لحظه های بی تو بودن میگذره! اما به سختی

غــــــرورت گـَـلـومـو بــه هِـق هـِـق کـشیــده ، ، ،

آدم کــه قـسـم خــوردَشــو دِق نـمـیــده ، ، ،

چـمـدانــت را کــه مـی بـسـتــی ،

مـــرگ ایـستــاده بــود و نـفـس هــایـم را مـی شـمـــرد … 

 مـــن هـنــوز نـدیــدم کـسـی رفـتــن بـلــد بــاشـد

 و بـمـانـــد !

ﺗــﻤــﺎﻡ ﻫــﺴــﺘــﻲ ﺗـــﻮ ﺩﺭ ﻭﺟـــﻮﺩ ﻣــﻦ ﺷــﻜــﻞ ﮔـــﺮﻓــــﺘﻪ

ﺗـــﻤــﺎﻡ اﻳـــﻤـــﺎﻧـــﺖ ﺑـــﺎ ﺗـــﺎﺭ ﻣــــﻮـﻱ ﻣــــﻦ اﺯ ﺑـــﻴـــﻦ ﻣــﻴــﺮﻭﺩ

ﺗــﻤــﺎﻡ ﻫـــﻮﻳــﺘــﺖ ﺑـــﺎ ﻳـــﻚ ﻧـــﮕــﺎﻩ ﻣـــﻦ ﺩﺭﻫـــﻢ ﻣـــﻴــﺮﻳـــﺰﺩ

ﺗــﻤـــﺎﻡ ﻋــﻘــﻠــﺖ ﺑــﺎ ﻳـــﻚ ﺑــﻮﺳــﻪ ـی ﻣـــﻦ ﻣﻴــﭙـــﺮﺩ

ﺭاﺳـــﺘــﻲ ﺗـــﻮ ﻣَـــﺮﺩﻱ؟؟؟

ﻣــﻦ ﺯﻧـــﻢ ﺑـــﺎ ﻫـــﻤــﻪ ـی ﻇـــﺮاﻓـــﺖ و ﻟــﻂــﺎﻓــﺘــﻢ ﻣـﻴــﺘـﻮاﻧــﻢ

ﻣــﺮﺩاﻧـــﮕــﻲ اﺕ ﺭا و ﻫـــﻮﻳـــﺘــﺖ ﺭا ﺩﺭﻫــﻢ ﺑــﺮﻳـــﺰﻡ

ﭘــﺲ ﺑــــﻪ ﻣـــﺮﺩ ﺑـــﻮﺩﻧـــﺖ ﻧـــﻨــﺎﺯ...

مـن یـــه دخـتــرم ... مـث هـمــه ...

نـــه مـی گــویــم فـقـط آل اسـتــار مـی پـــوشــم. . . 

نـــه مـی گــویــم نـگــران ِ پـــاک شــدن رُژم نـیـستــم ...

و نــــه مــی گــویــم حـوّای کـسـی نـمـی شــوم

 کـــه بــه هـــوای دیـگـــری بـــــرود ...

اتـفـاقـــا چـــرا ؛ گـــاهــی هـــوس مــی کـنـــم

 کــفــش پـــاشـنـــه 15 ســانــت بـپـــوشــم !

رُژ قـــرمــز بــزنــم... لاک هــایــم را بــا رُژم سـِــت کـنــم !

هــوس مــی کــنــم مــوهـــایــم را رنــگ کـنـــم ...

امــــا . . .

هـمــه ی ایــن کــارهــا ، فـقـط و فـقـط ، بــــرای تـــوست ...

کـــه فــقـــط یـــک لـحـظـــه بـبـیـنــی ُ...

هـــــمـــــان لـبــخــنــــد ِ خـــــاص ُ ...

هــمــــان روزهــــا ...

آره ... مـــن ، هــنـــوز هـــم ،

حـــــوّای کــســی هـستـــم کـــه...

بــــه هـــــوای دیـگـــری رفــــت . . . ! ! !

پ.ن۱ : تــنـــم لـــرزیــــد؛وقــتـــی لـبـخـنــد غــریـبــه،ســردی نـگــاهـش را آب کــرد !

