بی قرار توام ودر دل تنگم گله هاست
آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست
مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستی وبین من وتو فاصله هاست
آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد
بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست
بی هر لحضه مرا بیم فرو ریختن است
مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست
باز می پرسمت از مسئله دوری وعشق
وسکوت تو جواب همه مسئله هاست
میدونی، طاقت جدایی رو ندارم
با تو من،مثل صد تا بهارم
می خوام که، نری تو از کنارم
ازت زیاد ،خاطره دارم
ازت زیاد ،خاطره دارم
می خوام اسمتو، من نفس بزارم
از تو بگم ،در سایه سارم
هر جا بری، من دوست می دارم
از عاشقای ،این دیارم
از عاشقای ،این دیارم
به یاد، شبهای زیر باروون
که خیس می شد ،تموم سرو پاهامون
شبها همش من خواب تو رو می دیدم
زیر هفت تا آسمون رو زمینم
بین هفت تا آسمون رو زمینم
میدونی ،طاقت جدایی رو ندارم
با تو من،مثل صد تاا بهاارم
می خوام که، نری تو از کنارم
ازت زیاد خاطره دارم
ازت زیاد خاطره دارم
نميدونم ، همزبونم كه كدوم حرف تو رو آزرد يا كدوم ترانه من تو رو مثل گلي پژمرد
نميدونم ، نميدونم كه چي گفتم تو شنيدي چه خطايي سر زد از من كه تو از من دل بريدي
اگه روزي تو نباشي ، بين ما راهي نباشه نميدونم چي مي تونه كه برام مثل تو باشه
اگه روزي تو نباشي ، يا بري از من جدا شي نميدونم تو مي توني عاشقي دوباره باشي
اين پرنده دل من ، نمي تونه پر بگيره تو رو مي خواد در كنارش بال و پر از سر بگيره
آخه حيف پر نگيره ، پشت ابرارو نبينه حيف اينجا تك و تنها تو قفس بي كسي بشينه
تورو از خاطرم برده تب تلخ فراموشی
دارم خو می کنم با این فراموشی و خاموشی
چرا چشم دلم کوره؟عصای رفتنم سسته
کدوم موج پریشونی تورو از ذهن من شسته؟
خدایا فاصله ات تا من خودت گفتی که کوتاهه
از اینجا که من ایستادم چقدر تا آسمون راهه
من از تکرار بیزارم از این لبخند پژمرده
از این احساس یاسی که تو رو از خاطرم برده
به تاریکی گرفتارم شبم گم کرده مهتابو
بگیر از چشمای کورم عذاب کهنه ی خوابو
چرا گریم نمی گیره مگه قلب من از سنگه
خدایا من کجا میرم؟کجای جاده دلتنگه؟
می خوام عاشق بشم اما تب دنیا نمیذاره
سر راه بهشت من درخت سیب میکاره
همه چیز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم
یاد گرفته ام که هق هق گریه هایم را با بالشم ..بی صدا کنم
تو نگرانم نشو !!
همه چيز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی آنکه تو باشی !
یاد گرفته ام ....نفس بکشم بدون تو......و به یاد تو !
یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را با رویای با تو بودن...
و جای خالی ات را با خاطرات با تو بودن پر کنم !
تو نگرانم نشو !!
همه چيز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام که بی تو بخندم.....
یاد گرفته ام بی تو گریه کنم...و بدون شانه هایت....!
یاد گرفته ام ...که دیگر عاشق نشوم به غیر تو !
یاد گرفته ام که دیگر دل به کسی نبندم ....
و مهمتر از همه یاد گرفتم که با یادت زنده باشم و زندگی کنم !
اما هنوز یک چیز هست ...که یاد نگر فته ام ...
که چگونه.....!
برای همیشه خاطراتت را از صفحه دلم پاک کنم ...
و نمی خواهم که هيچ وقت یاد بگیرم ....
تو نگرانم نشو !!
فراموش کردنت" را هيچ وقت یاد نخواهم گرفت .
