یادداشتهای روزانه سالی

غافل از اینکه درد ها و رنج ها هم مثل رودخونه ای که بالاخره سنگ رو فرسوده میکنه و راهش رو باز  , تمام این لایه ها رو کنار میزنه و از یک سِنّی به بعد , وقتی جلوی آینه ایستادی و به چهره ی داغون و رنگ و رو رفته ت نگاه میکنی , تک تک چین و چروک های صورتت , داد میزنن و بهت میگن که اثر کدوم حرف نگفته ای هستند که سالها تو دلت نگه داشتی و نزدی یا جای کدوم زخم زبونی اند که روحت رو خراشیده و حالا از روی صورتت دوباره سر باز کرده و داره مثل خوره رشد میکنه و بزرگتر میشه