پ.ن ۲: قــصــه بـگــو تـــا بــخــابــــم
امــشب قـصــه آمـــدنــت را مـیـخـــام ، مـــیخـــونـــــی ؟!!...

خــداونـــــــدا . . .

تـــو خـــود گــفـتــی کــه در قـلــب شـکـسـتــه خـــانـــه داری!

شـکـسـتــه قـلـب ِ مــن ، جــانــــا بــــه عـهــد خـــود وفــــا کــــــن . . .

در تـنـهـايـي مـيگـريـم ؛

و در بـاران خـود را بـه دسـت بـاد ميـسپـارم...

و قـلبـم سـكـوت مـيكـنـد، ايـن پـايــان راه اسـت.

آنـگـاه اسـت كـه مـيـتوانـم بـدرود بـگـويـم زنـدگـي را

 و سـلامــي دهـــم بـــه مـــــرگ . . .

ﺧـــــﺪﺍﯾـــــــــــﺎ . . .

 ﺑــــــﻪ "ﺟـﻬـﻨـﻤــــﺖ" ﺩﯾـﮕــــﺮ ﻧـﯿـــــﺎﺯﯼ ﻧـﯿــﺴﺖ...

ﻣــــﺎ ﺁﺩﻣـﻬـــﺎ ﻫـﻤــﺪﯾــﮕـــﺮ ﺭﺍ ﺑـﻬـﺘـــﺮ ﻣـﯿـﺴــﻮﺯﺍﻧـﯿــــﻢ ...

۱...غــم داره مـیکُـشـه مـنـو خـدا خـودت یــه کــاری کـن،قـایـق عـشـقـو شـادیـمـو غـریـق غـصـه هـا نـکـن

۲...پـاهـام دیـگـه جـون نـداره بــه کـی بـایــد تـکـیـه کـنـم،وقـت شـنـیـدن اذان دلــم مــیخـاد گـریــه کـنـم

۳...پــُـر از تــشـویـشـم و انـگــار "نـمــاز" آرامــشـم مـیـده، تـمــام تـقـویـم عـمـرم دلـم ظـلـم و سـتـم دیـــده

۴...رکـعـت بـه رکـعت نـماز اشـکـام چـکیـد رو گـوـنه هام...بـا سیلی سـرخه صورتم جلوی دوست و آشناهام

۵...یــه حـسی تـــو دلـم مـیـگــه نـمـــازِ آخــــر ِمــنــــه...نـــذار نـمـــاز ِآخـــرم شـبـیــه قـلـبـم بـشـکـنـــه...

تظاهـــــر به شـــادی میــکنم !

حرفـــ میزنمـــ مثلـ همه ...

اما ...

خیلیـ وقت استــ مرده امـــ !

خیلیـ وقت استـ دلم می خواهد روزه ی سکوتـــــ بگیـرم !

دلم می خواهد ببـــــــارم ...

و کسیـــ نپرسد چرا ... !

تو چه می فهمی لامصــــــب

این روزها ادایــ زنده ها را در میـــــــآورم ...

پ.ن ۱: دیگه بزرگ شدم...دارم یاد میگیرم که دردای دلمو به کسی نگم...تو دلم نگه میدارم آخه شنیدم اینجوری میشه منتظر دق مرگ شدن بود...

پ.ن ۲: من دیگه هیشکیو ندارم... تنهای تنها هستم...

پ.ن ۳: خدا امشب پر از دردم ... معده درد عصبی هم دوباره اومد سراغم،داغونم کرد... خدا پس کی نفس آخرم میاد؟؟؟

منــو جــوری بــغـــل کــن کــه تـمــــوم خــستـگـیــــم در شــه

بــذار دستــای تـــو از پـشت واسـه ایـن خستـه سنـگـر شــه

منــو جــوری بــغـــل کــن کــه بـهـم ثــابــت بـشـه هـستــــی

بـــذار بـــاور کـنــم تـنهـــا بـــه ایـن دیــــوونــه دل بـستــــی !!!

 منــو جــوری بــغـــل کــن کــه فــرامــوشــــم شـه بیــــــدارم

تـــو کــه هستـی نـمیتــرسـم،چـقدر ایـن حسـو دوسـت دارم...

