

یاور همیشه مومن                                   اینجا مردم بی نصیب اند

مردم دیار تو چی؟                                       اونجا هم باهم غریبند

دلم از دنیا گرفته                                        یاورم هر روز میبارم

یاورم طاقت دوری                                            از نگاهاتوندارم

یاور همیشه مومن                                     من میخوام برم رها شم

من میخوام آروم بگیرم                                 از مصیبت ها جدا شم

یاور همیشه مومن                                        تویی تنها محرم راز

تویی تنها پل محکم                                    از گسستن ها به پرواز

یاور همیشه مومن                                         تو مقدسی واسه من

تویی تنها یاور من                                       در عبور از مسلخ تن

یاور همیشه مومن                                     من میخوام مثل تو باشم

فکر یک سفر برای                                   دوری از غصه ها باشم

برم از اینجا که شومه                                  تک تک جاهای خونه

مقصدم اونجاس که غصه                             فرسخ ها ازش به دوره

یاور همیشه مومن                                     من میام یه روز دوباره

از پس سیاهی شب                                         میچینم برات ستاره

اما اون روزی که مردم                                 به غم و غصه بخندن

شادی سهم آدما شه                                        درو رو گریه ببندن

دوباره کوچه دل حال و هواش بارونیه

                                      دوباره خورشید روشن پشت ابر زندونیه

دوباره این دل دیوونه واسه تو تنگ شده

                                           نمیدونه عشق اون الان کجا مهمونیه

دوباره دلم میخواد دست توی دستات بذارم

                                    دوباره از روی گونه هات یه بوسه بردارم

دوباره نبودنت برای من یه حسرته

                                           حسرت یه داغ کهنه که برام مصیبته

خداجون رحمی بکن نذار که تنها بمیرم

                                         کاری کن باز بتونم دستای اونو بگیرم

دل من مثه همون خورشید شهرمون شده

                                         مثه خورشید قشنگ دلم از عاشقی پره

خدای عاشقا باز رحمی بکن به حال من

                                   خورشیدو رها بکن از پشت چندتا تیکه ابر

هیچوقت اون ابر سیاه تو آسمون نمیمونه

                                               آخر ابرای آسمون همیشه بارونه

وقتی که بارون بیاد خورشید ما آزاد میشه

                                        کوچه و خیابون و این دل ما آباد میشه

نور امید خدا میتابه توی کوچه ها

                                              دوباره خبر میاد از آدما از عاشقا

آخر انتظار آفتابگردون قصه ها

                                                    آخر ناامیدی با بارش آسمونا

تابش نور محبت توی قلب آدما

                                                     آخر نبودن امید تو قلب آدما

 

دوست دارم بارون بباره                             ابرو از خورشید برداره

خدا باز تو دل مردم                                         بذر عاشقی بکاره

 

میخوام بگم دوست دارم                         اما می ترسم از خودم

میترسم که یه روز بیای                           بهم بگی عاشق شدم

میترسم از شبای سرد                           که بی تو باید سر بشه

وقتی که نیستی گلامون                            یکی یکی پرپر بشه

میترسم از دستم بری                                باید یه کاری بکنم

برای این کویر خشک                           یه رودی جاری بکنم

میترسم از مرگ گلا                               میترسم از بی کسیا

میترسم از شکستن                                  شیشه ها و آیینه ها

میترسم از سکوت شب                           میترسم از حقیقت ها

میترسم از شکستنم                              میترسم از نصیحت ها

دستی بکش به روی من                          شفایی باش برای من

نزار بترسم از خودم                              ای تو همه شفای من

بگو برام از روشنی                                 نزار بترسم از شبا

نزار که عمرم زیر ترس                          یا بی کسی بشه تباه