می گویند رسم زندگی چنین است ...
می آیند ...
آمدیم ...
ماندیم ...
عادت کردیم
...
و حال که وقت رفتن است ...
می فهمیم که چه تنهاییم ...
حکایت ما و رمضان حکایت یخ فروشی است که گفتند: فروختی؟ گفت نخریدند!
ولی تمام شد!!!!
عید سعید فطر عید بندگی و اخلاص مبارک.
توی این شبای خط خطی ستاره های پاپتی
گم شدن و نیست توی راه فانوسک رفاقتی
به هرکی می خوای دل بدی دل می کنه به راحتی
دنیا چه آلوده شده به سم بی صداقتی
پاهای عشق و عاشقی تاول زده بگی نگی
انگار تموم زندگی گرفته بوی کهنگی
باید با دنیا کاری کرد بیشتر از اینها نشه بد
به پای عشق و عاشقی مرهم دلدادگی زد
باید دوباره تازه شد توی هوای رابطه
باید دوباره خط کشید رو هرچی رسم غلطه
نمی گم خطا نکردم
منکه ادعا نکردم
همه گفتن بی وفایی ولی اعتنا نکردم
راهی سفر شدی تو... من دلم می خواست بمونی
واسه موندن تو اما بخدا دعا نکردم
توی کوچه ی رفاقت یه سلام جواب ندادم
تو دلم تویی. اونو با کسی آشنا نکردم
می دونم دوسم نداری. حتی قد یه قناری
ولی عاشقم هنوزم. بدون اشتباه نکردم
****
زیر دین ناز چشمات. عمریه دارم میسوزم
تا خاکستری نشه دل. دین مو ادا نکردم
نامه های عاشقونه. با نشونه بی نشونه
اما از کسای دیگس
پس اونارو وا نکردم...
نمی گم خطا نکردم
منکه ادعا نکردم
همه گفتن بی وفایی ولی اعتنا نکردم
تو سیبی سرخ بودی تکه تکه ماهی ات کردند
به دریا دل زدی و رود ها همراهی ات کردند
مکافات رفیق نیمه راهت این شدن است
ببینم پیش چشمم چشمهایی راهت ات کردند
تو را با سطل از چاه سیاهی در نیاوردند
تو سهم آسمان بودی.کبوتر چاهی ات کردند
بگو هر شاخه ی سیبی بر سر تو سنگ میکوبید
بگو بالا بلندان.رحم بر کوتاهی ات کردند؟؟؟!!!
تو را باب دل منقار زاغک در آوردند
سرشت کوه بود اما.مترسک کاهی ات کردند.!!!
سال دیگر
زنده باشم من اگر
می زنم زنگ در خانه هر چلچله را
و سپس پا به فرار
می زنم دست به هر کاری که دگر ساعت اندوه-
-بیفتد از کار
من دلم می خواهد
قاصدک را
ندهم کوچ از ایوان خیالم
پا به پای همه باران ها می رقصم
به همین ساز که دردست گرفته ست بهار
شاید از یاد رود رنج و ملال
***
سال دیگر حتما
ترجمه میکنم آثار شقایق را -
-بر سینه دشت
قصد دارم
قصه کوتاه کنم
بنویسم که پس از رفتن تو
بر سر مردم این کوچه و شهر وه...چه آمد!!!
گم شدن در زیر سایه های توهم چقدر سخت است...
جایی که حقیقت زیر خروارها خاک مدفون میشود
و تو
زنده زنده هم آغوش خاک می شوی
و تابوت خیال در اوج پرواز ساکن و بی حرکت می ماند.!!!
ای شکسته بال
مانده در سکوت و سکون
خدا را در اوج صدا بزن
که تسلی دل های خسته و شکسته است...!!!