ایــن روزهــا دلــم اصــرار دارد

چـقــدر دوسـتـت داشـتــم، چـقــدر نـفـهـمـیـــدی ...

نــمیـگــم زیـبـــاتـــریـــن امـــــا... تــو مـهــربـــان تــریــن آدم زنــدگـیـت را از دسـت دادی...

میــدونـــی حـســـرتِ روزای رفـتـــــه،عــــذابِ حــــال و روز هـــر دومـــون شــد

بـایــد دل رو بــه دریــا زد یـــه وقــتـــا ،

مــن از هـرچـی کــه تـرسیــدم، هـمـون شــد...

نـمــک روی زخــم اســت...

بـــــــارانــــی کـــه بــــی تــــــو مـی بـــــــارد !

چـتــــر نمــی‌خــواهــد هـــوای بــ'ـ'ــ'ــ'ــ'ــارانــــی، تــــــو را مـی‌خــواهــــد ...

کــــمی آرام تــــــــر بــــــــــاران…

او دیـگــــر کـنــــارم نـیـســت

میگـن عـاشقــا بــارونــو دوسـت دارن ولـی مـن یــه چـیـزی رو هـیچـوقـت نـگفتـم

چــه بــارون بـبـاره چـه بــارون نـبـاره ،بــا هـر اتـفـاقــی بـه یــادت مـیفـتــم ...

حـالا کـــه راضـــیــی خـــب مــــن مــیــــرم،

                           اگــــه رفــتنـــه تــــقـــدیــــــــــرم

                                             اگــــه اینـجــــوری خــوشحـــــالـــــی

                                                       خـــداحـــافـــــظ غـــــمِ شـــیـــریـــنــم

تـــــو رو وقـتـــی گـُـمِـــت کــــردم، کـــه لـــو دادم غــــرورم رو ...

صِـدام کــن کــه سـمـت تــو راهـی بـشـم...چـشمـاتــو روی اشتـبـاهـم بـبـنـــد...

 هـیشکـــی مــث تــــو بـلــــد نـیست دلــمــــو بســـوزونـــــــــه ...

هیچکس نمی تواند پی ببرد . هیچکس باور نخواهد کرد ،

به کسیکه دستش از همه جا کوتاه بشود میگویند : برو سرت را بذار بمیر.

اما وقتی که مرگ هم آدم را نمیخواهد ، وقتیکه مرگ هم پشتش را به آدم میکند،

مرگی که نمی اید و نمیخواهد بیاید ... !

همه از مرگ میترسند من از زندگی سمج خودم .

صادق هدایت

بــیـــدارمـــو هـــرشـب بـــرات تـــرانــــه میـشــه حـســم

                                  پــــایـیـــزم از ایـنـجــا بــــره تـمــوم نـمـیشــه قصـــه م

                               مــن عــاشقـت بـــودم اگـــه یــادت نـمــونــده اسـمـم

                                                             عـیبـی نـــداره خــوبِ مــن........

یــَــلــدات مـُـــبــــارک عــشـقــــــم

 امـشـب تـــوی آغــوشِ کــی طـولــانیــه خـنـده هـــات،

                 کــی مـیـتــونــه نگـــاه کنــــه خــودشــــو تــــوی چـشمــات،

                                      مـــن کــــه یــــه عمــــره بعـــد تـــو یـلــــدا شـده شبــامـــو،

                                                        عـکســـات تـــــو آغـــوشِ منـــو، اشـکِ تـــوی چـشـامـــو

 ای کــاشکـــی یـلــــدا بـــــا خـودش تــــو رو بــــرام بـیــــاره

                        بـیشتـــر از هـــرشـب دل مــن غـمگیــــن و بـی قـــــراره

                                            حــافـظ نـمیخــونــه بـــرام فـــالـــی بـــجـــز جـدایـــــی

        یــلــدات مبـــارک عـشق ِ مــن... امـشـب کـجــایــی؟

یــــک دســـــت صـدا نـدارد

امـا

بـی دسـت هـا غـوغـا مـی کـنـنـد ... 

