سنبله برنجی شاهین دژ/ صبح امید /

من یک دخترم! من یک زن هستم؟! در خیال و رویاهای خود آرزوهای دست نیافتنی فراوانی پرورش می دهم افسوس!

نمی دانم چرا وقتی برای نوشتن در مورد زنان قلم در دست می گیرم چشمه واژه هایم می خشکند و قلب سفید لوحم از کلمه به کلمه جملات خیس می شوند و مانند آسمان ابری هوس سیل به سرشان می افتد.

روزهایمان بی امید می گذرد. هر چند یادآوری رؤیاهای رنگین مان در حکم کابوس هایی وحشتانک در هر ثانیه و در هر دم و بازدم است. اما آرزوهای خفته ی مان لحظه به لحظه بر سرمان فریادی پر طنین می کشند. به پاخیزید، بلند شوید تا کاری بکنید تا کی می خواهید دست روی دست بگذارید تا برایتان تصمیم بگیرند؟! افراد ضعیف النفسی که مردد هستند ناخواسته با تردیدهای بی پایانشان اجازه می دهند دیگران برایشان تصمیم بگیرند و این دیگران! در وهله اول به فکر منافع خوش و آب رنگ خودشان هستند و بعد در مراحل چهارم و پنجم…

ای کـــــــــــــــــــاش آرزوهای برحق مان تنها اندکی تحصیل مان می شد. حتی یک لحظه خیالمان از آینده ، شغل، امنیت اجتماعی و … آزاد نیست. شاید بسیار اتفاق افتاده که از خاطرات حزینمان اشعار تر برانگیخته شده باشد اما … عشق ها و علائق مان به پستوهای بغض و کین تبعید شده و تبدیل به یک جان و هزاران فریاد خفه در گلو شده است. ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ، آرزوها و رویاهای دست نیافتنی و رنگین مان هر از گاهی در میان یک فکر خوشایندﮔﺎﻫﯽ ﻭﺳﻂ ﯾﮏ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ پرترافیک، همچون کابوس گورستانی مخوف، افکارمان را منجمد می کنند یا لااقل خودمان اینگونه می پنداریم یا شاید هم همچون آتش زیر خاکستر ویرانگر جهنم ما را چنان می سوزانند که از خود بیخود می شویم و اشرافی بر امور نداریم. این خاطرات تلخ گاهی چنان زمینمان می زنند که هرگز نتوانیم دوباره دست به زانو گذاشته و بلد شویم. ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ناﺗﻤﺎﻡ ما پایان ناپذیرند به همین دلیل تیر خلاص را به روح و روان و اعصاب متشنج و عدم ثبات شغلی و عدم امنیت اجتماعی و خشونتهای خانوادگی، اجتماعی، فیریکی و روانی را به مغزمان زده و ناامیدی مطلق را برایمان به ارمغان می آورند.

باران که می بارد لحظه به لحظه دلمان تنگ و تنگ تر می شود. زیر سیلاب باران بدون چتر شروع به قدم زنی در باغ خاطرات می کنیم و بغض خود را فرو می خوریم اما انصاف کائنات گل می کند و بغض آسمان برایمان می ترکد. شاید اغراق نباشد اگر بگوییم در زندگی ما گاهی از یک جایی، یک روزی، توسط فردی، بعد از یک اتفاق ساده دیگر هـیچ چیـز مانند قبـل نمی شود. دیگر نه روزهایمان رنگ دارند و نه رنگهایمان گرما و نه جاده های رؤیایی مان نزدیک هستند. تنها چیزی که از فردای مبهم خویش می دانیم، آرزو و خاطرات و دلتنگی است و بس!

بسیاری از وجدان های بیدار!!! حتی ما را از ضمیر اشعارشان دیلیت کرده اند. دلتنگی برای ما همردیف این است که رو به سوی دریا ایستاده ایم اما خاطراتی ناخوشایند حلقوممان را می فشارد. مبهوت و خفه یمان می کند و حس جنون عارضمان می کند. هر چند خود را در مقام یک طلبـکار فرض نمی کنیم، اما تنها مشتاقیم بدانیم آینده ی ما آبستن چه حوادثی است که اکثر اوقات خـــوابهـایـمان زیباتر و رنگین تر و زنگ دارتر از زندگـــی هایمان هستند. به همین دلیل بسیاری اوقات ترجیح می دهیم برای همیشه از خواب زندگی بیدار نشویم به همین دلیل سکوت عجیبی وجودمان را به سیطره در می آورد، دستاهایمان نه از بی توانی بلکه از اغماضات مغرضانه ای که در حقمان روا داشته می شود به شدت می لرزند. بغض سنگین و کشنده ای گلویمان را تسخیر کرده و غمی ناگفتنی و بس بزرگ روی سینه هایمان سنگینی می کند. اشک ها همچون سیل گونه هایمان را خیس می کنداما…

