ای ساربان آهسته رو آرام جان گم کرده ام
آخر شده ماه حسین من میزبان گم کرده ام
سلام اربابم
سلام بر ماه حسین
سلام دوستان عزیزم نزدیک محرمه امیدوارم که یادتون نره برام دعا کنید.
ای اجل این چند روزه دور مارو خط بکش
وعده ما عصر عاشورا کنار قتلگاه...
من تو را بخشنده پنداشتم و گناهکار شدم
تورا گرم دیدم و در سردترین لحظه ها به سراغت آمدم
بار خدایا تو مرا چگونه دیدی که اینچنین به من وفادار ماندی...؟
اگر تنهاترين تنها شوم باز خدا هست
او جانشين همه نداشتنهاست
نفرين ها و آفرين ها بی ثمر است
اگر تمامی خلق گرگهای هار شوند
و از آسمان هول و کينه بر سرم بارد
تو مهربان جاودان آسيب نا پذير من هستی
ای پناهگاه ابدی
تو می توانی جانشين همه بی پناهی ها شوی
روز میلاد اقاقی ها را
جشن می گیرد
و بهار
روی هر شاخه کنار هر برگ
شمع روشن کرده است.
همه ی چلچله ها برگشتند
و طراوت را فریاد زدند .
کوچه یک پارچه آغاز شده است
و درخت گیلاس
هدیه ی جشن اقاقی هارا
گل به دامن کرده است.
باز کن پنجره هارا ای دوست!
هیچ یادت هست
که زمین را عطشی وحشی سوخت؟
برگ ها پژمردند؟
تشنگی با جگر خاک چه کرد؟
هیچ یادت هست
توی تاریکی شب های بلند
سیلی سرما با خاک چه کرد؟
با سر و سینه ی گل های سپید
نیمه شب باذ غضبناک چه کرد؟
هیچ یادت هست؟
حالیا معجزه ی باران را باور کن!
و سخاوت را
در چشم چمن زار ببین!
و محبت را در روح نسیم
که در این کوچه ی تنگ
با همین دست تهی
روز میلاد اقاقی ها را
جشن می گیرد.
خاک جان یافته است
تو چرا سنگ شدی؟
تو چرا این همه دل تنگ شدی؟
باز کن پنجره را ...
و بهاران را باور کن !
فریدون مشیری
ويكتور هوگو گفته است :
زندگي رياضيات است لطفا :
خوبي ها را جمع كنيد
دعواها را كم كنيد
شادي ها را ضرب كنيد
درد ها را تقسيم كنيد
نفرت ها را زير راديكال ببريد
و عشق را به توان برسانيد
آنگاه از زندگي كردن لذت ببريد.
فقر ، همه جا سر می کشد ...
فقر ، گرسنگی نیست...
فقر ، عریانی هم نیست...
فقر ، گاهی خود را زیر شمش ها ی طلا پنهان می کند...
فقر ، چیزی را "نداشتن" است ، ولی ، آن چیز پول نیست...طلا و غذا نیست...
فقر ، ذهن را مبتلا می کند ...
فقر ، بشکه های نفت را در عربستان ، تا ته سر می کشد ...
فقر ، همان گرد و خاکی است که بر کتاب های فروش نرفته ی یک کتابفروشی می نشیند...
فقر ، تیغه ی برنده ی ماشین بازیافت است ، که روزنامه های برگشتی را خرد می کند ...
فقر ، کتیبه ی سه هزار ساله ای است که روی آن یادگاری نوشته اند ...
فقر ، پوست موزی است که از پنجره ی یک اتومبیل به خیابان انداخته می شود ...
فقر ، همه جا سر می کشد...
فقر ، شب را بی "غذا" سر کردن نیست ...
فقر ، روز را بی " اندیشه " سر کردن است...
دکتر علی شریعتی
بخون چاوش که ماه نور عین
بخون ماه ابالفضل و حسینه
بخون چاوش که عالم کربلا شد
سر ارباب من بر نیزه ها شد
بخون چاوش ابالفضل دست نداره
یکی معجر برا زینب بیاره
سلام بر محرم
سلام بر حسین
سلام بر بیرق عزا
سلام بر تشنه لبان بی کفن
سلام بر گوش بی گوشواره
سلام بر خواهر قد خمیده
سلام بر سه ساله ی در بند
قلم در دستم سنگینی می کند
نوشتن مشکل است
مدت هاست ننوشته ام
قلمم را به دست دل می دهم
تا عشق برایم بنویسد نه قلم
حسین عشق محض است و عشق باید برایش بنویسد
ای عشق می خوانمت با سکوتم
می خواهمت با وجودم
ای چراغ راه ، ای منجی ، در ظلمت اسیرم در بی راهه ها راه گم کرده ام
ای کشتی نجات تو منجی ام باش
یک سال گذشت
سال پیش این روز ها مهمان حرمت بودم
از خرابه به قتلگاه رسیدم
اذن دخول حرمت را خواهرت داده بود
باز دل هوایت کرده است
کربلا می خواهد
و باز هم دست به دامان خواهرت هستم
تا اذنم دهد.