دویدیم و دویدیم هیچ جا رامون ندادن
گفتن که توی جاده دونده ها زیادن
دویدیم و دویدیم فایده نداشت دویدن
به همه چی رسیدیم به جز به خود رسیدن
دویدیم و دویدیم توکوچه های بن بست
می رفتیم و می گفتن خسته نشید بازم هست
دویدیم و دویدیم جاده ها بسته بودن
پلای تو راهمون همه شکسته بودن
دویدیم و دویدیم رفتیم تو خط عادت
کم کم به هم می کردن دونده ها حسادت
دویدیم و دویدیم راها خاکستری شد
حرفای عاشقونه کم رنگ و سرسری شد
دویدیم و دویدیم اسفندی دود نکردن
گفتن فقط زیر لب، کاش دیگه بر نگردن
دویدیم و دویدیم خوردیم به سنگ و صخره
طاقتمون تموم شد تا دریا قطره قطره
دویدیم و دویدیم سیبا رسیده بودن
سه فصل آزگار بود همه دویده بودن
دویدیم و دویدیم تا رسیدیم به دیوار
اون ور دیوارم باز، خوردیم به فصل تکرار
دویدیم و دویدیم ، قصه زندگی بود
که واسه اون دویدن ، فقط دیونگی بود
وقتیکه می خواهم از تو بنویسم بغضی غریب گلویم را فشرده و رهایم نمی کند...
وقتیکه می خواهم از تو سخن بگویم گریه امانم نمی دهد و اشک گونه هایم را نوازش می کند...
لحظه ها همیشه تو را از من ربوده اند
هرچند من به اندازه ی چشم بر هم زدنی از یاد تو غافل نبوده ام...
بیا
بیا قبل از آنکه تقویم عمرم به پایان رسد و جای خالی ام نمایان شود...!!!
آهنم.سنگم.خدایا چیستم؟؟؟
دلخورم از اینکه عاشق نیستم
قلب من لبریز احساس بدی ست
شور و حالی تازه می خواهم که نیست
در دل من انعکاس نور نیست
سرد و خاموشم به قلبم شور نیست
این و آن آتش به جانم می زنند
دم به دم زخم زبانم میزنند
آه آه این بی خیالی تا به کی؟
بی تفاوت لاابالی تا به کی؟
بس که پر از بی خیالی شد دلم
نه به شادی کار دارم نه به غم
خسته ام از این همه سرخوردگی
ناامیدی.انزوا.دلمردگی
سهم من آیا همین افسردگی ست
"مرگ تدریجی به نام زندگیست؟"
اینکه من پر از زلالی نیستم
از کدورت.کینه خالی نیستم
دل کدر از کینه شد آیینه نیست
در دل آیینه جای کینه نیست
خواهش ترد و تری دارد دلم
شاعرانه عشق می خواهد دلم
پرتو عشقی که تابانم کند
محو احساسی درخشانم کند
قلب سردم راشقایق وش کند
بی قرار جذبه ای دلکش کند
جذبه عشقی لطیف و تابناک
عشق افلاکی نه از جنس مغاک
عشق خالص.عشق بی ابهام و شک
باصفا و ساده.بی دوز و کلک
سال ها دل طلب جام جم از ما می کرد
وانچه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد
۲۵ بهمن ماه (ولنتاین) را به عشقمان تبریک بگوییم یا ۲۹ بهمن ماه (سپندارمذگان) را؟
در قرن سوم میلادی که مطابق می شود با اوایل امپراطوری ساسانی در ایران، در روم باستان فرمانروایی بوده است به نام کلودیوس دوم . کلودیوس ، عقاید عجیبی داشت، از جمله اینکه سربازی خوب خواهد جنگید که مجرد باشد؛ از این رو ازدواج را برای سربازان امپراطوری روم قدغن می کند. کلودیوس به قدری بی رحم و فرمانش به اندازه ای قاطع بود که هیچ کس جرات کمک به ازدواج سربازان نداشت. اما کشیشی به نام والنتیوس (ولنتاین)، مخفیانه عقد سربازان رومی را با دختران محبوبشان جاری می کرد. کلودیوس دوم از این جریان خبر دار می شود و دستور می دهد که ولنتاین را به زندان بیاندازند. سرانجام کشیش به جرم جاری کردن عقد عشاق با قلبی عاشق اعدام می شود. بنابراین او را به عنوان فدایی و شهید راه عشق می دانند و از آن زمان نهاد و سمبلی می شود برای عشق.