کسی چه می داند؟! شاید تا ابد محکوم به سکوت و انزوای و تبیعد در درون روحیات خودمان هستیم و جرئت ابراز وجود نداریم و باور داریم که شاید دیگر به چشمان کسی نمی آییم. قصه ی غصه های ما تا ابد نانوشته باقی خواهد ماند. خیالت رنگین مان در حکم چرت صبح گاهی است که همیشه زیر لب زمزمه می کنیم> فقط چند هفته دیگر! چند سال! حداکثر تا چند قرن دیگر اوضاعمان روبراه خواهد شد(!) (!) (!) اما چه فایده…؟

بی خبر از حال و حقوق زنان آسوده خوابیدن چه سودی دارد؟ تا زنـــــده ایم باید همتی کنیم و به فریاد همنوعان خود برسیم ورنه شستشوی سنگ قبر پس از مرگ و چنگ اندازی دستهای بی جان به شهرت جهانی مظلومیت چه فایده ای می تواند داشته باشد؟! ما می مانیم چون زنـــــده ایم و زندگان را باید تـا وقتی که زنده هستند قدر بدانیم. نه اینکه پس از مرگ گریبان چاک دهیم و روی مزار را انباشته از یاس و اقاقیا و میخک های خوشبو بنماییم. ما تا زنده ایم دستمان را بگیرید.

پس از مرگمان حتی دنیا رنگ سیاه عزا به خود بگیرد چه سودی به حال ما دارد؟! تا زنده ایم گوش جان به دردل های بی شمار ما بسپارید. ناله های بی پایان بر سرگورهای دسته جمعی ما سودی ندارد. افسوس اما تا زنده ایم همگان با دنیای ما بیگانه اند و گرنه با خیال خالی بودن جای ما اندوهگین شدن چه فایده ای دارد؟ ما را تا زنده ایم دریابید و شادمان کنید و پس از مرگمان خاک عزا را بر سر نپاشید و گورستان ها را با عطر و انگبین خوشبو کردن سودی به حال ما نخواهد داشت. تا زنده ایم دلخوش به تک شاخه گلی خوشبو هستیم. پس از مرگ فوج فوج تاج گل بر مزارمان گذاشتن کاری بس عبث و نکوهیده است. ما ترحم نمی خواهیم ما طالب صمیمیت و خلوص نیت هستیم و گرنه ریا و تزویر برایمان به خوبی شناخته شده است.

تا زنده ایم کسی از احوال جرگه ی ما دلجویی نمی کند گریه و فغان و شیون پس از مرگ چه فایده دارد؟! ما تا زنده ایم محتاج یادی هر چند اندک هستیم ورنه پس از مرگ نامگذاری تاج محل به نام ما چه سودی به حالمان دارد؟ در زندگی ما زنان خیلیها به ما بدهکارند! تمام “دوستت دارم ” های ناگفته ای که در حسرت یک لحظه و یک بار آن بودیم هرگز برایمان ابراز نشد و پشت چراغ قرمز و بالای طاقچه های بلند غرور دست نخورده باقی ماندند. همه سخنان شیرینی که در حسرت آن بودیم به جای ابراز بلعیده شدند تا به ما فهمانده شود دنیای مردان دنیای خشک منطق است. هر چند دستان توانمندی از آستین زنان درآمده و حقوق پایمال شده یشان را برایشان اعاده کرده و بعضی کوته فکران می پنداشتند جرگه نسوان توان تغییر دادن اوضاع را ندارند. زهی خیال باطل … ما زیاد به بهبود اوضاع خودمان می اندیشیم ولی چه فایده؟! وقتی از عهد باران کسی ما را جز به دلایلی ناگفتنی نخواسته…

