هیئت شــــــــاه علـــــــقمه آمل

والله قسم قبله ی ما روی حسین است

حتی به سوی کعبه اگر سجده نماییم

سوگند خورده است به ماه محرمش

شب های قدر محترم و با فضیلتند     

اما نمی رسند به شب های ماتمش

این دستمال گریه پر از نور می شود   

وقتی به دست روضه ی خورشید می دمش

چشمی که از برای تو گریان نمی شود

باید  حواله  داد  به دست جهنمش 

مى‏گويند: شما در عصر فضا و اتم زندگى مى‏كنيد آنگاه بر كسى اشك مى‏ريزد كه صدها سال پيش در گذشته است و بر مزارهايى سفر مى‏نماييد كه چيزى جز صخره و سنگ نمى‏باشد؟!

در پاسخ مى‏گوئيم :«چنانكه گفته‏اند: «بعد زمان» را در «ابديت» اثرى نيست ابديت را در ماوراى زمان ـ در عرصه‏اى برتر از زمان ـ حكومت است ابديت هميشگى است. جاودانان رهبران بزرگ بشريت به ابديت تعلق دارند، از اين رو قرنها نيز در طول حيات معنوى آنان، مفهوم متداول خود را از دست مى‏دهند(1)

گفت : در می زنند مهمان است

گفت: آیا صدای سلمان است؟

این صدا، نه صدای طوفان است

 مزن این خانهء مسلمان است

مادرم رفت پشت در، اما

گفت:آرام ما خدا داریم

ما کجا کار با شما داریم

 و اگر روضه ای به پا داریم

پدرم رفته ما عزاداریم

پشت در سوخت بال و پر، اما

آسمان را به ریسمان بردند

آسمان را کشان کشان بردند

پیش چشمان دیگران بردند

مادرم داد زد بمان! بردند

بازوی مادرم سپر،اما

بین آن کوچه چند بار افتاد

اشک از چشم روزگار افتاد

پدرم در دلش شرار افتاد

تا نگاهش به ذوالفقار افتاد-

گفت: یک روز یک نفر اما...

وقتش شده که هستی خود را فدا کنیم

تا اینکه نذر روضه ی خون خدا کنیم

وقتش شده که مثل حسینیه های اشک

دل را به رنگ پرچم ماه عزا کنیم

وقتش شده که در دلمان با مُحرمت

آقا دوباره هیأت گریه بنا کنیم

چشمی بده که هر شب روضه به پایتان

در آن هزار خیمه ی ماتم به پا کنیم

اشکی بده که دیده ی خود را برایتان

تا روز حشر چشمه ی آب بقا کنیم

قسمت شده دوباره شب جمعه یا حسین

با نامتان حسینیه را کربلا کنیم

یک لحظه هم نمی­شود آقا دخیل دل

از پرچم سیاه عزای تو واکنیم

با یک سلام می­شود از راه دور هم

دل را دوباره زائر قبر شما کنیم

هر که را عشق دوست آیین است

گر برد نام غیر ، بی دین است...

شكر خدا دعاي سحرها گرفته است

دست مرا كرامت آقا گرفته است

شكر خدا كه چشم هميشه حسيني‌ام

اشكي براي روز مبادا گرفته است

بالِ فرشته است براي تبر كش

اطراف چشم هاي ترم را گرفته است

اينجا حسينيه است ملائك نشسته اند

جبريل هم براي خودش جا گرفته است

اين دستمال گريه ماه محرمم

امروز بوي چادر زهرا گرفته است

حالا نفس نفس زدن سينه هاي ما

عيسي شده است و طبع مسيحا گرفته است

ديروز بين خون خودش ريشه كرده بود

حالا درخت سيب شده ، پا گرفته است