تنها ، بی همزبان ، خسته و یک سکوت بی پایان ...
در آغوش تنهایی ، آرام اما از درون نا آرام ...
میخوانم همراه با سکوت ترانه دلتنگی را ...
میدانم که کسی صدای مرا نمیشنود ، اما چاره نیست باید سکوت
این لحظه ها را با فریادی بی صدا شکست !
همدلی نیست اینجا که با دل همنشین شود ، همدردی نیست که با
قلبم همدرد شود ، همنفسی نیست که به عشقش نفس بکشم !
سکوت ، سکوتی در اعماق یک قلب بی طاقت ، مثل این دلشکسته
که به امید طلوعی دوباره ، امشب را تا سحر بیدار نشسته !
دیگر صدای تیک تیک ساعت نیز بیصداست ، زمان همچنان میگذرد
اما خیلی کند!
انگار عاشق این لحظه هاست ، با ما نامهربان است ، دوست دارد
لحظه های تنهایی را !
خواستم همزبانم دل تنهایم باشد ، انگار که این دل نیز در حسرت
روزهای عاشقیست!
و تنها سکوت در فضای دلگیر خانه ، حس میکنم بیشتر از هر زمان
بی کسی را !
قطره ای اشک در چشمانم حلقه زد ، بغض گلویم شکست ، و اینبار
چند لحظه ای سکوت با صدای گریه هایم شکست .....
اشکهایم تمام شد،دوباره آرام شدم ،سکوت آمدودوباره آن لحظه ی
تلخ تکرار شد!
نمیدونم ...
به خدا نمیدونم ...
بعضی وقتا ...
وقتی باهاش حرف میزنم و صورتشو تصور میکنم ...
با خودم میگم واقعا ...
واقعا دوسم داره ...
اگه دوسم داره ...
چرا نمیگه دلم برات تنگ شده؟!!
میخوام باهات حرف بزنم ...
آخه چرااااااااااااااااااااااااااااااا ...
هیچ وقت ...
نگفته ...
نگفته چقد دوسم داره ...
واسه همینه ...
واسه همینه که با خودم میگم ...
اصن دوسم داره ؟!!!!
یا فقط ...
یا فقط ترهمه ...
داره میگه دوسم داره تا ...
نکنه یه حرف کوچولو دلمو بشکونه ...
آخه خیلی مهربونه ...
خدایاااااااااا
تو بهم بگو ...
تو بگو دوسم داره یا نداره ...
تو بگو ...
نمیخوام عاشقم باشه
نمیخوام مجنونم باشه
فقط میخوام دوسم داشته باشه
فقط همین ...
میخوام یه بارم که شده ...
فقط بگه ... بگه عزیزم
دلم برات تنگ شده بود
فقط بگه ...
یا شاید ...
شاید میترسه که بگه ...
شاید میترسه که اگه بگه تنهاش بزارم ...
میترسه ...
میترسه که بگه نبودم سخته براش ...
نه ...
نمیخوام دوباره خودمو گول بزنم ...
نمیخوام بازم دوباره اسیر بازی زمونه شم ...
فقط میخوام بگه ... بگه که ...
یه بارم که شده ...
دلش برام تنگ شده ...
فقط همین ...
به خدا همین ...
این دل خسته ... امیدی نداره ...
ناامیدترش نکن ...
خدا جونم ....
" امیدم به تو به تو که یاورمی در همه حال "
بار دگر ابر غم پر بار شد
جام جان ز اشفتگي سرشار شد
شام تا به صبح شد از نور عشق
شد گلستان شوره زار هستي ام
عشق تو شد سرمايه هستي ام
كيستم من؟ كيستم من؟
نميدونم نازنينم كه كدوم حرف من تو را ازرد
يا كدوم ترانه من تو رو مثل گلي پژمرد
نميدونم نميدونم كه چي گفتم تو شنيدي
چه خطايي سر زد از من كه تو از من دل بريدي
اگه روزي تو نباشي ... بين ما راهي نباشه ... نميدونم كه كي ميتونه برام مثل تو باشه
اگه روزي تو نباشي ... يا بري از من جدا شي ... نميدونم تو ميتوني عاشقي دوباره باشي ؟!