ما مبارزات جانانه ای را از ابتدای تمدن آغازیده ایم که هنوز ادامه دارد، خدا ما را کوثر نام نهاده، تاریخ گواه است که ما با اقتدار و همدلی و همبستگی برسم غیر منصافه عدم رأی زنان غالب شدیم، ما زنده به گوری را پشت سر گذاشتیم و سروری بر دریاها و حکمرانی بر خشکیهای زیاد را به تجربه نشسته ایم، ما تومروس ها، ژاندارک ها و مادر ترزاها و زینب پاشا ها و تلی خانم های بسیاری تحویل تاریخ داده ایم اما اکنون در هزاره سوم بر صورت های زیبا و جوان ما نقش اسید نقش می بنند و خاک فراموشی جایگزین آن می شود. تجاوز و خشونت جنسی و خانگی و اجتماعی ما نادیده انگاشته شده و بر روی پرونده هایمان ضربدر سکوت و سکون زده می شود تا گندیده شویم و حتی عده ای پا فراتر گذشته و دوران ما را به سوی عهد قجریت پیوند می دهند که تنها نُه سال تحصیل برای دختران کافیست. در حالیکه آقازده هایشان دندانپزشکی را به اتمام رسانده اند… گویا فرموده ی امام حسن مجتبی(ع) را فراموش کرده اند که “آنچه را برای خود می پسندی برای دیگران نیز بپسند”!

سنبله برنجی شاهین دژ / صبح امید /

خانه و ساختمان دو مقال جدا از هم هستند. هر کسی می تواند ساختمان داشته باشد اما آیا همگان می توانند خانه ای گرم، پر از مهر و مواج از عاطفه داشته باشند؟! خانه مکانی است که انسان در آن احساس امنیت و آرامش می کند و با مودت در آن زندگی می نماید. اما ساختمان مکانی است که انسان فقط در آن زندگی می کند و می خورد و می خوابد و از تابش خورشید صفا و آفتاب صمیمیت در درون آن خبر چندانی نیست. داشتن خانه ای سرشار از مودت و دوستی و تکریم متقابل نیز یکی از راههای شاد زیستن است.

ایمان انتظارى بس مطمئن است؛ هر چه بیش‏تر به اهداف دست یافتنی تر و برگزیده تر خود و امکان تحصیل آن در بلند مدت و کوتاه مدت معتقد باشیم؛ با یقین بیشتر و احساس آرامش و امید به خوشبختی افزونتر گام هایی بلند و مثبت برای موفقیت بر خواهیم برداشت. در راه نیل به این مقصود درخشان باید همواره از خود پرسید: آیا باور من آنقدر عمیق و از ته قلب است که بتواند مرا در راه نیل به این هدف سترگ برای سعدتی پویاتر یاری نماید؟ آیا باور دارم حصول و تحقق این آرزو ولو محال عاقبت با سعی و تلاش و امید براى من دست یافتنی تر خواهد بود؟

آیا تاکنون به این نکته مهم اندیشیده اید که ما در زندگی از هیچ کس کمتر نیستیم؟! هر انسانی محاسن و معایب مختص به خود را داراست. مهم ترین نکته ای که باید بر روی آن متمرکز شد این است که به مرور زمان بر معایب مان غلبه کرده و نکات مثبت را تقویت کنیم. این راهکار یکی از کلیدهای امید و موفقیت برای زندگی شاد است.

خانواده کانونی برای حفظ حرمت و ارزش گذاری به کرامت انسان و تأمین سلامت جسمانی و رشد روانی و بلوغ معنوی و فکری هر فردی است که تداوم و استمرار آن باعث استحکام خانواده ها خواهد شد. یکی از نعمات بزرگ که خالق هستی به اشرف مخلوقات عنایت فرمود امر انتخاب همسر خوب و و زندگی شاد است که بنابر احادیث و روایات شریف باید در زندگی به کار بست و با تعامل و هم اندیشی بنیان خانواده را محکمتر بنا نهاد. داشتن همسر خوب و به قولی سر به راه نیز یکی از راههای خوشبختی و کسب شادی در زندگی است.