الـسَّـلامُ عَـلَیْکَ

یـا اَبَـا الْـفَـضْـلِ الْـعَـبّـاسَ بْـنَ اَمـیـرِالْـمُـؤْمِـنـیـن َ...

او راحــت از مــن گـــذشــت

اگـــر خـــــدا هـــم راحـت از او بـگــــذرد

قـیـــامـــت را مـــــــن بــه پـــــــا مـیـکـنـــــــم...!

دوری مـــــان

بـــرای تــــو نـمــی دانـــم چـگـــونـــه مـی گـــــذرد ...

امـــــا بـــــرای مـــــن .... !

انـگــــار بــــر گـلــویــم خـنـجــر گــذاشـتـه انــد و نـمـی بــُــــرنـــــد!

اصــلاً حسـیــن جـنس غـمش فـــرق می کنــد

ایــن راه عـشــــق پیــچ و خـَمش فــرق می کنــد

تنـهــــا نـــه ایـنـکــه جنـس غـمـش،جـنس مـــاتـَمــش

حتــی سیـــــاهـی عـلمــش فـــرق می کـنـد...

تبـریــک بــه منـاسـبـت ایـــن روز از یــــــاد رفـــتــه

تبـریــک بــه منـاسـبـت گـم شـدن تـاریــخ پــُر افـتخـارمــان

تبـریــک بــه منـاسـبـت ثـبــت نـشــدن ایــن روز در تـقـــویــم ایــــران

تبـریــک بــه منـاسـبـت تـــروریـســت خــوانــــدن ایـــران و ایــــرانـی در دنـیــا

تبـریــک بــه منـاسـبـت حــذف نــــام غــــرورآفــرین کـــورش بـــزرگ از کـتــاب مـدارس

و در آخــــر  تبـریــک بــه منـاســبـت ۷ آبــــان، روز جـهــــانی کــــــ♥ـــورش بــــــــزرگ

حــالـــم خـــوب نـیـست

دروغ مـی گــویــم کــه خــوبــم

بـــاور نـکنیـــد

فـقط ادای کـــوه بـــودن را در مــی آورم

امـــــــــا !

پـــُــــــر از تــــرَکـــــم

هــــر لحـظـــه امـکـــان دارد

فــــرو بــریـــــزم ...

ســلــام فـــاحشــــه!

هان!؟ تعجب کردی!؟ میدانم در کسوت مردان آبرومند، اندیشیدن به تو رسم ، و گفتن از تو ننگ است ! اما میخواهم برایت بنویسم .

شنیده ام، تن می فروشی، برای لقمه نان ! چه گناه کبیره ای…! میدانم که میدانی همه ترا پلید می دانند، من هم مانند همه ام !

راستی روسپی! از خودت پرسیدی چرا اگر در سرزمین من و تو، زنی زنانگی اش را بفروشد که نان در بیارد رگ غیرت اربابان بیرون می زند اما اگر همان زن کلیه اش را بفروشد تا نانی بخرد و یا شوهر زندانی اش آزاد شود این «ایثار» است !

 مگر هر دو از یک تن نیست؟ مگر هر دو جسم فروشی نیست؟ تن در برابر نان ننگ است.

 بفروش ! تنت را حراج کن…

من در دیارم کسانی را دیدم که دین خدا را چوب میزنند به قیمت دنیایشان، شرفت را سپاس که اگر میفروشی از تن می فروشی نه از دین.

شنیده ام روزه میگیری، غسل میکنی، نماز میخوانی، چهارشنبه ها نذر حرم امامزاده صالح داری، رمضان بعد از افطار کار می کنی و محرم تعطیلی !

من از آن میترسم که روزی با ظاهری عالمانه، جمعه بازار دین خدا را براه کنم، زهد را بساط کنم، غسل هم نکنم، چهارشنبه هم به حرم امامزاده صالح نروم، پیش از افطار و پس از افطار مشغول باشم، محرم هم تعطیل نکنم!

 فــــــاحشـــه… دعـــــایــم کـــــن!

کــی اشکــاتــو پـــاک مـیکنــه ، شبــا کــه غـصـه داری

بـهـش بگـــو ذوق نـکنــه ، اونــم تـنهــا میــذاری !