آوای مبهم سکوت
در ذهنم نجوا می کند
گویی از اعماق وجودم
با صدای بی صدایی
کسی مرا فریاد می زند
آری این صدای سکوت است که می شنوی
سکوت تنها واژه ای ست
که به اندازه ی بی نهایت
ایهام دارد
شاید به همین دلیل همه آن رابهترین جایگزین برای حرف هایشان می دانند
سکوت آوای دل انگیزآفرینش است
گوش بسپار به نغمه دل انگیز شکوفایی یک عشق
در لابه لای بوتههای سبز زندگی
نگاه کن!
جوانه در سکوت میروید و گل
در سکوت میشکفد...
و گاه این سکوت است
که شور ُعشق و
آرزوهای کسی را
میمیراند
و گاه سرآغازی ست
برای نغمه های مرگ زود هنگام
من اخرش نفهمیدم که حرف تو حقیقته یا عشق من
برای چشم نازنینت عادته نمی دونم حرفایی که
مینویسی یا میزنی مخاطبت کس دیگه س یا واقعا تو با
منی یه وقتایی شک میکنم نمیدونم دوسم داری یا که
میخوای عشق من را بدون پاسخ نذاری به من میگی
که تو دلت اول کیه اخر کیه میگی چرا رنگ نگات یه
وقتایی اینجوریه یه وقتا مرضی گفتنت قشنگه و
اسمونی یه وقتا مطمئن میشم که اسمم نمیدونی یه
وقتا بهتر از خودم به حرف من جواب میدی یه وقتا که
هوس کنی کلی من را عذاب میدی راست بگو مال
مردمی یا نازنین خودمی؟یه وقتا مثل چشمه صاف یه
وقتا خیلی مبهمی یه وقتا اسمم بردنت خودش واسم
یه عالمه یه وقتا صبر و حوصلت حتی واسه منم کمه
حتی اگر چشات پیش منه دلت با دیگری بذار که اعتراف
کنم از همه مهربونتری نه نمیخواد بهم بگی حرفام مثل
شکایته یه وقتایی عوض میشی این به خدا حقیقته من
میدونم خسته شدی از من و سوال من ناراحتی اما
میخوای کم بشه شر من و ازار من اما بذار بازم بگم
دیونتم خیلی شدید رنگ یه عشقی را دیدم که مجنون
هم اونو ندید اگر چه چشمات خیلی کم از قلب من خبر
گرفت اما نباید توی عشق این را در نظر گرفت اونی که
تنهاش میذاری یه وقتایی توبا غمت اینقدر دیونست که
بازم میمونه همدمت.
گل عشقم توی دنیا لحظه ها رو می شمارم
شوق باز دیدن رویت رونگاهم می نگارم
گفتی کوله بار دردی تو ی شهر دوره گردی
من میخوام دردم تو باشی می دونم بهونه کردی
همه ی وجود من بود ونبود من
نمیره یاد تو هیچ وقت از یاد من
تو یادگارمی گل بهارمی
میشه ببینمت که باز کنارمی
بدون دلدارتم دل بی قرارتم اگه نیایی بی تو می میرم
اگه بودی کنار من میدیدی سر به راه شدم
چی بگم و چیکار کنم باور کن این حرف دلم
مدیون تو شدم من بهت بدی ها کردم
شک بده دلم رو به خدا توبه کردم
می ترسم نفرین دل تو آه پاک دل تو
دنبال من بگرده تا بگیره حقتو
اینو بزار رو قلبم بدون که دوست دارم
از روی دوست داشتنم بود اذیتت می کردم
حالا که توبه کردم میخوام کنارت باشم
تا آخر عمرمو توی نگاهت باشم
شاید تنهایی من درظلمت شب بود که این کلمه بی جان پر ازروح را ساخت.