قلب، خواستگاه و رویشگاه بیشترین ارتباطات و مناسب های انسانها تلقی می گردد که سرچشمه فیوضات، احساسات و تمایلات بی شمار محسوب می گردد. هر انسانی اگر در کشتزار قلب خویش، بذر عشق و محبت به همنوع مخصوصاً همسر را بکارد، خواه و ناخواه نتیجته زحماتش یک عمر، نشاط، شادابی، بالندگی و خوشبختی خواهد بود.

در کانون خانواده، همسران نسبت به هم عهده دار وظایفی هستند که سرچشمه گرفته از حقوق طرفین است و این وظایف باید به شکل متقابل مورد توجه قرار گیرد تا در سایه ی ایفای نقش همسران این کانون بنیادین قادر شود گام در راه تقویت و تعالی بگذارد و فرزندان شاد و سالمی تحویل جامعه دهد. یکی از جذبه های روحی و جاذبه های شخصیتی انسانها ابزار محبت نسبت به شریک زندگی است. انسان باید مهر و عاطفه را در مزرعه قلب خویش بکارد و به آن رسیدگی کند تا شاهد بارنشینی آن باشد و به سبب برخورداری از آن باورهای مثبت درون را تقویت نماید.

چنانچه انسان امیال و آرزوهاى خود را مرده و از دست رفته تلقی نماییم و خود را در عالم امکان ‏ستاره ای بی فروغ به شمار آوریم، باورمان هرگز به مرحله مثبت نمى‏رسد. در نتیجه همواره در دریای باورهای منفى غوطه‏ ور خواهیم بود. چه بسا افراد پرشماری که با ندایی درونی فریاد بر می آورند که: «دنیا و کائنات دست در دست هم نهاده اند تا ناگواراترین حوادث روی رمین را برای من رقم زنند و باز هم بدتر از این‏ها در راه است» آیا برای چنین افرادی که حتی از صنع پروردگار ناامید است امکان زندگی شاد وجود دارد؟!

واضح است هر انسانی به همان شیوه ای زندگی می کند که آموخته است و در این راه پر فراز و نشیب چه معلمانی بهتر از والدین؟! ایمان به نابودی و قبول شکست های پیاپى و عدم مدیریت اندیشه در مراحل حساس موفقیت، انسان را تبدیل به موجودی بى‏خاصیت مى‏کند و انسان ناامید همیشه اولین گزینه را بهترین و آخرین گزینه به حساب می آورد تا بیش از پیش در تخریب مسلم خویش تسلیم گردد. این افراد نه تنها در شعارهای روزمره بلکه در عمل نیز بدترین و غیر منتظره‏ترین حوادث را برای خود نسبت می دهند و با نیرویی ماورایی عدم موفقیت را به سوی خویش می خوانند. بنابر مباحث فوق ناگزیر هستیم در آغاز اندیشه خویش را دگرگون سازیم. وقتى فردی عادت ‏به کینه‏، دشمنى‏، باخت‏، شکست‏، فقدان و اتفاقات ناگوار دارد و در آغازین لحظه های روز با قدرتی مافوق آنها را به سوی خویش می خواند حتی اگر خود تمایل داشته باشد دیگر نخواهد توانست گام در جادۀ موفقیت‏ و کامیابى‏ و برکات بگذارد .

پس بیایید کارى کنیم تا موفقیت را به مرحله رشد و باروری برسانیم و عناصر موفقیت را با همت مضاعف به سوی خویش جذب کنیم و چیزى در ذهن تجسم کنیم که مطلوب و ایده آل باشد چرا که ایمان فعال، شعور نیمه هوشیار را تخریب مى‏سازد.

تنها هدایتگر انسان به سوی باورهاى مثبت موفقیت است و انسان موفقیت جو؛ موفقیت ساز مى‏گردد و چنین می پندارد دست هایى نامرئى به سمت او دراز ‏شده اند تا او را در راه نیل به این هدف ایده آل یارى نمایند. واضح است چنین انسانى، داراى نظم، برنامه ریزى و فرصت‏شناسى در موقعیت های مطلوب است و تنها به خوشبختی و زندگی شاد می اندیشید.

باورهاى مثبت به میزان باورهاى منفی قدرت دارند و تأثیر مثبت برجای مى‏گذارند. گاه یک باور مثبت یقینى؛ ترکش‏هایش را در سراسر زندگى فرد رها می‏سازد تا اورا خواه و ناخوه و علی رغم میل عده ای بخیل به سر منزل خوشبختی برساند. نباید فراموش کرد باور داشتن به موفقیت مسلم بسترساز تجلى شدن آن باور است.

