دختری بود که با بوی صفا نسبت داشت
 عطراو، پشت درختان زمان جا می ماند
 رد پای نفسش، دورتر از ذهن صدا می پیچید
 شاید او یک حس بود
 مثل این بود که از خواب کسی شکل گرفت
 او به اندازه ی یک پنجره ی باز به من می خندید
 و فقط راز مرا می دانست
 قصه ی شوق مرا با دوصدف، روی گل ناز نوشت
 و به آن، روح فرحناز دمید
 بعد از آن گفت که این نام قشنگ
 بهترین زمزمه ی ذهن تو است
 قصه ی شوق مرا زود به پروانه سپرد
 باد، به پروانه کمک کرد که از خانه ی ما دورشود
 ناگهان رویا رفت
 و دو چشمان من از شوق صدا باز شدند
 شاید این رویا نیست...