شاید هم گریزی بود بر هزار راز نهان. چه بگوید راز تنهایی سکوت را.
وبگوید چه رازی ایست در سوت وکور خانه.
اری، حال میدانم سوت وکور یعنی چه؟
یعنی سکوت وتنهایی کنار وحشت یک راز نهان.
نگو قراره که دیگه یه لحظه پیشم نباشی
نمیزارم یواش یواش هم رنگ سایه ها بشی
دست گلاتو نمیخوام خاطره هاتو نمیخوام
خودت که بهتر میدونی که من فقط تو رو میخوام
گلای باغچه رو برات تک تک و از شاخه چیدم
ببین چقدر جون میکنم بهت بگم دوست دارم
بهت بگم دوست دارم
سوت وکور خونه وقتی سایه ی تو رو سرم نیست
نده آزارم که دیگه طاقتی تو این تنم نیست
بی تو زندگیم چی میشه
شور عاشقیم چی میشه
تو که داری میری اماسرنوشت من چی میشه
سرنوشت من چی میشه
سکوت کردم...
به اندازه همه حرفهایم
گفته بودی، از غرورم
از سکوتم، خسته ای
من شکستم هر دو را
گفته بودم، از سکوتت
از غرورت٬ خسته ام
به خاموشی مغرورانه ات
شکستی تو مرا
با تو گفتم
از همه تنهایی ام، خستگی ام
با تو گفتم تا بدانی
با همه ناجیگری، بی ناجی ام
تو، سکوتت خنجریست
بر قلب من
و حضورت، مرهمی
بر زخم من
پس، باش
تا همیشه با من باش
حتی اگر خاموشی...
از تمام عمق دلم صدایت می کنم
فریادم درون جمجمه ام می پیچد
و هیج صدایی از دهانم خارج نمی شود
و تو مثل همیشه
حتی بدون یک نیم نگاه
از کنارم بی تفاوت رد می شوی
نمی دانم
شاید عادت کرده ای به همیشه بودنم
بدون شک!
نازنین
با من ماندن
خطر کردن است
کار تو درست بود
کاش می توانستم
فراموش کنم انتظار کشیدنت را
کاش می توانستم
ترک کنم بی دریغ دوست داشتنت را
عاشقم من ، عاشق تو ولی تو هرگز نمی دانی ... در ظاهر آرام و ساکتم ولی در باطن فریاد
به اندازه ی یک آهنگ طبل می کشم ... می کشم در باطنم فریاد تا تو در کنارم بمانی ......
مرا سکوت در برگرفته تا تو بار سفر را نبندی .. مرا بی تو چه کنم زندگی را ؟
با تو شادم ... با تو خوبم ... با تو نورم ...
با تو نجویم عشق در کسی ، با تو نزنم قدم با کسی ، با تو من غریبه ام با دیگران ....
آخر با تو چه کنم ای دل که به دیدارم بیایی ؟
قول خواهم داد ... آشنا شوم با دیگران ، شاد باشم در هر زمان ، خموش نشوم در هر مکان ...
ولی بازم به دیدارم بیایی .................
کسی دیگر نمی کوبد در این کلبه ی متروک ویران را
کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم
و من چون شمع می سوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند
و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم
درون کلبه ی خاموش خویش اما
کسی حال من غمگین نمی پرسد
و من دریای پر اشکم که طوفانی به دل دارم
درون سینه ی پر جوش خویش اما
کسی حال من تنها نمی پرسد
و من چون تک درخت زرد پائیزم
که هر دم با نسیمی می شود برگی جدا از او
و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند
و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند...
به جاي دسته گلي که فردا بر قبرم نثار مي کني
امروز با شاخه گلي کوچک يادم کن....
به جاي سيل اشکي که فردا بر مزارم مي ريزي
امروز با تبسمي شادم کن....
به جاي آن متنهاي تسليت گونه که فردا برايم مي نويسي
امروز با پيامي کوچک شادم کن....
من امروز به تو نياز دارم نه فردا!
