کسی نشست و پریشانتر از همیشه گریست
کسی که هست؛ ولی آنچنان که باید نیست!
چه فرق میکند او مرد، زن، جوان یا پیر
کسی که خویشتن را نمیتواند زیست
کسی که تو، من و او ـهرکسی تواند بود
چه فرق میکند آن را که نیست، که او کیست؟
بدونِ رود، پرنده، بهار، آیینه
بدون آب، هوا، شعر؛ زندگی، خود، چیست؟
کسی که نیست بهجز پرسشی بزرگ از خود
کسی که سهمی از اکنون (زمینـزمان)ش نیست
دوستت
دارم
مهربان
شيرين
نازنين
عزيز
...
و زيبارويان بسيار ديگر
پشت لبهاي بستهات
بيقرار و منتظرند.
باري
به فتواي دلِ بيپروايت گوش بسپار
خطابم كن و
آزادشان كن!
واژگان
نه زباني كه بسرايمچنان عنكبوتي در انزواي مرگآميز سكوت خود خزيده
در خود تنيده
رستاخیز بچهخرچنگهاست واژگانِ از سر و كولم بالاروندهعصرِ جمعه
در اطراف
قوطیهای خالی کنسرو
قوطیهای خالی سگرت
ماهیتابة نشسته
و...
تنهایی و دلتنگیهای همیشگی؛
اتاق مجردی!
تنپوش زردرنگ از تن درآورده
به پیشواز زمستان
عریان شده است
.درخت
تنم تاراج خفاشهاست
و قلبم
کبک بریدهگلوی آویزان از سقف مغاره تنم
بیکسیهایم را یکییکی میشمارم: نرگس، یاسمن، شقایق، حبیب، صادق، مانی...
جزیره رؤیاهایم از سکوت سرشار است و از شعر و پرنده و دلواپسی و تنهایی.
یادم نیست این چندمین سپیدی است که سیاه کردهام.
دیرگاهی است
این روستای متروک
منتظر ورود کسی نبوده است و
هیچ کورهراهی نیز
از این حوالي عبور نميكند
تا کسی را به اینجا بیاورد.
نمیخواهد بگویی، «دوستم میداری»
فقط بگذار گلهآهوی چشمان هراسان از رویارویی با چشمان محافظهکارم، دزدانه از پرچین حیاتخلوتم بالا بیایند و آرام و رام در حوالی حضورم بچرند
نمیخواهد بگویی، «دوستت میدارم»
بگذار خود آن را، وقتی دستان لرزانت پیاله چای را تعارفم میکند و در بازگشت پایت به میز گیر میکند، حس کنم و حدس بزنم
بگذار دستپاچگیهای حواس چندگانهات از برج بلند غرورت پاسبانی کنند
و تمامی اشیا در مورد آرامش حاکم بر حضورمان دروغ بگویند؛ تنها دوستداشتنیترین دروغ عالم ـآه که چهقدر خواستنی است این دروغ!
هیچ نگو!
بگذار حواس چندگانه مجنونم، سرگردان خیابانها و بیابانهای سرابآلودِ پرابهامِ طلب و تمنا باشد؛ تنها دوستداشتنیترین سرگردانی عالم ـآه که خواستنیاست این سرگردانی!
بگذار این خیابانها و بیابانها و جادهها و این سفرِ سراسر مکاشفه و تازگی و دلواپسی و سرگشتگی و پریشانی، همیشگی باشد
برج بلند غرور تو، دور از گزندِ باد و باران باد، محبوببانویِ شرقیِ چشمبادامیِ من!
بگذار این من باشد که اعتراف میکند: «آشکارا نهان کنم تا چند، دوست میدارمت به بانگ بلند!»*
* از فخرالدین عراقی.
دوست دارم...
دوست دارم، پیچکی از بلندای تن مرمرینت بالا روم
و ماری، تمام شکافها و پستوبلندهای تنت را بگردم و بچهگربهای، بو بکشم و لمس کنم و لیس بزنم
زنبور عسلی، تنت را ذرهذره بخورم و زبانم را در منفذها و لایههای پوستت فرو کنم و مزمزه کنم
و تن تو، گل گوشتخواری، ناگهان دهان ببندد و مرا در اعماق خود فرو برد؛ بجود و شیره تنم را بمکد و تفالهاش را دور اندازد
اینچنین قاطی خونت شوم و خونت شوم و در تمامی بدنت رسوخ کنم و تنت شوم و دیگر از من اثری نباشد و همه تو باشی و توباشی
دوست دارم
تپشهای مکرر قلبت و قلبت و حرکت در انگشتان کشیده و رانهای بلورینت و حس در پوست لطیف و بینایی در چشمان بادامی زیبایت و آهنگ خوش گلویت باشم
آه که دوست دارم
قطرهاشکی، که در پیشگاه معشوقی پس از فراقی بلند...، از چشمان تو بر خاک فروافتم
دوست دارم... آری! اینهمه را دوست دارم که نباشم و تو باشی و تو باشم و تو باشیم و دیگر هیچ نباشد، محبوب من!
آدمها به ارتباط زندهاند و دوست دارند، خودشان را با زبانها، شیوهها و ابزارهای مختلفی با دیگران در میان بگذارند. گاه ـشاید در بیشتر وقتهاـ کارکرد آنها ممکن است همانی نباشد که صادقانهاش نام میدهند؛ چه اینکه شفافیت و راستی در بیان، آنهم برای انسانی شرقی، به دلیل فرهنگ و آموزههای زیسته، تجربه و نهادینهشده در این بخش از جغرافیا که همواره با ریا، توهم و عدمشفافیت همراه و آمیخته بودهاست هم به دلیل استبداد، خودکامگی و تمامتخواهی نظامهای حاکم بر آن، آنچنان که باید و شاید، ممکن نباشد. هرچند که ظرفیت زبان و قابلیت زبانی و روایی آدمها نیز نسبی و متفاوت است. حال، من هم روایت میکنم و روایت میشوم؛ به راستی، ناراستی، تمام یا ناتمام!