بیایید زندگی ها را آسان بگیریم و خوشبخت و کامروا زندگی کنیم که عمر تنها دمی بیش نیست.

پاییز رنگین کمانی و هزاران ساله تبعیض جنسیتی زنان

به شیر بانوی آهنین ایران زمین سرکار خانم مولاوردی

سنبله برنجی شاهین دژ / صبح امید

بانو جان!

قلم تنها آفریده ای است که حضرت باری تعالی در قرآن حکیم به آن قسم یاد کرده است.

با تعمقی کوتاه در می یابیم قلم حرمت و تقدس دارد؛ پس باید عنان آن در کف قلمران باشد تا رم کرده و افسار گسیخته به هر سویی که می خواهد تاخت و تاز ننماید.

بانو جان!

با مطالعه چرک نویس سفسطه بازان که در سایه سار ملغطه هایی بی انتها تحریر شده و به حق دارای ادبیات تفتیش عقایدی قرون وسطایی بود سخت برآشفتم!

به کاربردن چنین الفاظ شنیع و رکیک نه درباره یک فرد عادی بلکه در مورد یک حقوقدان برجسته و مطرح ملی که دست برقضا! معاون رئیس جمهور محترم در امور بانوان است حماقت تام و جنونی عنان از کف داده می طلبد. تاثرآورتر اینکه در این تعدی بزرگ که تضییع آشکار حقوق زنان که پنجاه درصد از جمعیت کشور را تشکیل می دهند بیشتر فعالان حقوق زنان و جریان ها و تشکل های حزبی و مدنی و سیاسی مهر سکوت بر لب زده اند و هیچ دلواپس نخود هر آشی در این مورد جنجال برانگیز که نقض آشکار حقوق شهروندی و تشویش اذهان عمومی است نه کفن پوشید و نه بیانیه ای صادر کرد.

بانوی پرتلاش!

چقدر غم انگیز است که لاجرم ما را محکوم به تلخ نگاری می نمایند. چه دردناک است ناگزیر در مقام مقابله به مثل باید حقایق تلخ و گزنده ای بنویسیم که جوابیه دندان شکنی برای تراوشات زهرآگین مغزهای پوسیده و قلم های تاریخ گذشته است.

نادانان هرزنگاری که نوشته هایی سخیف را تسلیم کاغذ می نمایند که ثمره آن تنها تلف کردن کاغذ و هدر دادن انرژی مخاطب است و صد البته با چنین جنجال آفرینی مرتدواری به خیال خام خودشان در پی جذب مخاطبانی هستند که به قول قلم صریح عالی تان مخاطبانش در صورت بسیار خوش بینانه به تعداد انگشتان دو دست هم نمی رسد.

بانوی مقاوم و فرهیخته!

چه تلخ و جگرسوز است با تفکری طالبانی و ادبیاتی تروریستی و بن لادنی در کمال گستاخی و بی شرمی و بدون هیچ ابایی ما را مورد ترور شخصیتی قرار داده و با عنوان جنس دوم خطاب کرده اند.

همان جنس دوم هایی که در جریان انقلاب توسط اعلامیه های تهییج کننده خمینی کبیر(ره) از پستوی خانه ها به صحنه مبارزه کشیده شده و برای پیروزی انقلاب بسیج شدند و در طول هشت سال دفاع مقدس برای وجب به وجب این خاک پرگهر از شوهر٬ برادر٬ پدر و فرزند خود مایه گذاشتند تا هم اکنون توسط تئوریسن های مذهبی نما که نقاب تزویر و ریا بر چهره کریه شان دارند با ‌زیر پا گذاشتن شئونات اسلامی و انسانی آشکارا مورد تمسخر جنسیتی قرار گیرند.

در سده های کهن دختران به جرم جنس دوم بودن توسط همپالگی های این کوته فکران زنده به گور می شدند اما در عصر مدرنیته و در کشوری مسلمان که شرع مقدس اسلام زن و مرد را با دیده تساوی می نگرد با تولید رعب و وحشت و تزریق حس حقارت به دختران جوان و کم سن و سال تبعیض جنسیتی آشکار در صددند جسم ما زنده بماند اما روحمان زنده به گور گردد تا تن هایمان تبدیل به لاشه های متعفنی گردد که تنها فرمانبرداران این نرینه های بربر گردد.