خسته ام انگار صد سال پیاده راه آمدم
انگار صد سلسله کوه را روی شانه های نحیفم حمل کرده ام
انگار هزار سال پلک بر هم نگذاشته ام.
خسته ام آنقدر خسته ام که حتی نام خود را هم فراموش کرده ام و هیچ یادم نیست که برای اولین بار کدام گل را بوییده ام.
من شکل سنجاقکی راکه در کوچه ی کودکی بوسیده ام از یاد برده ام.
خسته ام انگار این جاده های سرد خاکی تمام شدنی نیست.
از دست زمین و آسمان دلگیرم و از درختانی که بی من سبز شده اند گله مند.
خسته ام اما نه آنقدر که نتوانم تو را دوست داشته باشم و از کنار نفس های گرمت بی اعتنا بگذرم.
چقدر پیراهن کدرم را در چشمه ی آرزو ها بشورم و روی طناب دلواپسی پهن کنم؟
اگر شوق دیدن چشمهایت نبود هیچگاه پلکهایم را بیدار نمی کردم و اگر نسیم حرفهایت نمی وزید معنای جهان را نمیفهمیدم.
من خسته ام اما نه آنقدر که نتوانم هرروز بربا شکوهترین قله ی زندگیم بایستم و همراه با ستاره ها و خورشید به تو سلام کنم.
وقتی به تو فکرمی کنم انگار نشستی پیش روم
با تو جوونه میزنه باغچه زرد آرزوم
شنیدن صدای تو برای من یه مرحمه
طنین خنده های تو دلیل رفتن غمه
هیف که نمیشه تو رو دید
نه میشه از تو دل برید
باید فقط به پای تو به آخر قصه رسید
از عشق تو همش باید ابری باشه چشمهای من
به یاد تو فقط باید غم باشه تو شعرهای من
اگه غم و غصه تویی فقط دلم غصه می خواد
می خوام که باورت بشه دوست دارم خیلی زیاد
تو را برای همیشه به یاد خواهم داشت
تویی که رابطه ها را گسسته می خواهی
من از صلابت درهای بسته فهمیدم
تویی که پنجره ها را شکسته می خواهی
جشن تو جشن تولد تموم خوبیاست...
جشن تو شروع زیبای تموم شادیاس..
جشن تو طلوع یک روزه مقدسه برام..
وقت شکر گذاریه بسوی درگاه خداست...
عزیزم تولد مبارک..
عمر من تولدت مبارک..
مهربونم تولدت مبارک..
قشنگم تولد مبارک..
گلم تولدت مبارک..
جون من تولدت مبارک.
امید من تولدت مبارک..
زندگیه من تولدت مبارک..!!
امیدوارم سالهای سال با دلی خوش و شاد زندگی کنی..
خدا رو به خاطر اینکه به تو زندگی بخشیده شکر میکنم
در این باران می خواستم تو در انتهای خیابان نشسته باشی... من عبور کنم,سلام کنم,لبخند تو را در باران می خواستم,می خواهم تمام لغاتی را که می دانم برای تو به دریا بریزم,دوباره متولد شوم دنیا را ببینم رنگ کاج را ندانم نامم را فراموش کنم دوباره در آینه نگاه کنم ندانم پیراهن دارم کلمات دیروز را امروز نگویم خانه را برای تو آماده کنم,برای تو یک چمدان بخرم تو معنی سفر را از من بپرسی لغات تازه را از دریا صید کنم لغات را شستشو دهم آنقدر بمیرم تا..... زنده شوم ....."
