ســـکــــوتـــ مـــبــــهــــمـــ

همه دردا توی قلبم

شده این صدای فریاد

من سکوتو توبه کردم

آی مردم..داد وبیداد

تلخ ترین قسمت زنـــــدگــــی اون جاییه آدم به خودش میـگه :

"چــــــــــی فـــکر می کردیم و چـــــــــی شد"

گـاهــﮯ نـدانـسـتـﮧ از یــک نـفـر بـتـﮯ درســت مــیـکـنـﮯ

آنــقـدر بـزرگ کـﮧ از دســت ابـراهـیـم نـیـز کــارـﮯ بـر نـمـﮯ آیـد

بعضي زخــــم ها هســــــت كه هـــــــــر روز بــــايـــد روشونو باز كنــــي

و نـــــــــمـــــــــــــك بپـــــــــــاشــــــــــ ــــي ...

تــــــــا يــــــــــادت نـــــــــــــره كه ســــــــــــــراغ بعضـــــــــــي آدمـــــــــــــا

نبــــــــــــــــــــايـ ـــــــد رفـــــــــــت ، نــــــــــــــبـايـــد! ! !

این روز ها..

 میشود فهمید

تحمل گرسنگی و تشنگی

چقدر آسان تر از این است

کــــــه

 یک دنیا حرف داشته باشی

 و نتوانی

"روزه ی سکوتـــت"

 را بشکنی..

ﻏﺮﯾﺒــــﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻫـﯿﭻ . . .

ﺩﻭﺳـــــــﺘﺎﻥ ﻫﻢ ﮔـﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﺩﻭ ﺳﻪ ﺧﻂ ﺑﯿﺸﺘﺮ،

ﺣﻮﺻــــــﻠﻪ ﺍﺕ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧـــــﺪ

پیشانی ام را ببین

چیزی نمیبینی؟؟

چیزی که بتوان این درد ها رو به اون نسبت داد

 من این بازی را از بچگی بلد بودم..

این مردن های تکراری را

 

عود وقتی بود میشه که دود بشه

بودِ عود در نبودِ عودِ

گاهی برای بودن باید نبود

مترسك انقدر دست هایت را باز نكن.....

 كسی تو را در آغوش نمیگیرد.... ایستادگی همیشه تنهایی دارد 

ﻧﻴﺎ ﺑﺎﺭاﻥ ...ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ اﺵ ﻧﻜﻦ!ﻣﻦ و اﻭ ﻣﺎ ﻧﺸﺪﻳﻢ 

فرق زیادی بین ما نیست

تو از درد میگویی

و مــن

خود دردم

دیگر به چیزهای بد فکر نمیکنم حتی به

تـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو

دیگر به کسی نمیگویم دوستت دارم

انگار دوستت دارم های من؛

خداحافظ شنیده می شود

من تو را دارم

تو مرا

و

یک تنهایی ِ بزرگ این میان

خودنمایی میکند