فرصت طلبانی که درصدند شهوتِ جنون آمیز فرار از ریشه‌های ناب و پرهیز از طلایه داری را در ما بیدار کنند و میل به اقتدار را از روح و روانمان بزدایند.

این جرگه مخفی الحال قلم به دست که وابستگی شان معلوم نیست به سمت کدام طیف و جناح و تشکلی است با شیطنت هایی هلوکاستی در قرن تکنولوژی و بیداری ملت ها از توجهی بی رویه و بی وقفه به حضور زنان در فعالیت های اجتماعی و سیاسی جهانی داد سخن می دهند تا عامدانه از فعالیت های درخشان فرهنگی و علوم و فنون جدید در عرصه های اجتماعی این قشر جامانده از قافله پیشرفت جلوگیری نمایند.

راقم شیادی که با مسموم کردن افکار عمومی درصدد است با ادبیات وهابی تاریخ ما را به عصر جاهلیت پیوند زند و از آب گل آلود ماهی بگیرد.

چه کوته فکرند این جرگه که تنها در تفکرات بیمارشان می توانند با توطئه هایی مهندسی شده و نقشه های شوم از پیش طراحی شده پیوند زنان روشنفکر را با جامعه داخلی و مجامع جهانی بگسلانند.

چه خوب است حتی برای بیداری ذهن های تعطیلشان مرتبا با خود زمزمه کنند هرچند از قماش زنانگی و نسوان پیام آوری برای توزیع عادلانه حقوق مشترک انسان ها٬ کسی مبعوث نگردیده است اما در عین حال این قشر گلبرگی و پیامبران زمینی که تعدادشان هم کم نیست توان بالایی در هماورد با نرینه مردان زبون و سست عنصر را دارند.

زنان عدالت جوی ظلم ستیزی که شیوه های انسان دوستی شان نوشداروی هر ذهن و اندیشه ی مشتاق به برابری و آزادی و رهیدن از بند اسارت های دین تنیده ی زمانه ماست که با درایتی ستودنی و مهارتی مثال زدنی تاریخ را با قدرت ساختند و بت پوشالی اقتدار نرسالارانه و افکار جیش العدلی را در هم شکستند؛ از هاجر و آسیه و مریم و کوثر و زینب پیامبر؛ گرفته تا زینب پاشا و بالا زری خانیم و …

احسنت به چنان مادری که فرزندی تحویل جامعه ناکجاآباد قلم داد تا با عقده های حقارت و بی هیچ ابایی مقام والای زن٬ زنی که از دامنش مرد به معراج می رود را با عنوان جنس دوم مورد ترور شخصیتی قرار دهد.

مگر ریحانه پیامبر (ص)نیز جنس دوم نبود که رسالت نبی با ثلاثه ایشان استوارتر گشت و زینب کبرایش پیام رسان واقعه جگرسوز کربلا شد؟

بانو دل قوی دار که چرک‌نگاران٬ ناآگاه از شما بزرگ بانو٬ ملاله یوسف زی دیگری ساختند؛ به مثابه همان ضرب المثل رایج عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد….

نکته پایانی:

چرا زنانی که در مقام دفاع از همجنسان خود هستند انگ های ناچسب عاریتی با عناوین فمنیستی برآنان زده می شود؟ هر کسی به ملیت خود عشق بورزد پان خطاب می شود؟! کسی که خواستار برابری در تقسیم عادلانه بودجه و ثروت یکسان است جدایی طلب فرض می گردد؟! حق نویسان نفوذی قلمداد می شوند و …

زنده و جاوید باد زنان صبور و زحمت کش میهنم که آماج تهمت ها و قربانی اسیدپاشی ها و حبس های خانگی و تبعیض جنسیتی آشکار واقع می شوند و تماشاگران این ظلم های پیدا و پنهان مهر سکوت بر لب می زنند.

چه خوب است تلنگری به ذهن های داعشی بزنیم و بگوییم تعداد زنان تاریخ ساز کم نبوده اند که علیرغم اینکه عده ای ابلیس وار درصدد مهندسی اندیشه های والا و پیشروانه آنها بودند اما با درایت ستودنی تاریخ را ساختند و نام خود را جاودانه کردند.