اما متاسفانه و با کمال تعجب، ایرانیان ِ امروز، با بیش از چهارهزارو پانصد سال تمدن، برگزاری جشنها و مناسبتهای بیگانه را نشانه ی تمدن و فخر می دانند! همه اسم "ولنتاین" را شنیده اند و مراسم آن را مانند سایر بیگانگان بجا می آورند، ولی تا به حال اسم "سپندارمذگان" به گوششان هم نخورده است .
"سپندارمذگان" چیست؟
در ایران باستان، نه چون رومیان از سه قرن پس از میلاد، که از بیست قرن پیش از میلاد، یعنی حدودا دوهزار سال پیش از تولد ولنتاین، میان آریائیان روزی موسوم به روز عشق (سپندارمذگان یا اسفندارمذگان) بوده است. این روز در تقویم زرتشتی مصادف است با پنجم اسفند ماه و در تقویم جدید ایرانی، که شش ماه اول سال سی و یک روز حساب میشود، شش روز به جلو آمده و دقیقا مصادف میشود با ۲۹ بهمن، یعنی چهار روز پس از روز ولنتاین فرنگی. زرتشیان جشن سپندارمذ (سپندارمذگان – روز زن و روز زمین) را هرساله در پنجم اسفند ماه برگزار میکنند.
در ایران باستان هر ماه را سی روز حساب میکردند و علاوه بر اینکه ماه ها اسم داشتند، هریک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند. بهعنوان مثال روز اول «روز اهورامزدا»، روز دوم، روز بهمن (سلامت، اندیشه) که نخستین صفت خداوند است، روز سوم اردیبهشت یعنی «بهترین راستی و پاکی» که باز از صفات خداوند است، روز چهارم شهریور یعنی «شاهی و فرمانروایی آرمانی» که خاص خداوند است و روز پنجم «سپندارمذ» بوده است.
"سپندارمذ" لقب ملی زمین است یعنی گستراننده، مقدس، فروتن. زمین نماد عشق است چون با فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق میورزد. زشت و زیبا را به یک چشم مینگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان میدهد. به همین دلیل در فرهنگ ایران باستان "سپندارمذ" را بهعنوان نماد عشق میپنداشتند. پسوند "گان" هم به معنی "جشن" است، و در نتیجه "سپندارمذگان" به معنی "جشن سپندارمذ" (جشن روز زن و زمین) است.
در هر ماه، یک بار، نام روز و ماه یکی میشده است که در همان روز که نامش با نام ماه مقارن میشد، جشنی ترتیب میدادند متناسب با نام آن روز و ماه. مثلاً شانزدهمین روز هر ماه "مهر" نام داشت که در ماه مهر، «مهرگان» لقب میگرفت. همین طور روز پنجم هر ماه "سپندارمذ" یا "اسفندارمذ" نام داشت که در ماه دوازدهم سال که آن هم "اسفندارمذ" نام داشت، جشنی با همین عنوان میگرفتند.
"سپندارمذگان" جشن زمین و گرامی داشت عشق است که هر دو در کنار هم معنا پیدا میکردند. در این روز زنان به شوهران خود با محبت هدیه میدادند. مردان نیز زنان و دختران را بر تخت شاهی نشانده، به آنها هدیه داده و از آنها اطاعت میکردند. جشن "سپندارمذگان" یا "اسفندگان"، روز گرامیداشت زنان در ایران باستان بوده است.
