روزے میــرسَـב
بـــے هیــــچ خَبـــَـــرے
بــآ کولـــﮧ بــــآر تَنهـــآییـَمــ
בَر جـــآده هــآے بـے انتهــــآے ایـלּ בنیــآے عَجیـبــــ
رآه خــــوآهمــ افتـــــآב
مَـــלּ کـــﮧ غَریبـــــمــ
چــﮧ فَــــرقے בآرב
کجـــــآے ایـــن בنیــــــآ بـآشــــمــ
همــه جــــآے جهــــآלּ
تنهـــــآیے بــــآ مَـــלּ استـــ…

آنقــــدر، فریـــاد هایــــم را، سکــــوت کرده ام، که اگـــــر، به چشمـــانم بنگرید،
کـــــر میشوید!!!

بگــ ـو ..
تـــمــــــامــ ِ تــ♥ــو مالـــ ِ مَــن استــــــ ..
دِلــمـ می خـــوا ـهـَــد ..
حـسادَتــــ کـنـَــمــ بـــهـ خـــودمـ ..

نه تو می مانی و نه اندوه
و نه هیچیک از مردم این آبادی ...
به حباب نگران لب یک رود قسم،
و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،
غصه هم می گذرد،
آنچنان که فقط خاطره ای خواهد ماند ...
لحظه ها عریانند.
به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز

کـاش مـی فـهـمیـدی قـهـر میـکنم تـا دسـتـم را مـحـکمتر بگیـری و بـلـنـدتـر بـگـویی:بـمان...... ...
نـه ایـنـکـه شـانـه بـالا بـیـنـدازی ؛و آرام بـگویـى هـر طور راحـتـى

بعضــــے وقتــــا سڪـــوتـــــ میڪنــے
چوטּ اینقدر رنجیدے ڪــہ نمــے خواے حرفـے بزنـے . . .
بعضــــے وقتــــا سڪـــوتـــــ میڪنــے
چوטּ واقعاً حرفـے واســہ گفتـטּ ندارے . . .
گاه سڪـــوتـــــ یــہ اعتراضــہ . . .
گــاهــے همــ انتظــار . . .
اما بیشتر وقتــــا سڪـــوتـــــ واســہ اینــہ ڪہ
هیچ ڪلمــہ اے نمـے تونــہ غمـے رو ڪــہ تو وجودتـــ دارے،توصیف ڪنــہ!