التماس دعا
کیست مرا یاری کند؟
باز هم صدای اربابم به گوش می رسد
او می گوید:
کیست مرا یاری کند؟
آیا کسی هست؟
آیا کسی هست که به صدای مولایم لبیک بگوید؟
مولا جان کمکم کن تا من هم لبیک گوی ندای تو باشم
می دانم نا قابلم اما تو قابلم کن
همان طور که زهیر را قابل کردی
اربابم
زهیر از تو بیزار بود اما نمی دانم چه به او گفتی
که در یک لحظه به گونه ای عاشقت شد
که جانش را فدا کرد
براستی چه به زهیر گفتی؟
جمله ای هم از آن جملات به من بگو
زهیر بیزار بود عاشق شد
اربابم من که عاشقم.
اربابم همه ی عشاق به معشوقشان می گویند
دوستت دارم
من هم به معشوقم حسین بن علی می گویم
دوستت دارم.
یعنی که خدای تو عزادار حسین است
سلام دوستان عزیزم
برای همه ی دوستان وبلاگ و اینترنتم در مقابل
شش گوشه ی اربابم دعا کردم
فرا رسیدین ماه محرم را هم تسلیت میگم.
بخون چاوش که ماه نور عینه
بخون ماهه ابالفضل و حسینه
بخون چاوش که عالم کربلا شد
سر ارباب من بر نیزه ها شد
بخون چاوش ابالفضل دست نداره
یکی معجر برا زینب بیاره
سلام بر عمه ي سه ساله ي سادات
سلام بر پيام آور كربلا
و سلام بر حسين ، اربابم
اربابي كه سالهاست انتظار ديدن شش گوشه اش قرار را از دلم ربوده
و حال باور نمي كنم كنم كه من هم خواهم رفت
البته تا شش گوشه را نبينم باور نخواهم كرد
و خوشحالم ار اينكه براي ديدن شش گوشه بايد از عمه جان زينب اجازه بگيرم
و
سلام بر شما دوستان عزيز
چون عازم سوريه و كربلا هستم
آمده ام از همه شما حلاليت بطلبم
و از همه ي شما خواهشمندم اگر از من دلخوريد منو ببخشيد.
كاش كه گنبد طلائيت ميون كشور ما بود
حرم تو با اباالفضل كنار امام رضا
پیشاپیش عید قربان را به همتون تبریک میگم
انشاالله سال دیگه اونجا باشید.
باز هم به قربان رسیدیم
اما چقدر آماده ایم که نفس را قربانی کنیم؟
چه قدر آماده ایم که از خواسته های نفسمان بگذریم؟
نمی دانم؟!!!!!!
نمي بينيم در آيينه خود را صبحدم يک روز
قيامت مي شود صد بار از بم بيشتر ، يک صبح
بساط هفت گردون باز مي ريزد به هم يک روز
حدوثي ناگهان خواب جهان را برمي آشوبد
حياتي تازه خواهد يافت آدم از عدم ، يک روز
دوباره ساعت صبح قيامت زنگ خواهد زد
سواري مي رسد ناگاه از سمت حرم يک روز
به قدر پلک بر هم خوردني آخر به خود آييد
به فکر مرگ باشيد آي مردم دست کم يک روز
علی رضا غزوه
من از غربت آمده ام
از پشت ديوار سكوت
از پس واژه هاي تنهايي
از تمام روز هايي كه به ياد آوردنشان جز بي نشاني نشاني ندارد
جز سكوت صدايي به گوشت نمي رسد
جز سياهي چيزي نمي بيني
بيشتر ببين بهتر ببين
در دور دست كور سويي به چشم مي خورد
نزديك تر شدم
نزديك و نزديك تر
نه اين كور سو نيست آفتابي است در ميان همه ي تاري كي ها
باوري در ميان نا باوري ها
فريادي در سكوت
دست به سمتش دراز كردم
مرا در آغوش گرفت
در گوشم زمزمه كرد
او خواهد آمد
و من در واژه ي انتظار محو شدم.
مریم(تمنا)
دختر یعنی روشنایی و نور
دختران عزیز
روز همه ی شما مبارک.
سلام دوستان عزیزم
اول بگم که یه بنده خدایی به نام آقا وحید از همه ی شما
التماس دعا داره و گفت براش دعا کنید
گر ه ای تو کارش افتاده تو را خدا دعاش کنید
از همتون ممنونم.
امروز وقتي مسير كرج به قزوين را مي رفتم ،
تو اتوبوس كه بودم ، به كوه ها نگاه مي كردم ، توجه كردي ؟
چه عظمتي ، چه صلابتي ، واقعا ديدنيست .