در باور ایرانى مرد داراى قدرت مردانگى و تفکر و خردورزى بیشترى است، در برابر آن زن نیز داراى مهر ورزى، عشق پاک، پاکدامنى و از خودگذشتگى فراوان ترى است که هر یک از این دو به تنهایى راه به جایى نبرده و حتى روند پویایى گیتى را هم به ایستایى مى کشانند. اگر مردان بدنه هواپیماى خوشبختى اند، زنان موتور آن اند که پیکره موتور و موتور بى بدنه هیچ کدام به تنهایى به اوج سعادت نمى رسند بلکه ذره اى حرکت و جنبش هم برایشان ناممکن است. اشوزرتشت خوشبختى بشر را وابسته به میزان دانش و خرد انسان مى داند نه جنسیت و قومیت و رنگ و نژاد و از دیدگاه وى همه انسان ها _ همه زنان و مردان _ داراى حقوق برابرند. او دختران را در گزینش همسر آزاد شمرده و عشق پاک و دانش نیک را دو معیار اصلى مى داند و خوشبختى همسران جوان را در زندگى زناشویى در این مى داند که هر یک بکوشند تا در راستى از دیگرى پیشى جویند.
شاید هنوز دیر نشده باشد که روز عشق را از 25 بهمن (ولنتاین)
به 29 بهمن (سپندارمذگان ایرانیان باستان) منتقل کنیم...
کنار جاده زندگی تنها ایستاده ام تا تو با تبسم سبز عشق بیایی و ما برای باهم بودن ترانه ی مهربانی سر دهیم...
آن روزی را که در کلبه تنهایی نشسته بودیم یادت هست؟؟؟؟!!!!
تو تنها بودی و من تنهاتر از تنها که نسیم محبت وزیدن گرفت.
اما
تو به سرعت همان نسیم از من گذشتی...
و این بار
من ماندم و تنهاترین تنهای تنها
تقدیم به تنها نسیم بی وفای زندگیم...
کاش همون اول می فهمیدم نسیم موندگار نیست...
آنقدر دلم رفته است که گویی تمام ابرهای تیره آسمان مهمان دلم شده اند.
صدای نفس هایم تداعی گر پژواک تنهایی ام شده است و جز آه صدایی از درون سینه ام بر نمی خیزد.
قلب خسته ام دیگر یارای مجادله با کسی را ندارد و چشمهایم بارانی ترین لحظه های عمرشان را سپری می کنند...!
سهم من شاید آسمانیست که آویختن پرده ای آن را از من میگرد...!!!
خسته ام ...
خسته از شالیزارهایی که دیگر بوی مهربانی نمی دهد...
خسته ام ...
خسته ام از ماهی هایی که به تنگ کوچکشان دل بسته اند و دریا را فراموش کرده اند...
خسته ام ...
خسته از نانی که دیگر بوی تازگی نمی دهد...
خسته ام ...
خسته از نسیمی که بوی دلتنگی می دهد و شادی بهار را به همراه ندارد...
نه تو می مانی...
نه اندوه...
نه هیچ یک از مردم این آبادی...!!!
به حباب نگران لب یک رود قسم
و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت
غصه هم خواهد رفت.
آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...!!!
نیا باران زمین جای قشنگی نیست
من از جنس زمینم خوب می دانم
که دریا جز تو،در یک تبانی ماهی بیچاره را در دام ماهی گیر میراند
من از جنس زمینم خوب می دانم
که گل در عقد زنبور است
یک طرف سودای بلبل،
یک طرف بال و پر پروانه را هم دوست دارد
من از جنس زمینم خوب می دانم
که ای باران پشیمان میشوی از آمدن،
در ناودان ها گیر خواهی کرد،
پس انگه آرزوی مرگ خواهی کرد
نیا باران..............
نیا باران..............!؟
کاش می شد تو جنگلا،یه کلبه داشتیم من و تو
زمین و شخم می زدیم ،دونه می کاشتیم من تو
خودمون خونه می ساختیم ،دستامون گلی می شد
آهن و بتن نبود،دیوارا،کاگلی میشد
وقتی هیزم می آوردم تو میشستی رو به روم
می چکید نم نم بارون رو درختا روی بوم
آتیش کلبه به را بود ،دیگه سردت نمی شد
غم نون زانو می زد،حریف مردت نمی شد
کاش رو کول آدما خورجینی از غصه نبود
عشق آدما به هم فقط توی قصه نبود
کاشکی رو سر گلا منت باغبون نبود
واسه امنیت شهر ،گزمه و پاسبون نبود...