از هاجر و آسیه و مریم و کوثر و زینب پیامبر (ص) گرفته تا زینب پاشا و بالا زری خانم و …

بانو دل قوی دار که صبح ظفر نزدیک است…

سنبله برنجی شاهین دژ / صبح امید /

یکی از اساسی ترین مراحل زندگی انسانها تشکیل زندگی مشترک است. اصل لاینفک و دغدغه ای که جزیی از وجود افراد بشر است که همۀ ما از همان ایام کودکی چه بسا بارها به آن اندیشیده ایم. بهتر است بدانیم ما انسانها شیوهای زندگی شاد و راههای خوشبختی و ازدواج را تا حد زیادی از دیگران می آموزیم. حتی اگر آگاهانه نباشد، خواسته و ناخواسته پیوسته در حال بررسی زندگی دیگران هستیم و معیارها و الگوهایمان را با مشاهدۀ وضعیت دیگران بر اساس معیار آنها بنا می گذاریم. نوشته حاضر، برگرفته از زندگی شخصی نویسنده نیست اما حکایتی است که در جامعه جریان دارد و با شکل های مختلف و توسط افراد متفاوت هر روز به اجرا در می آید:

دوست برادرم بود و گاه و گداری به همراه برادرم به خانه یمان می آمد. کم کم سنگینی نگاهش را روی خودم احساس کردم. دختر خوش بررو و پرشروشوری بودم و از میان تمام اقشار جامعه خواستگاران سینه چاکی داشتم. دوسال از مرتضی بزرگ بودم به هیمن دلیل خودم و خانواده ام تمایلی به این وصلت نداشتیم. کم کم زمزمه هایی در محله و اطراف بین دوستان و آشنایان پیچید که مرتضی جلوی هر خواستگاری که به منزل ما می آید سبز شده و آنها را با ادعای دروغ اینک من نامزد نشان کرده ی او هستم فراری می دهد، پیچید.
هر کسی برای خود معیار و ملاک هایی برای ازدواج و خوشبختی دارد؛ اما من که از چهره و استایل فوق العاده ای بهره مند بودم تنهاترین ملاکم برای ازدواج ثروت بود. حتی اگر مورد میان سال بود!!

دوسال آزگار خانواده مرتضی به منزل ما رفت و آمد کردند. مادر مرتضی ادعا داشت پسرش برای ازدواج با من مسیر تهران تا جمکران را با پای پیاده چهل بار پیموده، دروغ چرا چندان هم من بی میل به این وصلت نبودم. چرا که مرتضی هم همپای من از زیبایی بهره کمی نداشت. چهارمین فرزند خانواده ای پولدار بود که بعد از سه دختر خدا با نذر و نیاز فراوان او را به والدینش بخشیده بود. دست آخر مادرش با قرآنی در دست به خانه یمان آمد و به پدرم گفت: «اگر بلایی سر پسرم بیایید سر پل صراط یقه تان را خواهم گرفت.» هر چه بود خانواده ام با اکراه راضی به این وصلت شدند.

دوسال نامزد بودیم. با هم به اکثر شهرهای ایران سفر کردیم. در این مدت رفتارهای مشکوکی از مرتضی می دیدم که سوظنم را بر می انگیخت؛ اما زیبایی چهره و استایل به خصوصش و بالاتر اینکه ثروت سرشار پدرش مانعی بود برای باور ظن هایم.

پدر و مادر مرتضی برایم از هیچ چیزی کم نمی گذاشتند و هر چه را که طالبش بودم فقط کافی بود زحمت لب تر کردن به خودم بدهم و…

مرتضی تصادف کرده بود و مدتها بستری بود اما چون مقدمات عروسی از ماهها پیش تدارک دیده شده بود با عصا در مراسم شرکت کرد. عروسی من نه تنها برای خودم بلکه برای تمام اقوام و آشنایانم شب بس باشکوهی بود و طبق اطهار نظر بسیاری آنها خود را در این شب به یادماندنی در متن فیلمی رمانتیک پنداشته بودند. بس که مراسم اعیانی بود و میزان و ارزش کادوها نجومی بودند.