من گناهكارم
گناهم اينهمه دلتنگي ست و سكوت و بغض
و اگر تو، براي لمس خيالم مي آيي
آن را خيلي دورترها، به جرم تمام گناهاني كه با افتخار جارشان مي زنم به دستانت بخشيدم
حتي لمس نگاهم را هم بخشيدم
حالا با دست ِ خالي، تاوان باراني بودنم را پس مي دهم
باكم نيست
من گم مي شوم در وسوسه بودنت و منتظر مي مانم كه تو مرا بيابي
من گم مي شوم در وهم اينهمه جاده و صبوري مي كنم كه تو مرا به ماندن بخواني
قمري مي خواند
باد مي وزد
ابر مي گريزد و من باز منتظر مي مانم
مي هراسم كه تو بيايي و مرا نيابي و باز سرگرداني از سر گيرم
شنيده ام كه تو هم عمري سرگردان بوده اي و حال پي نازنين مي گردي
هي به آواي خاموش سرنوشت را نفرين مي كني كه چرا زودتر نشاني از نازنين نشانت نداده است
هي تقدير را سرزنش مي كني
هي بغض مي كني
هي آه مي كشي
اما ديگر فايده اي ندارد
من و تو ديروز را گم كرده ايم و در پي فردا دوانيم
هي فال حافظ مي گيريم به نيت رسيدن اما مي دانيم نمي رسيم
هي از ته دل دعا مي كنيم ديروزمان خواب باشد
هي گمان مي كنيم، عمري خواب بوده ايم و حالا دمي است كه بيداريم
بي رودربايستي بگويم
شايد هنوز هم خواب باشيم و خود را به بيداري مي زنيم
نمي دانم
دلم شور مي زند
نكند در خيال جا بماني و باز نيايي
نكند باز من و تو بمانيم و اينهمه نبودن؟
اگر امروز هم بگذرد و همديگر را نيابيم، مي داني بايد چقدر منتظر بمانيم تا باز فردا برسد؟
سر به سرم نگذار كه فردا همه چيز درست مي شود
تو خود بهتر مي داني، بعد از پاييز ديگر فردايي طلوع نمي كند
مي دانم كه همه فصلها پاييز است اما...
ديروزها در امروز جا خوش كرده اند و خيال گذشتن ندارند
اگر امروز هم بگذرد و همديگر را نيابيم چه؟
آنوقت من تو مي مانيم و اينهمه نبودن
آنوقت من و تو مي مانيم و اينهمه انتظار
آنوقت من و تو مي مانيم و اينهمه خيال باران
آنوقت من و تو مي مانيم و اينهمه سكوت ِ رؤيا
آنوقت من و تو مي مانيم و اينهمه تاريكي فردا
هيچ مي داني براي آمدنت چقدر ثانيه هاي بودنم را حباب كرده ام
هيچ مي داني براي آمدنت چقدر اين دل را اميد داده ام
همه مي گويند انتظارم شكوفه نمي دهد
همه مي گويند اينهمه پريشاني آْب در هاون كوبيدن است
همه مي گويند اينهمه دلتنگي پاسخي جز سكوت ندارد
اما من...
فقط كمي دير كرده اي، مي دانم مي آيي...
مي دانم
خنده بر لب میزنم تا کس نداند راز من...
ورنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت...
...گفت:
من به پشت سر نگاه نمی کنم* پشت سر دیروز است*پشت سر.خستگی امروز است*من هنوز کالم*می روم تا برسم*می روم تا دوباره پیدا شوم*
رفت*روزهاوهفته هاوسالهاست که رفته*اما باز می گردد*خودش گفت که باز می گردد...
دیوانه دلی خفته در این خلوت خاموش...
او زاده ی غم بود ز غم های جهان گشت فراموش........