گفتی و نگفتم ز تو دلگیر شدم
از همرهی ات در این سفر سیر شدم
گفتی و نگفتم به طرفداری تو
آماج هزار طعنه و تیر شدم
گفتی و نگفتم که پر و بال مرا
آنگونه شکستی که زمینگیر شدم
گفتی و نگفتم به پرستیدن تو
چون مردم بت پرست تکفیر شدم
گفتی و نگفتم تو رها گشتی و من
زندانی دست و پا به زنجیر شدم
گفتی و نگفتم که در ایام شباب
دیدم ز تو بس جور و جفا پیر شدم ...!!
تقدیر جز این نیست که یک عمر ببارد
بر شانه اگر ابر سرش را بگذارد
خواب از سر این کاج تبر خورده پریده
تا صبح قرار است ستاره بشمارد
خون می خورد از درد اناری که رسیده
در وحشت دستی که تنش را بفشارد
دلبسته به چه؟ تاج شکوفه دوـسه روزیست
این تاج وفایی به سر شاخه ندارد
هر شاخه ی پربار سرش رو به زمین است
تا از سر خود میوه به دستی بسپارد
در باد نرقصید که فکرش همه این است
پیراهن گلدار که را باز درآرد...!!!
خواستم تنهایی و معنی کنم
اولین کاری که کردم به خودم نگاه کردم
و به دور و برم
خودم و تنها کنار درخت خشک و دریا دیدم
فهمیدم تنهایی یعنی:
خودت باشی و خدایت
خودت باشی و دل شکستت
چه زود می گذرد لحظه هایمان با هم
دقیقه های خوش آشنایمان با هم
تو رفته ای و من این را به چشم خود دیدم
میان فاصله رد پایمان با هم
تمام فکر مرا این سوال پر کرده
که فرق می کند آیا خدایمان با هم؟؟؟
قبول کن پس از آن روز و آخرین دیدار
کمی عوض شده حال و هوایمان با هم
برای اینکه بفهمی چه می کشم ای کاش
عوض شود دو-سه ثانیه جایمان با هم...
آرامگاه واژه ی پوچیست...
وقتیکه رفتگان هم در تنگنای خاک هم آسوده نیستند!
و من می گویم که زندگی واژه ی پوچیست...
وقتیکه یک لحظه ام انسان به خودش هم آسوده نیست!
وقتیکه می فهمند کاری بهشان نداری... تازه می آیند به سراغت.کلاه سرت می گذارند.می فروشندنت.از همه بدتر اینکه عاشقت می کنند...
بدون آنکه خودشان بشوند و دلت را می فروشند...
آنوقت تویی
و دلی که بی اجازه عاشق شده...
گاه سکوت یک دوست معجزه می کند
و تو می آموزی
که همیشه بودن در فریاد نیست...!!
قبل از رفتن مثل اشک از چشمات افتادم انگار
اما طاقت نیاوردی واسه ی خدانگهدار
ناچارم منم مثل تو . انگاری قسمت نمی خواد
اینو قول بده عزیزم
منو هرگز نبر از یاد...!
خوشبختی داشتن دوست داشتنی هاست
نه دوست داشتن داشتنی هاااا...!
پیام و کیف کردین؟؟؟؟
بمان با من که من بی تو صدایی خسته ام...
در این اندوه بی پایان بمان تنها تو در یادم...
بلور اشک های من همان آغاز تنهاییست...
مرور خاطرات دل عجب تکرار زیباییست!!!
نمی دونم از کجا شروع کنم قصه ی تلخ سادگیمو...
نمی دونم چرا قسمت می کنم روزای خوب زندگیمو...
چرا اول قصه همه دوسم دارن...
وسط قصه که می شه...
سر به سر من میذارن...
آخرش که می رسه...همه تنهام میذارن...!!!