در یکی از آپارتمان های پدر شوهرم مستقر شدیم. کم کم رفتارهای مشکوک مرتضی زیاد و زیادتر شدند. در کمال درد و استصال حقیقی که مدت دوسال با نادانی تمام از خودم پنهان کرده و خودم را فریفته بودم برایم محرز شد. مرتضی معتاد بود آنهم اعتیادی سنگین. چهار بار بدون اطلاع اقوام و آشنایان در بهترین مراکز ترک اعتیاد بستریش کردم. او ترک می کرد بهتر است بگویم تعطیل می کرد و بعد از چند هفته علیرغم میل خودش با کششی اعجاب گونه دوباره به سوی شیشه کشیده می شد. دست آخر موضوع را با والدین مرتضی در میان گذاشتم و در کمال بهت دریافتم آنها از اعتیاد پسرشان آگاهند و اصرارشان برای ازدواج مرتضی با من به همین خاطر بود که بتوانم او را ترک بدهم؛ چرا که به گفته آنها پسرشان محسور و شیفته ام بود.

با شنیدن این قصه هولناک دنیا دور سرم خراب شد آنها من را قربانی اعتیاد فرزندشان کرده بودند. با این توهم که اگر فرزندشان با یک دختر خوشگل ازدواج کند دور مواد مخدر را خط خواهد کشید. اما چه کسی تضمین می دهد اعتیاد، بد اخلاقی، انحرافات جنسی، پرخاشگری، بیماری های روانی، و … با ازدواج درمان می شوند؟ ازدواج که بیمارستان و آسایشگاه نیست. هیچ پزشک حاذق و هیچ فیلسوف طبابت پیشه و هچ روانپزشک متبحری نمی تواند برای درمان امراض و اختلالات جسمی و روانی داروی ازدواج را تجویز نماید.

زمینه ساز ازدواجی موفق و پایدار بلوغ فکری و آمادگی روانی و در ابعدا شخصیتی سالم معنا می شود. تاثیرات مثبت ناشی از ازدواج بر روی روحیات افراد انکار ناپذیر است اما متضمن این نیست که درمانگر اختلالات افراد است و هر چند اگر در اوایل شاهد تغییراتی باشیم نباید این تغییرات را به فال نیک بگیریم؛ چرا که موقتی و سطحی هستند. باور اینکه ازدواج طرفین را سالمتر و قوی تر می سازد خوب است اما هرگز مشاهده نشده است ازدواج فرد بیمار و مشکل دار را سالم سازد.

کم کم که آرام شدم دریافتم من نیز از همان اوایل به این موضوع پی برده بودم اما محاسن او چشمم را کور و گوشم را کر کرد و بدبختانه ندیدم آنچه را باید می دیدم و نشنیدم آنچه را که می باید…بله! من تنها به خودم دروغ گفته بودم تا شاید…

درخواست طلاق من از مرتضی مانند بمب در میان فامیل پیچید. هر کسی چیزی می گفت. هر چه بود کنج نشین خانه پدری شدم چند بار پدر شوهر و مادر شوهرم مرا به اصرار به خانه بازگرداندند؛ اما همان آش و همان کاسه. مرتضی عاشق من بود اما وقتی که مواد مصرف می کرد با چشم هایی دریده و ترسناک چاقویی در دست می گرفت تا مرا بکشد با این توهم که من مردی هستم که آمده ام همسر زیبایش را بربایم…
دیگر تحمل اینهمه حقارت و فشار را نداشتم. وکیل گرفتم تا پیگیر طلاقم باشد. باروش سخت است اما با چشم هایی اشکبار و با هزاران مکافات و روحی درهم و جسمی آزرده طلاق گرفتم. بهتر است بگویم طلاقم را گرفتند. چون دایی ام کارمند رده بالای وزارت خانه ای بزرگ بود و با پارتی بازی مرتضی را به زندان انداخت و طلاقم را گرفت.

والدین مرتضی که از مال و ثروت کم نداشتند با نامردی تمام نصف جهازم را ندادند و آن نصفه را داده بودند کتری بدون در لیوان بدون پارچ و … بود.

اکنون سالها از طلاقم می گذرد نه من توانسته ام با غم جدایی کنار بیایم و نه مرتضی ازدواج کرده است و نه توانسته است اعتیاد سنگینش را کنار بگذارد. حال در انتظار آینده ای مبهم روز حسرت را به شب حیرت پیوند می دهم و منتظر سرنوشت نامعلوم خویش مانده ام.