سلام مرا که چونان تشعشع مهري است از درون من براي تو را بپذير
نمي دانم چرا زندگي اين گونه است
مرا به ژرفاي درونش مي کشاند
گاه رهايم مي کند و گاه درونش حل مي کند
مي ايستم و نظاره مي کنم و گوش فرا مي دهم
سخني نمي گويد
نگاهم نمي کند
مي گريم و فغان مي کنم
نوازشم نمي کند
بي اختيار به راه خويش مي روم
کسي صدايم مي کند
اين بار هم به حرمت نفسهايي که مي کشم مي ايستم
اما اين بار هم کسي نبود
مي دانم که صداي تو هميشه در من فرياد مي کشد
با تني خسته و نفسي بريده و اشکي چکيده بر صورتم باز هم به راه خويش مي خزم
در امتداد حزن آلود اين زيستن چيست ؟
در انتهاي خويشتنم کيست؟
مرا جسم و جاني نيست
بي حرکت خفته ام دراين درياي متلاطم
مرا از اين امواج سر کش ديوانه وار نجات ده
مرا به ساحلي آرام ببر
و تا ابد بر من بتاب
چونان خورشيدي که تنم را گرم مي کند
و چونان تبسمي که مرا غرق مي کند
و چونان بوسه اي که مرا در عطش داغش ذوب مي کند
باور كن گلايه اي از تو نيست…
تو خوبتر از آني كه گلايه اي از تو باشد…
گلايه از خودم و ويرانه هاي قلب خودم است كه ذرّه ذرّه فرو مي ريزند
و اينك احساس مي كنم جز ويرانه اي از من باقي نيست كه اگر رنگي از اميد در من
زنده شد … همين قدم تو بود … باور كن
به جان تو سوگند به جان تو آسمانيم قسم از تو گلايه اي نيست ….
اگر بگذاري و بگذري………..
آمدنت درست به موقع بود ….
آمدنت درست مثل نزول پيامبر بر قومي ازدست رفته به موقع بود……
نازنينم بگو تا زنده ام نگاه تو سهم من خواهد بود….
آسمان امشب ببار كه دلم هواي ……
عاشقانه در ميان عاشقان تنها مانده ام ….
نازنينم براي تو مي نويسم چرا كه دل براي تو جاودانگي براي توست ….
چه زيباست چهار فصل خداي مهربان با ديدگانت ….
باز ماهي كوچكت اقيانوس بي كرانم دچار است ….. دچار آبي بي كرانش و تنهاي زمان!
آسماني من آبي آسمان را براي چشمان تو مي خواهم …..
به که بايد دل بست؟
به که شايد دل بست؟
سينه ها جاي محبت، همه از کينه پر است .
هيچکس نيست که فرياد پر از مهر تو را ـ
گرم، پاسخ گويد
نيست يکتن که در اين راه غم آلوده عمر ـ
قدمي، راه محبت پويد
***
خط پيشاني هر جمع، خط تنهائيست
همه گلچين گل امروزند ـ
در نگاه من و تو حسرت بيفردائيست .
کسی اشکی برای ما نریخت ...
هر که با ما بود از ما می گریخت ...
چند روزی ست حالم دیدنیست...
گاه بر روی زمین زل می زنم...
گاه بر حافظ تفأل می زنم...
حافظ دیوانه فالم را گرفت...
یک غزل آمد که حالم را گرفت...
ما زیاران چشم یاری داشتیم...
خود غلط بود آنچه می پنداشتیم
اگه بری منم میرم تا برسم به عشق تو
تا نمونم اینجا بشم اسیره غصه های تو
فکر نکنی دروغ میگم یا که میخوام بازیت بدم
نه عزیزم من حاضرم جون واسه تو فدا کنم
فدات بشم چرا میخوای بری که من تنها بشم
بدون تو آواریه کوه و بیابونا بشم
یه خواهشی دارم ازت که منو تنها نذاری
حالا که دچار تو شدم نگی که بی من میتونی
با اینکه دور از خودمی بدون توی وجودمی
تو ذره ذره ی تنم انگار که توی خونمی
اینو هیچوقت یادت نره که من واسه تو می میرم
حتی اگه بشه میرم، تا غم تو چشمات نبینم
نخند بهم تو روخدا عاشقی تو،خوب میدونی
چه دردیه دوریه یار چه میکشم از دست عشق
چشام همش خیره به در تو لحظه های انتظار...
وگاه می اندیشم به مرگ
که من به مرگ می اندیشم
ومرگ این عفریت عجوزه
هر روز می بینم او را بر بلندای زندگی
اوتشنه جان من است
وبعد...
من به مرگ نمی اندیشم
من به زیبایی دل انگیز چشمان تو می اندیشم . . .