ولي چرا كوه با اين عظمت و صلابت مسئوليت رسالت را قبول نكرد؟
ولي همين مسئوليت را انسان قبول كرد
مگر انسان چيست ؟
از كوه با صلابت تر است؟محكم تر است؟
بعيد مي دانم ، چون همين موجود يك سر و دو پا ،
كارهايي مي كند كه در صلابتش شك ايجاد مي شود
وقتي به جامعه نگاه مي كنم تاسف مي خورم
يعني اين همان انسان است؟
پس چرا در خيلي از موارد ارزش انساني خود را انقدر پايين آورده است ؟
اين روزها دلم خيلي از خودم گرفته است
احساس مي كنم ما در مقابل خود و ديگران مسئوليم
من احساس مي كنم يكي از دلايلي كه جامعه ي ما
به اين سمت پيش مي رود كم كاري از مذهبي هاي ما باشد
مني كه دم از بهترين دين و مذهب مي زنم
وقتي نتوانم بر روي نزديك ترين دوستان و آشنايانم تاثيري بگذارم ،
بودن من چه معنايي دارد؟
نمي دانم چرا هر چه به پيش مي رويم اينگونه مي شويم؟
نمي دانم چرا قشري مذهبي جامعه ي ما منزوي شده؟
يعني مذهب را فقط براي چهار ديواري مي خواهيم؟
يعني ارزش مذهب همين است؟
مي ترسم اين وضعيت آينده ي ما را به آينده ي مسيحيت دچار كند
كه هر كس مي خواهد مذهبي باشد برود در خانه خود
هر كاري دوست دارد بكند ولي جامعه نيازي ندارد به مذهب.
يعني حواس من مذهبي فقط بايد جمع به نمازم باشد؟
نمي دانم شايد احساس مي كنيم اگر با جامعه بيشتر در ارتباط باشيم
ما هم رنگ جامعه را مي گيريم؟
ولي بهتر اينست بخواهيم جامعه رنگ مذهب بگيرد
از همه ي دوستان عزيز مي خواهم به سوالم
كه در شرح متن بيان شده جواب بدهند
عين سوال را بايد از متن استنباط كنيد.
با تشكر : مريم(تمنا)
تقدیم به همه ی خواهرانی که سیاهی
چادر مشکی شان را به مدل های لباس نفروختند.
با تو ام خواهر
با تو
آری با تو
تویی که حرمت چادر خاکیه عمه ام زینب را نگه داشته ای
و در زمانی که چادر بین زن های ما بی رنگ شده
طلایه دار مذهبی هستی که حسین آن را آفرید
و علم را بر دوش زینب نهاد
و زینب اولین و بزرگترین گامش را
با حجابش برداشت.
با تو ام تویی که
هنوز مسئولیت احساس می کنی و
به جرگه ای که چادر را محدودیت پنداشتند
دل نسپردی.
تویی که اجازه نداده ای شغالان جامعه
با زیبا جلوه دادن مدل های لباس
خلعت خاکی مادرمان زهرا را از تو غارت کنند
و سیاهی رنگ چادر را در نزد تو بی رنگ جلوه دهند.
و به همه ی گرگان گرسنه ای
که گرسنه ی بی حیایی من و تو هستند
اجازه نداده ای که با چشمانشان گناه را مهمان
دلهایشان کنند و من و تو مسبب گناهشان باشیم.
و اجازه نداده ای تو را همچون عروسک قلمداد کنند
و تو بازیچه ی چشمان پر گناهشان باشی
ممنون خواهر عزیزم
که سیاهی چادرت لبخند رضایتی ست
بر لبان مادرمان زهرا.
خواهر مسئولیت پذیرم
که حرمت چادرت قوت قلب مهدی ست
باز هم ممنون
ممنون که ثابت کرده ای :
حجاب مصونیت است نه محدودیت.
مریم(تمنا)
هفته ی دفاع مقدس گرامی باد
تقدیم به غیورمردانی که رفتند
تا نام حسین همیشه نقش بر لبانمان داشته باشد.
ای شهیدان!
مدتهاست که بر تن تبدار کویرمان باران شادی نمی بارد،
مدتهاست که ما را به صحنه تقلید و تجمل و مصرف گرایی کشانده اند
مدتهاست که دیگر نمی گذارند در کوچه های شهر
کسی شعر سحر بخواند،
روبهان مشرک در هر کوی و برزن در کمین هستند
تا کسی اذان توحید سر ندهد، به همین خاطر
کسی را یارای اذان گفتن نیست.
آری این ما هستیم که تنور گرم زندگیمان از سرما،
جور و جهل مردمان زمان خاموش است. این ما هستیم
که رخسارمان در آتش رنج و اسارت سوخته و بر پیشانی
مان خاکستر سالها درد و مظلومیت نشسته است،
مدتهاست که از هجرت مجاهدانی می گذرد
که آوازشان در کوچه های هر ماتمکده
حماسه حسین (ع) را به یاد می آورد،
سالهاست از خروش پر توان شهیدانی می گذرد
که روز ها را روزه می گرفتند تا ظلمت شب را ازبین ببرند.
پس ببین ماندن چه دشوار و چه سخت است!
و خوشا به حال شما که اهل ماندن نبودید و مدام می رفتید.
نه ترس از جهنم و نه طمع بهشت هیچ کدام مشغولتان نمی کرد.
سر به رفتن سپرده بودید تا تن به ماندن ندهید، تا تن به بودن ندهید.
برگرفته از کتاب حسین خونی که می جوشد به قلم محمد حسن پاشایی
